#1: Brains, Beauty, Booty

Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου που άλλοι κάθονται μπροστά στις τηλεοράσεις για τις χριστουγεννιάτικες ταινίες και άλλοι συντονίζονται με ευλάβεια και με τη μερέντα αγκαλιά, για το πολυαναμενόμενο VS Fashion show.

Αχ, οι άγγελοι της Victoria… Άλλοι τις αγαπούν, άλλοι αγαπούν να τις μισούν.

Για παρά πολλά χρόνια είχα ψηλά στη λίστα με τα μοντέλα που αγαπώ και θαυμάζω, την Adriana Lima. Αχ, Adriana! Από που να το πιάσω? Από την αυτοπεποίθηση, που στο πρώτο βήμα της σείεται η γκλιτερογεμάτη πασαρέλα? Από το κορμί κι αλάτι, που σε κάνει να θες να κλάψεις με λυγμούς σε εμβρυακή στάση? Απο το βλέμμα της, που με μια ματιά πέφτεις ξερός? (Μπορώ να συνεχίσω αλλά θαρρώ πιάνετε το νόημα.)

Φέτος δεν ένιωσα την ανάγκη να πώ ότι θα δώ το σόου αγκαλιά με μερέντα. Το αντίθετο μάλιστα. Ίσως γιατί έχω αλλάξει μοντελοείδωλο.

 

Τις προάλλες παρακολούθησα διάφορα TEDx talks και, μεσα σε όλα, ήταν και αυτό της Ashley Graham.

Ποιά είναι αυτή? Είναι supermodel και body activist.

Γιατι δεν την ξέρεις? Μάλλον γιατι δεν περπάτησε στο πασίγνωστο VS Fashion Show ή μήπως επειδή δεν φιγουράρει σε εξώφυλλα περιοδικών?

Buzz Wrong!

Μπορεί στην πασαρέλα της Victorias Secret να μην περπάτησε όμως απο εξώφυλλα, ουκ ολίγα!

Το εξώφυλλο της στο φετινό καλοκαιρινό τεύχος του Sports Illustrated έκανε πάταγο. Το περιοδικό έχει φιλοξενήσει, στα 50+ χρόνια ύπαρξης του, τα ωραιότερα κορμιά του κόσμου. Και φέτος ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που το εξώφυλλο του κοσμεί ένα plus-size model. Η ίδια πρωτιά ισχύει και για το εξώφυλλο της Βρετανικής Vogue, όπου φέτος η Ashley έχει την τιμή να φιλοξενηθεί.

Δεν χρειάζεται να είσαι fashion worshiper για να συνειδητοποιήσεις πόσο σημαντικό είναι να είσαι cover girl στη Vogue.

 

Λίγο μετά την έναρξη της ομιλίας της, κοίταξε το κοινό και τους είπε οτι το μεγαλύτερο ποσοστό του αμφιθεάτρου που παρακολουθούσε εκείνη τη στιγμή, θεωρείται plus-size και, στη συνέχεια, ρώτησε: «πως νιώθετε τωρα που σας έβαλε κάποιος ταμπέλα?». Γέλασα τόσο αυθόρμητα, που έφτυσα τον καφέ στο πληκτρολόγιο καθώς, πραγματικά, η μισή αίθουσα πρέπει να πάγωσε.

Το ζήτημα των plus-size models ανοίγει την «μαύρη τρύπα» συζητήσεων των απανταχού πολύξερων (κυρίως) τουιτεράδων για τις νόρμες του μόντελινγκ. «Είναι πολύ χοντρή./ Έχει κυτταρίτιδα!/ Πως κυκλοφορεί ετσι, δεν βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη?» είναι λίγα απο τα σχόλια που δεν έχει ακούσει μονο η Ashley αλλα και αρκετα άτομα ολων των φύλων, ηλικιών και επαγγελμάτων.

Νομίζεις οτι αυτό ειναι ενα απλο σχόλιο? Buzz Wrong ξανα!

