Απορίας άξιον…

495236769_c79eaaf420_b
495236769_c79eaaf420_b

Αποφάσισα κ εγώ να γράψω μερικές λέξεις όχι για να κάνω σπουδαίες αναλύσεις και να ασχοληθώ με  βαρύγδουπα ζητήματα αλλά για να μοιραστώ μαζί σας έναν προβληματισμό που με έχει απασχολήσει αρκετές φορές. Ήθελα λοιπόν να καταλάβω με κάποιο τρόπο πως γίνεται οι Έλληνες να διαπρέπουν σε ακαδημαϊκό αλλά και επαγγελματικό πολύ συχνά επίπεδο όταν δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό ενώ στα ελληνικά πανεπιστήμια να διακατέχονται από μια προχειρότητα και απάθεια που είναι τουλάχιστον ανεξήγητη.

Τι φταίει άραγε; Από που ξεκινάει το «κακό»; Από το σχολείο; Από το σύστημα εισαγωγής που πολλές φορές γίνεται εξαντλητικό για παιδιά 16,17 ετών αν υπολογίσει κανείς τις ατελείωτες ώρες φροντιστηρίων; Από τις συνθήκες που επικρατούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Από τις ελάχιστες ευκαιρίες που τους δίνονται;

Όσοι έχουμε περάσει από τα θρανία και μετέπειτα τα έδρανα πιστεύω πως μας έχουν απασχολήσει πολλές φορές αυτού του είδους τα ζητήματα.

Ακούμε συχνά για το «ελληνικό δαιμόνιο», διαβάζουμε συνεχώς στο διαδίκτυο για συμπατριώτες μας που «χτυπάνε» πρωτιές στο εξωτερικό και είναι μέλη επιστημονικών ομάδων που βραβεύονται για τα αποτελέσματά τους πάνω π.χ.  στην έρευνα ή την  τεχνολογία. Σίγουρα υπάρχουν και παιδιά που καταφέρνουν πολύ σπουδαία πράγματα από την χώρα μας αλλά μάλλον αποτελούν μειοψηφία. Πρέπει λοιπόν κάποια στιγμή το ζήτημα να το κοιτάξουμε διεξοδικά και σε βάθος ως πολιτεία αλλά και ως κοινωνία.

Με πρώτη την ακαδημαϊκή κοινότητα και το υπουργείο παιδείας πρέπει να αναζωπυρώσουμε τα πολύ καλά ελληνικά μυαλά και να τα κάνουμε να δημιουργήσουν στην χώρα μας και για την χώρα μας. Το μεγαλύτερο όπλο μας είναι ότι η σημερινή νέα γενιά είναι η πιο μορφωμένη γένια που έχουμε δει. Ας φροντίσουν λοιπόν αρμόδιοι και μη να κάνουμε ένα restart σε επιστημονικό επίπεδο σε όσο πιο ευρύ φάσμα είναι δυνατόν, τουρισμό, τεχνολογία, αγροτική παραγωγή και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Μόνο τότε σίγουρα θα μπορεί να πάρει μπρος η μηχανή της χώρας και να κοιτάξει η νέα γενιά το μέλλον με αισιοδοξία.

 

Το άρθρο είναι για τον Χαράλαμπο Νταρζάνο