Άσε το θείο Βόλφι και πιάσε το Τζόκερ της παραγωγής

Οι πιο «Κούγκι», όπως θα έλεγε ο κ. Καμμένος και οι πιο wow, όπως θα έλεγε ο κ. Βαρουφάκης, λύσεις, δεν απαγορεύονται, τουλάχιστον όχι από το μνημόνιο. Θα συνοψίζονταν σε ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης “made in Greece 2020”, στο μέτρο του δυνατού, αλλά και μακριά από την ευκολία να βαφτίζουμε «αδύνατο» το αυτονόητο, επειδή λείπει μια αδέσμευτη πολιτική βούληση.

Άσε τη BOSCH και πιάσε την ΙΖΟΛΑ! Δε μιλάμε για μποϊκοτάζ, αλλά για πραγματικά ελεύθερη αγορά, η οποία δεν υπάρχει όταν η Ελλάδα έχει σχεδόν ποινικοποιήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία! Το “made in Greece” κάποτε δεν ήταν φαντασία. Με την απελευθέρωση της αγοράς στα πλαίσια της Ε.Ε., τον μετέπειτα κρατισμό που υπονόμευσε τον ιδιωτικό τομέα μέσω της υπερφορολόγησης προς βρώση του γιγαντωμένου δημοσίου και την καταναλωτική ξενομανία που έχρισε «ντεμοντέ» οτιδήποτε ελληνικό, όση ελληνική βιομηχανία υπήρχε κατέρρευσε. Αντίστοιχα υποβαθμίστηκε η αγροτική παραγωγή όταν το μεταπολεμικό φετίχ «μάθε παιδί μου γράμματα» ερήμωσε την περιφέρεια και κυρίως, όταν το κράτος απουσίαζε κάθε φορά που κάποιο ΕΣΠΑ γινόταν 4×4, λοιπά γούστα, οτιδήποτε άλλο εκτός από παραγωγή.

Τελευταία φημολογείται προσπάθεια επαναλειτουργίας της ιστορικής ΙΖΟΛΑ. Όσοι είναι άνω των 25 τη θυμούνται στις «λευκές συσκευές». Η ΙΖΟΛΑ ήταν παρούσα σε κάθε «λίστα γάμου» σε κάθε νοικοκυριό της δεκαετίας του ’70 και του ’80, όσο είναι σήμερα η BOSCH, η SIEMENS και η PHILIPS. Εδώ και χρόνια επίσης ανακυκλώνεται η είδηση λειτουργίας της NAMCO, της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία διαρκώς σε κάτι «σκαλώνει». Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, στάσιμα όσο δεν υπάρχουν “wow” πολιτικές πρωτοβουλίες.

Ο συνονόματος του Mozart –ένας Wolfgang για κάθε διάθεση- δε φταίει για καμία ελληνική βιομηχανία που θυσιάστηκε στο βωμό της διόγκωσης του δημοσίου και της μη ενθάρρυνσης της εγχώριας επιχειρηματικότητας. Τον συμφέρει που στη θέση μιας ΙΖΟΛΑ του 45% της αγοράς ήρθε μια BOSCH και μια SIEMENS και μαγκιά του, πάντως δεν μας το επέβαλε.

Ομοίως δε μας επέβαλε να σνομπάρουμε την αγροτική μας οικονομία και να εισάγουμε λεμόνια, ελαιόλαδο και ελιές με δανεικά.

Σήμερα, παράλληλα με τη χαλάρωση του προγράμματος προς αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, πιο αναγκαία είναι η πολιτική πρωτοβουλία για εθνική ανάπτυξη, πλην των ξένων επενδύσεων που κι αυτές κινδυνεύουν. Δεν είναι “wow” να εξασφαλίσεις ευνοϊκούς όρους δανεισμού όταν δεν παράγεις τίποτα, γιατί και πάλι δε θα μπορείς να πληρώνεις.