Snap out of it, θα πρότεινα! Ξέρεις γιατι?

Γιατι δεν λέγεται “εκφράζω την άποψη μου με ενα μικρό σχόλιο και σιγα!”, αντίθετα ονομάζεται body shaming. Και μάλλον δεν συνειδητοποιείς, οταν τόσο απλόχερα χαρίζεις τέτοιου είδους σχόλια, πως ακούγεται και πως το λαμβάνει ο αλλος.

Και αν θεωρείς οτι τα σχολια που κάνει κάποιος μεσω οποιασδήποτε πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης δεν θα τα εκανε face to face, έρχομαι να σου πω Buzz Wrong x3!

 

Πως το ξέρω? Όχι μόνο απο τα άπειρα παραδείγματα δημοσίων προσώπων, που έχουν υπάρξει αποδέκτες bodyshaming (βλ. Kate Winslet, στην οποία είχε πει καθηγητής «you might do ok, if you are happy to settle for the fat girl parts”), αλλα απο (παλιούς πλεον) φίλους: “Ναι, βγήκαμε… Ε, δεν σου είπα να έρθεις γιατι…εεε… να… έχεις παχύνει λιγο τελευταία και μας χαλάς το image..Sorry.”, dates: “Να σου πω κατι? Ε,να, δεν θέλω να σε γνωρίσω στους φίλους μου και να μου πουν «καλα,καμμιά πιο λεπτή δεν μπορούσες να βρείς?» , randoms:”Για τρέξιμο πας? Οχι? Το ξέρεις οτι είσαι χοντρή, ετσι?” και συναδέλφους να λενε σε άτομα που δεν με γνωρίζουν: “ Ναι, είναι εξαιρετική κοπέλα, έχει ομως μεγαλη περιφέρεια!»

 

Αλήθεια, τώρα? Το αν θα με συμπαθήσει κάποιος κρίνεται απο το αν έχω μεγάλη περιφέρεια ή οχι?

Ναι, αυτα ειναι non sugar coated, real life προσωπικά σκηνικά, απο μια περίοδο που (δώσε βάση) απο 55 είχα φτάσει στα 60 κιλά. Μιλάμε για πέντε κιλά πανω. Πέντε.

Σου άρεσε? Δεν σου άρεσε? Μάντεψε! Ουτε εμένα.

Γιατι, η αλήθεια να λέγεται, οι περισσότεροι συνηθίζουν να κρίνουν τους άλλους με απίστευτη ευκολία, χωρις να συνειδητοποιούν πως είναι οταν βρίσκονται οι ίδιοι σε αυτή τη θέση. Γιατι βάζουν ταμπέλες χωρίς να μπαίνουν στη διαδικασία να συνειδητοποιήσουν οτι η ταμπέλα «ποτίζει» το μυαλό του αποδέκτη πολύ περισσότερο και σε μεγαλύτερο εύρος απο οσο νομίζουμε.

 

Στο προαναφερθέν TEDx talk η Ashley παραδέχεται οτι θέλει μεγάλη θέληση να αφήσεις πίσω σου την αρνητική κριτική και συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Θέλει να γνωρίζεις τι αξίζεις και να μην δέχεσαι κατι λιγότερο απο αυτό. Το είδα και συνεχίζω να το βλέπω κυρίως απο τον εαυτό μου. Πέρασαν παρα πολλά χρόνια και ένα γερό σκαμπανέβασμα απο τα 55 στα 60, απο τα 65 στα 92 (ναι,ναι) κιλά και τώρα, πίσω στα 70, εκατοντάδες γερά meltdowns μεσα σε δοκιμαστήρια, με τις πωλήτριες να τρομάζουν απο τα ξαφνικά αναφιλητά, για να πάρω απόφαση και να συνειδητοποιήσω οτι η αξία μου δεν μετριέται απο το μέγεθος της περιφέρειας μου. Χρειάστηκε ενα γερό σοκ απο γιατρό, που είχε την καλοσύνη να μου πει οτι αν δεν αλλάξω κάποια πράγματα στον τρόπο ζωής μου θα αποκτήσω σοβαρά προβλήματα υγείας. Και εκει άλλαξαν όλα.

