Ανασχηματίζοντας το μέτριο

20160510134817-img-94821462879707
Cabinet meeting, Greek Parliament in Athens, Greece on May 10, 2016. / Υπουργικό συμβούλιο, Αθήνα, 10 Μαίου, 2016Cabinet meeting, Greek Parliament in Athens, Greece on May 10, 2016. / Υπουργικό συμβούλιο, Αθήνα, 10 Μαίου, 2016

Ο Σοπενχάουερ συνήθιζε να λέει πως η μόνη έγνοια της μετριότητας είναι το πως θα σκοτώσει το χρόνο…

Οι ανασχηματισμοί, ως πολιτικό εργαλείο στα χέρια των Κυβερνήσεων, που νομοτελειακά φθείρονται ασκώντας την εξουσία, σπανίως οδηγούν στην λύση πρακτικών ή πολιτικών προβλημάτων. Αντίθετα, πυκνώνουν τον πολιτικό χρόνο, οδηγώντας σε παράγωγα πολιτικά συμβάντα.

Το δίλημμα που ανακύπτει ενόψει ενός ανασχηματισμού, ιδιαίτερα δε σε κυβερνητικούς σχηματισμούς με ιδεολογική ασυνέχεια, είναι εάν το νέο σχήμα θα εξυπηρετεί την κυβερνητική συνοχή, ή την ικανοποίηση των εσωκομματικών πιέσεων.

Εν προκειμένω, η απάντηση δόθηκε πριν την ανακοίνωση της νέας Κυβέρνησης, με την αύξηση του αριθμού των Υπουργείων. Έγινε λοιπόν σαφής η διάθεση του Πρωθυπουργού να δράσει με γνώμονα τους εσωκομματικούς συσχετισμούς, υπουργοποιώντας περισσότερα στελέχη. Κομβικό συμβάν υπήρξε η πραγματοποίηση του συνέδριου του ΣΥΡΙΖΑ, του πρώτου μάλιστα μετά την ανάληψη της εξουσίας, που άλλαξε την κατανομή ισχύος στο εσωκομματικό status quo. Η ισχύς που έχει αποκτηθεί, πρέπει και να χρησιμοποιηθεί, μαθαίνει κανείς διαβάζοντας διεθνείς σχέσεις και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να ασπάζονται τις ρεαλιστικές πολιτικές. Τουλάχιστον, όσων αφορά τον διαμοιρασμό των κυβερνητικών θέσεων.

Το ζήτημα που προκύπτει είναι συνεπώς δομικό. Εκκινεί από την διάθεση παλινδρόμησης των βασικών ζητημάτων, την προτεραιότητα ικανοποίησης των εσωκομματικών επιθυμιών ισχυρών στελεχών και την επιβολή ενός προτύπου μετριότητας, που σέρνει μαζί της ολόκληρη την κοινωνία.  Μια μετριότητα που αρνείται τη λογική και απαξιώνει τη γνώση, αναβαθμίζοντας τον κομματικό πυρήνα. Γιατί είναι, σαφώς, παράλογο οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ να θέτουν εμπόδια στις ξένες επενδύσεις, τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός διακηρύσσει την πορεία προς την ανάπτυξη.

Το χειρότερο όμως, είναι ότι η ίδια η κοινωνία αρχίζει σιγά σιγά να συμβιβάζεται με την μετριότητα. Να συνηθίζει σε έναν πολύ χαμηλό παρονομαστή, στη λογική του «μη χείρον βέλτιστον»,

όπως έγινε με την αντικατάσταση του Ν. Φίλη από τον Κ. Γιαβρόγλου.

Με αυτό τον τρόπο, η μετριότητα, εκφράζοντας έναν πλειοψηφικό μέσο όρο, νομιμοποιείται ως δημοκρατική, καταδικάζοντας την αριστεία και καλλιεργώντας κοινωνικές διαιρέσεις. Στο όνομα της ισότητας, λειτουργεί μια πτωτική εξίσωση, χωρίς να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την βελτίωση του συνόλου. Και κάπως έτσι νομιμοποιείται ο διχασμός, υποβαθμίζεται ο δημόσιος διάλογος, που μεταφέρεται και στη Βουλή, η οποία μοιραία προσβάλλεται και ως θεσμός.

Αυτά, δεν προέκυψαν βεβαίως από τον τελευταίο σχηματισμό της Κυβέρνησης. Όμως, μετά από τον πρόσφατο ανασχηματισμό, καταλάβαμε ότι η προσδοκία για αλλαγή πορείας, συνάντησε τους εσωκομματικούς συσχετισμούς ισχύος για ακόμα μια φορά. Με τον χρόνο να σκοτώνεται από τη μετριότητα, οι απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις μάλλον επιταχύνονται…