Αξίζει να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάολο;

Flickr: Kyle Thompson ©Flickr: Kyle Thompson ©

Μία από τις πρώτες έννοιες που διδάσκεται κανείς στα οικονομικά, είναι το κόστος ευκαιρίας. Σε ελεύθερη απόδοση, κόστος ευκαιρίας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι αυτά που θα πετύχαινες αν σπαταλούσες τους ίδιους πόρους, που χάλασες για ένα συγκεκριμένο στόχο, με διαφορετικό τρόπο.

Αυτή έννοια μου ήρθε στο μυαλό βλέποντας όλο και περισσότερους να σκοτώνονται δημοσίως και απροκάλυπτα για μια θέση σε κάποιο δημοτικό συμβούλιο, ένα δήμο ή μια περιφέρεια. Παντού «ταλιμπάν» που στο τέλος καταλήγουν αναλώσιμοι και παιχνίδια στα χέρια των «ισχυρών». Νέοι άνθρωποι που σφάζονται για χάρη άλλων, οι οποίοι στο τέλος θα δώσουν τα χέρια.

Εσύ όμως ρε φίλε, που γέμισες την πόρτα μου με φυλλάδια, πόσο τελικά έχεις κερδίσει από όλη αυτή τη διαδικασία; Έχασες φίλους και ανθρώπους που έλεγες ένα καθημερινό «γεια» στο δρόμο. Έχεις καταφέρει να δείξεις έναν εαυτό, τον οποίο όλοι σιχαίνονται. Έκανες τους πάντες να χάσουν πάσα ιδέα. Και τελικά, μπορούν μερικές εκατοντάδες σταυροί να σου δώσουν το κύρος και τη δύναμη που ήθελες να κερδίσεις μέσα από την εκλογική διαδικασία, όταν εσύ ο ίδιος έχεις χάσει την αξιοπρέπεια σου διεκδικώντας την εκλογή σου με κάθε μέσο;

Κόστος ευκαιρίας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι αυτά που θα πετύχαινες αν σπαταλούσες τους ίδιους πόρους, που χάλασες για ένα συγκεκριμένο στόχο, με διαφορετικό τρόπο

Δύσκολα ερωτήματα και τις περισσότερες φορές ρητορικά, καθώς μπαίνοντας  σε μια μάχη επιβίωσης, όπως είναι οι εκλογές, οι περισσότεροι χάνουν τον εαυτό τους. Υποκρίνονται πως είναι άλλοι. Χαιρετάνε ανθρώπους που συνήθως δεν ήθελαν να βλέπουν. Κάνουν τους «άνετους» στις λαϊκές, ποζάρουν σε βαρετές φωτογραφίες με ώριμες κυρίες, που τη Δευτέρα μετά τις εκλογές θα θέλουν να ξεχάσουν.. και ανεβάζουν συνεχώς ψαγμένα status επιζητώντας τα «like». Αξίζουν όμως, τον κόπο όλα αυτά;

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς τι αξία έχει να εκλεγεί κάποιος δημοτικός σύμβουλος, μπροστά στον κίνδυνο να χαρακτηριστεί – μια και καλή – γραφικός ή ξεπουλημένος στο υποτιθέμενο κυνήγι της δόξας. Μέχρι ποιο σημείο δηλαδή αξίζει να φτάσεις για να μη χάσουν πάσα ιδέα οι φίλοι σου, για να μην πιστέψουν οι δικοί σου άνθρωποι πως αλλοιώθηκες ή πούλησες τις αρχές σου για μερικές στιγμές εφήμερης δόξας. Και τελικά, πόσα θα είχες καταφέρει να πετύχεις αν τις ίδιες δυνάμεις τις σπαταλούσες μένοντας ίδιος… Πιστός στις αρχές σου… προσφέροντας στον κόσμο να ψηφίσει αυτό που πραγματικά είσαι.

Και πιο χυδαία, αν θέλετε… αξίζει τελικά να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάολο για να βγάλεις δυο φωτογραφίες μέσα στο Δημαρχείο ή σε κάποια αίθουσα της Περιφέρειας;