6 πράγματα που θα ήθελα να κάνω, αν ήταν αύριο να βγω από το Euro

© LOUISA GOULIAMAKI/AFP/Getty Images© LOUISA GOULIAMAKI/AFP/Getty Images

Τις τελευταίες μέρες, έχω να ομολογήσω, ότι μπήκα σε μεγάλη περισυλλογή. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μεγάλωσα μέσα στο Euro. Από το μαντολάτο-κέρασμα του παππού μου στο πανηγύρι του χωριού, που προσπαθούσε να μετατρέψει την ισοτιμία σε δραχμές, μέχρι την πλαστική κούκλα από παρακμιακό sex shop που πήρα δώρο την προηγούμενη βδομάδα, στον κολλητό μου για τα γενέθλιά του (δεν τα πάει και τόσο καλά με τις κοινωνικές επαφές), πλήρωνα πάντα σε Euro. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί κάποιος να μου πάρει τα πολύχρωμα χαρτάκια με τα αστεράκια και την υπογραφή του υπερήλικα Harry Potter (βλ. Mario Draghi). Τουλάχιστον όχι, μέχρι την προηγούμενη βδομάδα.

Γι αυτό λοιπόν αποφάσισα ότι αν είναι, κάποια στιγμή να αποχωριστώ αυτά τα πολύχρωμα χαρτάκια, πρέπει να επαναπροσδιορίσω την σχέση μου μαζί τους και να κάνω ότι καλύτερο μπορώ με αυτά. Έτσι λοιπόν κατέληξα στην δικιά μου λίστα με τα 6 πράγματα που θα ήθελα να πληρώσω με Euro, αν ήταν να βγούμε αύριο από την Ε.Ε.

         1. Να πάω ένα ταξίδι στην Disneyland. Από πιτσιρικάς παρακάλαγα τους γονείς μου, αλλά δεν με πήγαν ποτέ. Αντ’ αυτού με πήγαιναν μέχρι το Νομισματοκοπείο. Πριν φτιαχτεί με ευρωπαϊκά κονδύλια η στάση του μετρό, για όσους θυμούνται, υπήρχε ένα παρακμιακό λούνα παρκ με έναν σαλίγκαρο, που σε έκανε μόνο κύκλους με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 10 km/h. Σκέψου ότι ήμουν 10 χρονών και καταλάβαινα την decadence που εξέπεμπε το μέρος. Παιδικό τραύμα..

         2. Να πάω στην λίμνη Loch Ness μπας και βρω την Nessy. Ξέρω ότι θα μου πείτε ότι «τέρατα δεν υπάρχουν, μην πετάς τα Euro σου για παραμύθια», αλλά είχα χεστεί τόσο πολύ πάνω μου όταν άκουσα για ένα τέρας που τρομοκρατούσε τους ανθρώπους, που κάθε βράδυ κοίταγα κάτω από κρεβάτι μου, πριν κοιμηθώ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια, εγώ μεγάλωσα, η Loch Ness είναι στα Highlands και για την Nessy χέστηκα να σας πω την αλήθεια, οπότε σαν γνήσιος νεο-Έλλην θα πήγαινα σε ένα από τα πολλά distilleries (ελληνιστί «αποστακτήρια») της περιοχής και θα γινόμουν λιάρδα/κόκκαλο/ζάντα/νεροχύτης παρέα με έναν γνήσιο απόγονο του William Wallace, αναλύοντας του γιατί ο μεγάλος Άνακτας της νύχτας Βασιλάκης Τερλέγκας, μέσα από μια μαρξιστική οπτική, θεωρείται κατά την σχολή της Φρανκφούρτης «απολιτίκ», θέτοντας τον εαυτό του εκτός κοινωνικού ιστού. Θαρρώ φαντάζει πολύ καλύτερο αυτό, από τότε που έβγαζα γούστα, γυρνώντας φορτωμένος Eura (πληθυντικός του Euro) από μαγαζί σε μαγαζί της παραλιακής, με χρυσή καδένα στο λαιμό και μπριγιαντίνη στα μαλλιά.

