Αποκλειστήκαμε…

Το ποδόσφαιρο θεωρείται ο βασιλιάς των σπορ επειδή είναι αρκετά απρόβλεπτο και ταυτόχρονα οι κανόνες του είναι πολύ απλοί για να μπορεί να κατανοηθεί από τον οποιοδήποτε. Είναι απρόβλεπτο γιατί η σωστή πρόβλεψη του αποτελέσματος εξαρτάται από αμέτρητες μεταβλητές οι οποίες αλλάζουν συνεχώς πριν και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Η ικανότητα/ανικανότητα 22 ποδοσφαιριστών, 2 προπονητών, 4 διαιτητών, αρκετών οπαδών και πολλών ακόμα ανθρώπων γύρω από την ομάδα, είναι όλες αυτές οι μεταβλητές οι οποίες επηρεάζουν περισσότερο ή λιγότερο το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Κάποιοι στέκονται και στην μεταβλητή τύχη. Σίγουρα υπάρχει και ένα ποσοστό τύχης, αλλά όλη η προετοιμασία μιας ομάδας πριν από έναν αγώνα γίνεται ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Για να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η ανάμιξη της τύχης στο τελικό αποτέλεσμα. Αντιλαμβάνεται ο καθένας λοιπόν πως είναι αρκετά πολύπλοκο να μελετηθεί και να προβλεφθεί το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.

Τα πέναλτι όμως διαφέρουν. Υπάρχουν δύο φράσεις που ακούμε συχνά για την διαδικασία των πέναλτι: Πως είναι ψυχοφθόρα και πως είναι ρώσικη ρουλέτα. Με το δεύτερο επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Τα πέναλτι είναι η ποδοσφαιρική διαδικασία που εμπεριέχει το λιγότερο ποσοστό τύχης καθώς υπάρχουν μόνο δυο μεταβλητές που καθορίζουν τον νικητή. Αυτός που πρέπει να σουτάρει και αυτός που πρέπει να αποκρούσει. Κανένας άλλος. Το χεις; Το βάζεις. Είναι καλύτερος ο τερματοφύλακας; Το πιάνει. Δεν συγχωρούνται λάθη. Δεν έχεις τους υπόλοιπους δέκα συμπαίχτες σου μαζί για να σε «σώσουν» στη στραβή. Είσαι εσύ, η μπάλα και ο τερματοφύλακας. Η ικανότητά σου απέναντι στην ικανότητα του τερματοφύλακα. Είναι η πιο αντιποδοσφαιρική πράξη ποδοσφαίρου γιατί αντιβαίνει σε μια βασική του αρχή: την προβλεψιμότητα.

Στα δικά μας τώρα. Συναισθηματισμοί στην άκρη. Αποκλειστήκαμε γιατί δεν ήμασταν σωστά προετοιμασμένοι.

Τόσο απλό. Ούτε πνευματικά, ούτε τακτικά. Και δεν εννοώ πως ήμασταν «λίγοι» ή δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Αντιθέτως. Αποκλειστήκαμε γιατί δεν ήμασταν σωστά προετοιμασμένοι (το ξαναγράφω). Το γκολ του Παπασταθόπουλου στο 90’ έκρυψε πολλά πράγματα. Έκρυψε το γεγονός πως απέναντι σε μια ομάδα με 10 παίχτες για 30’ λεπτά κάναμε μόλις δυο σοβαρές φάσεις (και η μια ήταν το γκολ).

Έκρυψε το γεγονός πως οι Κοσταρικανοί με 10 παίχτες έτρεξαν το ίδιο με εμάς σε αυτό το μισάωρο. Έκρυψε επίσης πως δεν είχαμε εναλλακτικό τρόπο επίθεσης. Ούτε καν στο επίπεδο που το κάναμε με την Κολομβία. Όμως μας δόθηκε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία. Να τελειώσουμε την πρόκριση στην παράταση, απέναντι σε μια ομάδα με τσακισμένο ηθικό και με 10 εξουθενωμένους παίχτες (που παρεμπιπτόντως αμυνόταν ΤΕΛΕΙΩΣ άναρχα). Στο μυαλό μου έφερνα τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και το πώς κατάφερε η Ρεάλ να ισοπεδώσει την Ατλέτικο στην παράταση κερδίζοντας ψυχολογία με το γκολ στις καθυστερήσεις. Θεωρώ πως δεν υπήρχε ούτε ένας Έλληνας μεταξύ μας που δεν σκέφτηκε πως πρέπει να τελειώσει το ματς πριν τα πέναλτι.

Στην παράταση λοιπόν δεν είχαμε καθαρό μυαλό, κάναμε –μόλις- 3 μεγάλες φάσεις, χωρίς να μπορέσουμε να πετύχουμε κάποιο τέρμα.

Και σε εκείνο το σημείο άλλαξε όλη η ψυχολογία του αγώνα. Εμείς συμβιβασμένοι με το αποτέλεσμα και εκείνοι ενθουσιασμένοι που πέτυχαν το στόχο τους, να παίξουμε την πρόκριση στα πέναλτι. Την συνέχεια την ξέρουμε. Η πρόκριση φυσικά και δεν χάθηκε στα πέναλτι. Χάθηκε στην παράταση, εκεί που είχαμε ξεκάθαρο αριθμητικό και ψυχολογικό πλεονέκτημα και δεν το εκμεταλλευτήκαμε.

Τι μπορείς να πεις σαν επίλογο; Πως ήταν ένα υπέροχο ταξίδι που τελείωσε με έναν τρόπο που πονάει πολύ. Όσο περήφανοι και να νιώθουμε, φυσικά και μας πειράζει ο αποκλεισμός. Πειράζει, γιατί χάσαμε μια πρόκριση που έγραφε ΕΛΛΑΔΑ πάνω της. Πειράζει, γιατί τρέξαμε, μαρκάραμε, πιέσαμε, σουτάραμε για να πάρουμε αυτήν πρόκριση και τελικά δεν την πήραμε. Πειράζει, γιατί ήμασταν πολύ καλύτεροι και δεν κερδίσαμε. Πειράζει, γιατί το θέλαμε τόσο μα τόσο πολύ… Αλλά δεν πειράζει… Ποτέ δεν πειράζει όταν δίνεις το 100% και δεν τα καταφέρνεις. Και πάνω απ’όλα δεν πειράζει γιατί σήμερα όλοι λέμε «αποκλειστήκαμε».

Υ.Γ. Άπειρος σεβασμός στον ΑΡΧΗΓΟ Γιώργο Καραγκούνη. Έναν άνθρωπο και ποδοσφαιριστή που ότι και να πεις για αυτόν είναι λίγο. Όπως έγραψε χθες και ένας ξένος δημοσιογράφος…
Georgios Karagounis. Status Level – Legend.