Αλληλεγγύη στην Ιταλία

mas-italyflag
mas-italyflag

Καλή χρονιά να έχουμε και χρόνια μας πολλά και καλά. Ευτυχισμένο το 2015, μια χρονιά η οποία προβλέπεται να έχει πολύ γέλιο. Σκωπτική η διάθεση λοιπόν σήμερα.

Εφόσον έχουμε γεμίσει φιλοαμερικάνους, φιλορώσους, φιλογερμανούς, κάποιους λίγους φιλογάλλους, λοιπόν εγώ για σήμερα θα γίνω φιλοϊταλός. Καμία θεωρία συνωμοσίας από πίσω, ούτε λαμβάνω χρήματα, ούτε επιδοτήσεις ούτε τίποτα (δεν έχουν). Απλά, θέλω να τους υποστηρίξω. Το πιστεύω ότι αξίζουν να σωθούν και να διαπρέψουν. Αν και δεν ξέρω γρι Ιταλικά.

Το σενάριο εργασίας μας λοιπόν είναι ότι σχηματίζεται μία κυβέρνηση με κορμό ΣΥΡΙΖΑ (από την πρώτη Κυριακή, έχει τη σημασία του). Εάν βρεθούν φυσικά οι συνεργασίες την πρώτη Κυριακή των εκλογών γιατί η πρόβλεψή μου είναι ότι οι εκλογές του 2012 θα είναι περίπατος στην εξοχή μπροστά στις εκλογές του 2015. Αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται.

Αυτό που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέει από την αρχή της κρίσης είναι ότι το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα, ούτε η Πορτογαλία ούτε καν η Ισπανία. Το πρόβλημα είναι η Ιταλία, εκεί όπου οι μεταρρυθμίσεις που προωθούν τώρα (και θα τις εφαρμόσουν, δεν είναι όπως εδώ) θα έκαναν τον πιο νεοφιλελεύθερο να κοκκινίσει από ντροπή. Εκεί όπου υπάρχει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, ένα πλουραλιστικό σύστημα εργασιακών σχέσεων (όπου η κομμουνιστική συνομοσπονδία έχει τα περισσότερα μέλη), εκεί όπου οι εθνικιστές είναι κάποιοι μεγαλοβιομήχανοι του Βορρά της χώρας με αρκετά μεγάλη πολιτική και οικονομική δύναμη. Εκεί που η τρομοκρατία έχει βαθιές ιστορικά ιδεολογικές ρίζες, τόσο άκρα αριστερά όσο και άκρα δεξιά και όχι τις ξανθές βαμμένες Κολεστον ρίζες του Ξηρού. Εκεί που υπογράφηκαν οι συνθήκες της Ρώμης το 1957.

Δεν πρέπει λοιπόν να αφήσουμε να καταρρεύσουν οι Ιταλοί. Εμείς είμαστε αναλώσιμοι. Καταρρέουμε κυκλικά ιστορικά και ξανά προς τη δόξα τραβάμε. Είμαστε συνηθισμένοι σε κάτι τέτοια. Οι φίλοι μας οι Ιταλοί όμως όχι. Έχασαν ένα παγκόσμιο πόλεμο βέβαια, αλλά συνετίστηκαν από τότε και τα φόρτωσαν στην αλαζονεία του ινδάλματος των ντόπιων εθνικιστών. Και δεν ήταν κακοί, όπως μας λέει και η ταινία «Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι».

Μας αρέσει να πιστεύουμε εκτός του ότι είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο (εμείς που φέραμε τον πολιτισμό), ότι είμαστε και οι χειρότεροι, οι μάγκες, τα ανυπάκουα παιδιά. Θέλουμε να διαφέρουμε από τους υπόλοιπους και στο καλό και στο κακό. Είμαστε οι επαναστάτες, εμείς που θα δείξουμε το νέο δρόμο της αλλαγής στον υπόλοιπο κόσμο. Και εδώ υπάρχει πολιτική συζήτηση για το κατά πόσο είναι αυτό εφικτό.

Οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να μας βγάλουν από το Ευρώ επειδή θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι εκδικητικοί, δεν δέχονται απλά NEIN σε αυτά που κάνουν. Εμείς μπορούμε να αποχωρήσουμε, αν το θελήσουνε οι κυβερνώντες που θα έχουμε (και θα μας αξίζουν) και αυτό είναι που φοβίζει τον κόσμο από τις διφορούμενες δηλώσεις πρωτοκλασάτων-δευτεροκλασάτων και ούτω καθεξής στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και η άποψη του δημοψηφίσματος με ένα ΝΑΙ ή ΟΧΙ, θα έκανε τον κάθε δημοκράτη μεταξύ μας να τους φτύσει κατάμουτρα (αυτούς που θα θέσουν το ερώτημα). Και η αποχώρηση από το ΕΥΡΩ σε καθεστώς οικονομικής και πολιτικής κρίσης (αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, τα συζητούσαμε, ειδικά με το αποπνικτικό Σύμφωνο Δημοσιονομικής Πειθαρχίας) θα αποτελειώσει τη χώρα. Και δεν θα αναλωθώ σε οικονομικές συζητήσεις για αυτό. Μετά από πέντε χρόνια συνεχιζόμενης συζήτησης επί του θέματος, ο καθένας πρέπει να έχει διαμορφώσει άποψη. Βέβαια οι απόψεις είναι όπως οι τρύπες. Όλοι μας έχουμε.

Το οικονομικό κόστος όμως για τους «εταίρους» μας είναι διαχειρίσιμο. Πάντα ήταν. Το πολιτικό κόστος δεν ήταν διαχειρίσμο το 2009, μετά τις προηγούμενες διασώσεις των τραπεζών με λεφτά φορολογούμενων. Τώρα όμως μπορεί και είναι διαχειρίσιμο, εκείνες οι διασώσεις ξεχάστηκαν από το εκλογικό κοινό, το οποίο φημίζεται για τη μνήμη του (βλέπε το νέο ΚΟΔΗΣΟ-ΚΙΔΗΣΟ, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ τέλος πάντων).

Πέρα από τις κορώνες ένθεν κακείθεν για μονομερή αποχώρηση της Ελλάδας από το Ευρώ, οι γκρίνιες και οι διαμαρτυρίες της κυβέρνησης της χώρας θα αντιμετωπίζονται από την ΕΚΤ ως πολύ μακρινές. Και θα κωφεύουν.

Επειδή η αλυσιδωτή αντίδραση μίας χρεοκοπίας της χώρας (κάτι αποπληρωμές ομολόγων μέσα στο 2015) , θα επηρεάσει τους φίλους μας τους Ιταλούς. Και αυτό δεν το θέλει κανείς. Γιατί οι Ιταλοί θυμώνουν εύκολα.

Και για να αντιμετωπιστεί η αλυσιδωτή αντίδραση, ο πιο εύκολος τρόπος είναι να κόψουν την αλυσίδα.