Συμβουλεύτηκα διατροφολόγο, οχι γιατι δεν καταλάβαινα πως και τι πρέπει να φάω για να παραμείνω υγιής, αλλά για να με βοηθήσει ουσιαστικά με τον σωστό συνδυασμό τροφών, προκειμένου να συνέλθει ο ταλαίπωρος μεταβολισμός μου. Μετα τον διατροφολόγο, συμβουλεύτηκα για ασκήσεις την personal trainer/world champion/wonder woman ξαδέρφη μου, γιατι ήθελα να κάνω προσπάθεια μόνη μου, χωρίς να επιβαρύνω το πρόγραμμα της.

 

Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό για την στήριξη που έχω λάβει για το ζήτημα αυτό απο τους πολύ κοντινούς ανθρώπους μου. Που έβλεπαν τα σκαμπανεβάσματα μου και με βοήθησαν με τον τρόπο τους να καταλάβω οτι αν δεν το κάνω εγώ για τον εαυτό μου, δεν θα το κάνει κανένας για εμένα. Στάθηκα γερά στα πόδια μου και, μετα απο μια αρκετά μεγάλη περίοδο ανασφάλειας, συνειδητοποίησα οτι η αξία μου μετριέται απο πιο ουσιώδη πράγματα, οπως το μυαλό μου, τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρομαι στον διπλανό μου και, σίγουρα, όχι απο το βάρος μου.

Η πικρή αλήθεια ομως είναι πως δεν στέκονται όλοι τόσο τυχεροί. Γιατί είναι πραγματικά κρίμα ο άνθρωπος που θα θαυμάσει το Χ μοντέλο και μετά θα κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη, να πιστεέψει οτι δεν είναι αρκετά όμορφος επειδή δεν έχει το τάδε σώμα. Πολλές φορές αυτές οι σκέψεις οδηγούν τους ανθρώπους σε υπερβολές και ετσι καταλήγουμε σε μια κοινωνία που προωθεί σαν υγιές πρότυπο νούμερο παντελονιού οχι ΑΠΛΑ zero, αλλά double zero. Μια κοινωνία στην οποία τα άτομα πάσχουν απο σοβαρές διατροφικές διαταραχές, είτε αυτό ονομάζεται παχυσαρκία είτε ανορεξία.

 

Εκτίμησα απεριόριστα το TEDx talk της Ashley, γιατι παρα την αρνητική κριτική που έχει δεχτεί για τον σωματότυπο της, επιλέγει να δεί τον εαυτό της θετικά. Επιλέγει να κάνει γυμναστική και να φάει σωστά, όχι για να χάσει κιλά, αλλά για να είναι και να παραμείνει η ίδια υγιής, χωρίς να στερηθεί κατι. Επιλέγει να αποδεχτεί το σώμα της ως έχει και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της για αυτό. Επιλέγει να μην αφήσει τις ταμπέλες να σκιάσουν την προσωπικότητα της και να της δημιουργήσουν την Χ ανασφάλεια. Επιλέγει και είναι σκληρή υπέρμαχος της υγείας του σώματος, ανεξαρτήτως μεγέθους, καθώς πιστεύει οτι το πιο σημαντικό είναι να σηκώνεσαι και να ενεργοποιέις τον εαυτό σου για την δική σου υγεία.

 

Οπότε ναι, συνεχίζω να αγαπώ και θαυμάζω την Adriana Lima, που καταφέρνει τόσα και, στο επάγγελμα που εχει επιλέξει, είναι αφρόκρεμα.

Όμως επιλεγω να αγαπήσω και να θαυμάσω περισσότερο την Ashley Graham, ως πιο σωστό παράδειγμα και, συνάμα, πρότυπο συνδυασμού ομορφιάς, μυαλού, σωματικής αλλά και ψυχικής υγείας.