ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΑΣ Α.Ε.

maskoforoi-mat-epeisodia-athina2
maskoforoi-mat-epeisodia-athina2

Ακόμα ένα βράδυ πριν πέσω για ύπνο, ακολούθησα το ίδιο μονότονο δρομολόγιο, ανέβηκα στη ταράτσα να ανάψω το τελευταίο μου τσιγάρο και γενικά να δώσω λίγα λεπτά απομόνωσης και δήθεν περισυλλογής στον εαυτό μου έπειτα από μια κουραστική ημέρα.

Χαζεύοντας το τσιμεντένιο τοπίο που απλωνόταν γύρω μου, τα φωτάκια που αχνοφαίνονταν από το Πειραιά και το μισοφωτισμένο Παρθενώνα ,ήρθαν παντελώς ακούσια στο μυαλό μου τα τραγελαφικά γεγονότα που έλαβαν χώρα με διαφορά ελαχίστων μόνο ημερών, όπως ο βίαιος ξυλοδαρμός του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Νίκου Μαραντζίδη από θρασύδειλους, αυτοαποκαλούμενους «αριστερούς», οι τραμπουκισμοί και η επίθεση νεοναζιστών οπαδών της Χρυσής Αυγής προς τεχνικούς που κάλυπταν τη μεταφορά του προφυλακισμένου Γ.Γ. της οργάνωσης στο εφετείο και τέλος οι «βαθυστόχαστες» δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου αναφορικά με την επιλογή της ένοπλης πάλης από πλευράς του τρομοκράτη Σάββα Ξηρού. Τότε σκέφτηκα πως η χώρα η οποία αποτέλεσε τη κοιτίδα του πολιτεύματος της Δημοκρατίας , για ακόμα μια φορά κυοφορεί στα σπλάχνα της ένα βρέφος το οποίο φοβάμαι ότι θα είναι και αυτό που τελικά θα αποδειχτεί μητροκτόνος και θα την εξολοθρεύσει. Τον αναρχοφασισμό.

Ο αναρχοφασισμός είναι ένα ιδεολογικό μοντέλο το οποίο συναντάται τη τελευταία επταετία κατά κόρων στην Ελληνική κοινωνία και αποτελεί το καρπό του «έρωτα» δυο άλλων ιδεολογικών μορφωμάτων του νεονάζισμού και της εξτρεμιστικής αριστεράς. Τα κοινά τους σημεία, άπειρα. Ξεκινώντας θα πρέπει να αναφέρουμε ότι τόσο ένας αριστερός εξτρεμιστής , όσο και ένας νεοναζιστής αυτοαποκαλούνται επαναστάτες, φορείς ενός νέου μοντέλου, το οποίο θα μπορέσει να ανελιχτεί μόνο μέσω μιας «επανάστασης» η οποία θα οδηγήσει στη πλήρη συντριβής του ήδη υπάρχοντός καθεστώτος. Θα μου πείτε οι μεν διεθνιστές και ακραίοι εφαρμοστές του τροτσκισμού ενώ οι άλλοι αρχιερείς και νοσταλγοί του εθνικοσοσιαλισμού, σίγουρα το φαίνεσθαι διαφέρει και διαφέρει αρκετά, οι πρακτικές όμως?

Από τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια , στους προπηλακισμούς και τις επιθέσεις σε καθηγητές ΑΕΙ και ΤΕΙ, από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι μέχρι την εν ψυχρώ εκτέλεση των δυο νεαρών χρυσαυγιτών Καπελώνη και Φουντούλη το περασμένο Νοέμβριο στο Νέο Ηράκλειο και από τους ξυλοδαρμούς στη ναυτοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος μέχρι τις επιθέσεις και τους προπηλακισμούς σε δημοσιογράφους και την επίθεση στο Κύπριο στρατιώτη από αντιεξουσιαστές στο μοναστηράκι.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν παραδείγματα τα οποία μπορούν να ορίσουν με σαφήνεια την έννοια «αναρχοφασίστας» άλλα «βαρύτερα», άλλα «ελαφρύτερα», ο ίδιος ο ορισμός εκπορεύεται από τον τρόπο δράσης και λειτουργίας των «εταιριών» παραγωγής μίσους, οι οποίες έχουν ως σκοπό την εξαφάνιση και τη φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής, «κανείς δε πρέπει να έχει γνώμη αντίθετη από τη δική τους, ούτε καν ντύσιμο», στη περίπτωση του Κύπριου στρατιώτη αυτό αποτέλεσε έναν αρκετά «καλό» λόγο στο υπανάπτυκτο μυαλό των θρασύδειλων για να τον στείλουν στο νοσοκομείο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε και η επίθεση προ ημερών στο καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη όπως προαναφέραμε, η οποία άρχιζε και τελείωνε στο γιατί γράφει εναντίον της αριστεράς? Όταν ο ίδιος ο Μαραντζίδης τους πρότεινε ως μέσω επίλυσης των διαφορών τους ένα γόνιμο διάλογο, αυτοί πρέπει κάπου να «μπερδεύτηκαν» και επέλεξαν πολύ απλά να τον δείρουν και εν συνεχεία να επιστρέψουν στο «δέντρο τους».