       3. Να συναντήσω έναν μακρινό μπάρμπα μου στην Astoria της Νέας Υόρκης και με ένα πάκο Eura, σαν άλλος Busta Rhymes, να του κάνω το χορευτικό από το videoclip «Arab Money». Νόμιζε ότι το να έρχεται σαν τον Brooklie και να σκορπάει ντάλλαρς (ελληνιστί dollars) την δεκαετία του ’70, σαν τον Σάχι της Περσίας, την ίδια ώρα που ο πατέρας μου περπατούσε 3 ώρες για να πάει σχολείο, θα κρατούσε για πάντα. Είναι βέβαια και ο άλλος ο θείος μου στο Chicago, ο αδερφός του παππού μου, που πάντα έστελνε κανά δολάριο για να αγοράσει η γιαγιά μου ρούχα στα παιδιά. Σε αυτόν να θυμηθώ να δώσω λίγα από τα Eura μου, είναι καλός άνθρωπος…

      4. Να πάω Amsterdam, να απολαύσω «καφέ» σε ένα coffee shop και να θαυμάσω την περιοχή του κόκκινου φωτός (ελληνιστί Red Light District). Ομολογώ ότι τον καφέ μου τον πίνω μέτριο, ενώ κάποιοι άλλοι τον «πίνουν» γενικώς. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ μιλάω όντως για καφέ… Από την μέρα που έγινα φοιτητής, άκουγα κάτι φοβερούς τύπους να μιλάνε για το πόσο πολύ θέλουν να πάνε Ολλανδία και να λιώσουν το κορμάκι τους στα coffee shops. Και έλεγα μέσα μου, «αυτοί πρέπει να ξέρουν κάτι που εγώ αγνοώ». Ολόκληρη Αιθιοπία και Νότιο Σουδάν, τίγκα στον καφέ arabica και αυτοί θέλουν να πάνε Άμστερνταμ! Ευτυχώς που όσο είμαστε στο Euro, δεν θα χρειαστεί να κάτσω στην ουρά για βίζες (Βίζες είπα, όχι βίζιτες… Αυτές θα τις βρω στην περιοχή του κόκκινου φωτός), ανταλλαγή συναλλάγματος και έλεγχο στα αεροδρόμια, αλλιώς αν έπρεπε να τα κάνω όλα αυτά και να μην πιω τον καλύτερο καφέ της ζωής μου, καρ#$%ηδες «φοβεροί τύποι» σας γάμ#$%σα..

    5. Να προπληρώσω τα δίδακτρα ενός μεταπτυχιακού στην φιλοσοφία, στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Ξέρω ότι οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας, όπως έλεγε και ξανάλεγε τρίβοντας τα χέρια του, ο Δήμος Σταρένιος στην «Χαραυγή της Νίκης», αλλά θα ήταν τιμή για μένα ένα πτυχίο από το ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, που έζησε και δίδαξε ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα «δεν υπήρχε» θέση… Μοναδική απαίτηση των Γερμανών για να του δώσουν την έδρα; Ότι γράφει στα ελληνικά, να το γράφει και στα γερμανικά!

     6. Να πετάξω το τελευταίο μου Euro στην Fontana di Trevi της Ρώμης και να κάνω μια ευχή. Η πατρίδα μου να βγει αλώβητη από όλες τις δυσκολίες. Από τους στοίχους του Κ.Χ. Μύρη (κατά κόσμον Κώστα Γεωργουσόπουλου), που τόσο αξεπέραστα τραγούδησε ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης «Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε/αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του/βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας», μέχρι την ρήση του sir Winston Churchill «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας», η Ελλάδα τώρα περισσότερο παρά ποτέ, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες ενωμένη.

Κάθε φορά που σκέφτομαι όσα περάσαμε μέχρι σήμερα και όσα πρόκειται να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια ως έθνος, μια φράση από τα χείλη του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη, που και αυτός βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας σε ανάλογες οικονομικές συγκυρίες, μου δίνει δύναμη. «Η Ελλάς προώρισθαι να ζήσει και θα ζήσει…»

Αν πάλι πεθάνει, μπορώ πάντα να γυρίσω στην Fontana di Trevi, να μαζέψω όλα τα Eura από το συντριβάνι που πέταξαν τα φλώρια οι Ευρωπαίοι, να πάρω τον Βασιλάκη τον Τερλέγκα αγκαζέ, να φορέσουμε τα κιλτ μας και να γίνουμε λιάρδα/κόκκαλο/ζάντα/νεροχύτης στο distillery του τρισέγγονου του William Wallace…