Το μόνο που κερδίζεις είναι πολιτικός χρόνος, κάνεις τον κύκλο σου και αφήνεις να «καθαρίσουν» οι επόμενοι το «χάος» που παρέλαβες και παρέδωσες άθικτο. Δεν πρέπει να τελειώσει αυτό κάποτε;

«Κούγκι» και “wow” πολιτική είναι να δώσεις κίνητρα σε τεκμηριωμένες ιδέες πραγματικής παραγωγής, ειδικά όταν έχουν προοπτικές εξαγωγών. Όχι άλλα ΕΣΠΑ για να ανοίγουν καφετέριες! Να παρέμβεις ως Κράτος όταν οργανωμένα συμφέροντα σαμποτάρουν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, ή όταν αυτές κολλάνε σε γραφειοκρατικά γρανάζια. Να ανατινάξεις κάθε συνδικαλιστικό σκυλολόι όταν υπονομεύει κλάδους, από το μικρότερο τοπικό Σωματείο μέχρι τα μεγάλα Επιμελητήρια των «κυκλικών» διοικήσεων «δαχτυλιδιού» που καλύπτουν η μία τα σπασμένα της άλλης. Να κοιτάξεις το θέμα των υπέρογκων εισφορών των νέων επαγγελματιών και επιστημόνων. Και τέλος, να δώσεις φορολογικά κίνητρα ανταγωνιστικότητας, ώστε το ελληνικό τυρί της Ελασσόνας ή το ελληνικό ψυγείο κάποιας ΙΖΟΛΑ να είναι στην Ελλάδα φθηνότερο από το εισαγόμενο και συγχρόνως, διεθνώς ανταγωνιστικό.

Ταυτόχρονα, σε ό,τι αφορά τις πάγιες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, αγροτική παραγωγή και τουρισμό, μαζεύεις τους σοβαρούς αγρότες, όχι τους συνδικαλιστές της πρωτιάς σε πωλήσεις Cayenne και αποφασίζετε πώς θα γίνει να μη χρειαζόμαστε λεμόνια Αργεντινής και Τουρκίας και να μην εισάγουμε ελαιόλαδο στη χώρα της Κρήτης και την Καλαμάτας… Πώς θα γίνει στα δικά μας νησιά, στα δικά μας ξενοδοχεία να μη σερβίρουμε εισαγόμενο μέλι. Να δοθεί θάρρος σ’ αυτούς που ξέρουν και θέλουν να ασχοληθούν και κίνητρα σε περισσότερους, κυρίως νέους, να μάθουν και να θελήσουν.

Ο καταναλωτής ανταποκρίνεται στη διαφήμιση γνωστού ελληνικού εστιατορίου που λέει «Δεν έχουμε προσούτο Πάρμας, έχουμε προσούτο Δράμας». Η παραδοσιακή μαστίχα Χίου πρωταγωνιστεί στην καινοτομία που λέγεται «Mastiha Shop», τα προϊόντα «KORRES» αυξάνουν τις εξαγωγές τους μέσα στη δίνη της κρίσης. Μεμονωμένα και δυστυχώς σπάνια παραδείγματα Ελλήνων που τόλμησαν να μείνουν εδώ και να υλοποιήσουν μια ιδέα, στην Ελλάδα που η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι σχεδόν παράνομη, ενώ αν περιέχει καινοτομία ξορκίζεται ως επικίνδυνη!

Η καθημερινή λοιπόν κοκορομαχία με το θείο Βόλφι ήδη κουράζει, «πρήζει τα μέζεα» κατά Ζουράρι. Αν η νέα κυβέρνηση θέλει να τιμήσει το «πρώτη φορά» πρέπει να ξεκινήσει να τολμά στο εσωτερικό. Να ψάχνει τρόπο, όχι να προσλάβει τις καθαρίστριες, τους ΕΡΤατζήδες και κάθε απολυμένο πίσω στο Δημόσιο, αλλά να τολμήσει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε όλοι αυτοί να προσληφθούν σε χρήσιμα πόστα σε αναπτυσσόμενες ελληνικές επιχειρήσεις που δε θα τις τρώει η φορολογία, οι πολιτικές εξαρτήσεις και ο κακός συνδικαλισμός.

Θα δει τότε τους νέους επιστήμονες να μένουν, τα «πλεονάσματα» να μην προκύπτουν από απλήρωτους ιδιώτες και το 36% να ανεβαίνει. Σε αντίθετη περίπτωση, ο φαύλος κύκλος του «χάος παρέλαβα» ως δικαιολογία για όσα στην πολιτική «λέγονται και δε γίνονται» θα συνεχίζεται.