Το πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι αξιακό και ξεκινάει από τη πλήρη απαξίωση του συνανθρώπου μας και από τη μη ένδειξη σεβασμού προς τα δικαιώματα του

Τακτικές οι οποίες όχι απλώς μαγαρίζουν το όνομα της αριστεράς μα παραπέμπουν και σε προβοκάτσιες ολοκληρωτικών καθεστώτων, σταλινικών, εθνικοσοσιαλιστικών κ.α. Το μόνο βέβαιο είναι πως αυτοί οι αισχροί τραμπούκοι, μόνο γνήσιοι συνεχιστές και απόγονοι καθαρόαιμων αγωνιστών της αριστεράς όπως του Μπελογιάννη και του Λαμπράκη δε μπορούν να χαρακτηριστούν.

Το πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι αξιακό και ξεκινάει από τη πλήρη απαξίωση του συνανθρώπου μας και από τη μη ένδειξη σεβασμού προς τα δικαιώματα του. Αυτό μπορεί να εκφράζεται από ένα «απλό» γιαούρτωμα μέχρι έναν ξυλοδαρμό και να καταλήγει ακόμα και σε μια δολοφονία στη πιο ακραία του μορφή και έκφανση.

Η περίοδος της ελληνικής επίπλαστης ευδαιμονίας της προηγούμενης εικοσαετίας, εκτός από τον οικονομικό όλεθρο στον οποίο οδήγησε τη χώρα, αποδείχθηκε πως έκρυβε μέσα της πολύ καλά περισσότερα δεινά κι’ από αυτά που ξεπήδησαν από το κουτί της Πανδώρας. Η Ελληνική κοινωνία για χρόνια λειτουργούσε με ημίμετρα και ουσιαστικά έλεγε ψέματα στον ίδιο της τον εαυτό, σε τέτοιο βαθμό που ενώ ακόμα και τώρα αισθάνεται την ανάσα του κτήνους στη ράχη της αρνείται να γυρίσει και να το αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο και η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι μαζική και να ξεκινάει από τη παιδεία την οποία δέχεται το άτομο, ουσιαστικά μέσω της πρώτης ανοιχτής κοινότητας στην οποία εκτίθεται ελεγχόμενα από μικρό παιδί, αυτή του σχολείου. Η παιδεία είναι αυτή που θα εξυψώσει το πνεύμα και τη ψυχή του ατόμου, θα το κάνει να αποκτήσει κριτική σκέψη και υπόβαθρο και θα καταφέρει να το διαχωρίσει από τον απαίδευτο και πνευματικά υπανάπτυκτο όχλο, ο οποίος αρέσκεται σε λαϊκίστικες κορόνες και πωρώνεται στη θέαση λιντσαρισμάτων παρακινούμενων αρκετές φορές από κοινοβουλευτικούς αστοιχείωτους ψευτοαντάρτες.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμα γενναιότητας του πολιτικοποιημένου μα ακομμάτιστου με βάση τα λεγόμενα των φίλων του Παύλου Φύσσα, που έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από μαχαίρι νεοναζιστή δολοφόνου και ας βροντοφωνάξουμε μαζί ….και προς τις δυο μορφές απολυταρχισμού που ενώνονται κάτω από τη στέγη του αναρχοφασισμού… ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ.