Άμα δεις τα παιδιά…

© flickr: Jérôme
© flickr: Jérôme

Οδηγούσα νευρικά ένα βροχερό απόγευμα,στο παγωμένο κέντρο της πόλης.Άλλαζα συνεχώς σταθμούς,στο ραδιόφωνο.. Πέτυχα ένα αγαπημένο τραγούδι,το άφησα εκεί. Η φωνή του Βαρδή εξαιρετική. Σαν το βαθύ κι’ ευαίσθητο νόημα των στίχων, που αγγίζουν ακόμη και τον πιο αδιάφορο και κυνικό ακροατή…

Στο μυαλό μου ήρθαν θλιβερές εικόνες που συνθέτουν περίεργα παραμύθια με άσχημο και παράδοξο τέλος. Από νέους,που πήραν λάθος μονοπάτι κι’ έψαξαν να βρουν απαντήσεις,μέσα σε ερωτηματικά. Ίσως γιατί κανείς, δεν ήταν εκεί για να τους ακούσει.Ίσως γιατί δεν ήθελε..Μπορεί και να μην τον άφησαν…

Θα μου πεις,ποιος ασχολείται με πρεζόνια. Τόσα προβλήματα έχουμε,θα βρούμε και το μπελά μας στο τέλος.. Τα δικά μας παιδιά να μην είναι και τι μας νοιάζει τι κάνουν τα ξένα. Εμείς θα τα βάλουμε με τους αλήτες που πουλάνε το θάνατο. Τι είπες εκεί ρε φίλε.

Μόνο που δε σκεφτόμαστε,πως αυτά τα παιδιά, θα μπορούσαν να είναι και δικά μας.. Και πως στη δική τους θέση,θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς.

Μόνο που ξεχνάμε,πως κανείς δεν τρυπάει το σώμα του,χωρίς λόγο. Κανένας δεν επιζητά τη ψευδαίσθηση,όταν μεγαλώνει με αγάπη και φροντίδα.Όταν έχει έναν άνθρωπο να τον ακούσει και να τον βοηθήσει.

Και αντί να προβληματιστούμε,να κοιτάξουμε κατάματα το πρόβλημα,αναζητούμε συνεχώς αφορμές,για να το αφήσουμε στην τύχη του. Μέσα μας γνωρίζουμε πολύ καλά,πως η σιωπή στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα,ταυτίζεται με τη συναίνεση. Δεν εντοπίζουμε τη γενεσιουργό αιτία του προβλήματος,που βρίσκεται στον πληγωμένο άνθρωπο..Βολευόμαστε να κατηγορούμε θανατηφόρα υλικά,που κατασκευάζονται και αυτά από εξίσου πληγωμένους ανθρώπους.

Τα ναρκωτικά δεν είναι η αιτία του προβλήματος,ούτε η ρίζα. Αυτή βρίσκεται στην αδιαφορία,στα κοινωνικά ταμπού, στην ανασφάλεια,στα οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα, στην κοινωνική αδικία. Τα ναρκωτικά, είναι απλά μια καλοστημένη «επιχείρηση»,που πατά πάνω σε όλα τα παραπάνω και αποφέρει κέρδη,σε αυτούς που βλέπουν την ανθρώπινη αδυναμία,σαν «μπίζνα». Την ανθρώπινη ζωή, σαν κέρμα…

Τα εξαρτημένα παιδιά στα πεζοδρόμια και στα πάρκα,πεθαίνουν μέρα με τη μέρα,για έναν «επίγειο παράδεισο», με ημερομηνία λήξης. Για λίγα λεπτά,μακριά από τον κόσμο, που δε κοίταξε ποτέ τον εαυτό του στον καθρέπτη. Δε τα βοηθά η αδιαφορία,ούτε η χλεύη και η απομόνωση. Δε τα βοηθά το κέρμα στη παγωμένη παλάμη.. Αντίθετα μια ζεστή παλάμη χρειάζονται και μια μεγάλη αγκαλιά. Να χαθούν μέσα της και να μιλήσουν για όσα τους πονάνε. Για όσα τους πονάνε περισσότερο,από την ένεση που τρυπά το χέρι τους..