Εντολή ρήξης με το λαϊκισμό #251

Δε θα ζητήσω από κανέναν από όσους από το 2011 δήλωναν αντιμνημονιακοί, να ζητήσει συγνώμη. Από κανέναν από εκείνους μιλούσαν για δοσίλογους, βολεμένους, γερμανοτσολιάδες και προδότες. Το κόστος άλλωστε αυτού του λαϊκισμού, αποδεικνύεται δυσβάσταχτο. 13 δισεκατομμύρια ευρώ. Ελπίζω να καταλάβουν μόνοι, πως ο δρόμος που ακολούθησαν ήταν αδιέξοδος και εθνικά επικίνδυνος για τη χώρα.

Εδώ και σχεδόν μία πενταετία, μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης πίστεψε ότι οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν γερμανόδουλοι. Ότι έκοβαν συντάξεις από φετίχ ή ότι τους άρεσε να κρατούν χρήματα στα κρατικά ταμεία αντί να τα μοιράζουν στον κόσμο. Και τώρα… που «η ελπίδα ήρθε» μεταμορφωμένη σε Πρόεδρο 15μελούς και έφερε μαζί της το 3ο Μνημόνιο, ξαφνικά γέμισε ο ουρανός από ανθρώπους που πέφτουν από τα σύννεφα. Το «αντιμνημόνιο», που ως τομή δημιούργησε κομματικούς συσχετισμούς που ισοπέδωσαν καθε έννοια πολιτικής ομαλότητας, κατέρρευσε. Και κατέρρευσε εκκωφαντικά, συμπαρασύροντας μαζί του ανθρώπους που εκτέθηκαν πολιτικά και προσωπικά, πιστεύοντας πως υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.

Δεν είναι ώρα για ρεβανσισμούς, όμως. Όλο αυτό μας δίχασε, έχει κοστίσει στις ζωές μας ήδη 5 χρόνια μιζέριας και προβλέπεται σ’ αυτά να προστεθούν άλλα τρία μαζί με 60 δισ. ευρώ μέτρα. Ας είναι. Αν πρόκειται έτσι να ξεμπερδέψουμε με το τέρας του λαϊκισμού και να απελευθερώσουμε τη χώρα από παθογένειες δεκαετιών, αξίζει εδώ που φτάσαμε. Δυο μόλις μέρες πριν το GREXIT.

Το χθεσινό κέρδος όμως, είναι οι 251 ψήφοι. Είναι η μεγαλύτερη πλειοψηφία που έχει πάρει ψήφιση Μνημονίου και αυτό οφείλεται στην αντιπολίτευση που λειτούργησε υπερβατικά, βάζοντας πάνω από όλα το συμφέρον της χώρας. Αυτή η κληρονομιά, μπορεί να διορθώσει τη συναίνεση που έλειψε τα τελευταία χρόνια. Μια συναίνεση που πρέπει να μετουσιωθεί σε μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές, προκειμένου η Ελλάδα να μη γίνει ξανά περίγελος του κόσμου. ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ και το μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να συμφωνήσουν στα βασικά. Να συναινέσουν στην εφαρμογή της συμφωνίας και να βάλουμε τις βάσεις για μια διαφορετική χώρα.

Χθες, το αντιμνημόνιο πέθαινε. Οι άγουροι επαναστάτες της Γένοβα ενηλικιώθηκαν πολιτικά και κατάλαβαν ότι δε μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αν αγνοήσεις τους παγκόσμιους συσχετισμούς ισχύος. Τα δίδακτρα για το μάθημα που πήραν, ήταν πανάκριβα, 13 δισ. και θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός που τους εξέλεξε. Αυτός ο κυρίαρχος λαός όμως, πρέπει να καταλάβει. Οφείλει να αντιληφθεί, πως το Μνημόνιο δεν είναι αρρώστια που παθαίνουν οι κυβερνήσεις, αλλά μονόδρομος προκειμένου να βγούμε από την υπανάπτυξη και τη διεθνή απαξία στην οποία έχουμε περιέλθει. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη για τα επόμενα τρία χρόνια σε πολιτικές λιτότητας. Είναι ευθύνη όμως του πολιτικού συστήματος, πλάι στο Μνημόνιο ΙΙΙ να δημιουργήσει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης. Ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η οικονομική παλινόρθωση ενός ολόκληρου Έθνους.

Αν ο Τσίπρας είναι πατριώτης, πρέπει τη Δευτέρα να γυρίσει με Συμφωνία και να συμφωνήσει σε μια οικουμενική κυβέρνηση που θα εφαρμόσει τις αλλαγές που απαιτούνται. Με τόσο ισχυρή κοινοβουλευτική στήριξη θα έχει όλη τη δύναμη να ξαναχτίσει τη χώρα από το μηδέν, να δαμάσει στο μέτρο του δυνατού το λαϊκισμό που ο ίδιος εξέθρεψε και ταυτόχρονα όλο το χρόνο στη διάθεση του προκειμένου να προετοιμάσει τη μετάβαση του ΣΥΡΙΖΑ στην εποχή της σοσιαλδημοκρατίας. Σε μια εποχή οριστικής ρήξης με το λαϊκισμό και εγκατάλειψης της συμπόρευσης με μορφές όπως η Ζ.Κωνσταντοπούλου και ο Π.Λαφαζάνης, οι οποίοι μόνοι θα μπορούν ανενόχλητοι περιμένουν επ’ άπειρο την ανατροπή των συσχετισμών σε διεθνές επίπεδο για να κάνουν τη δική τους αντεπανάσταση μέσα από κομματίδια του 5%.

«Ιδού η Ρόδος», όπως αυτάρεσκα αναφώνησε και ο ίδιος σε μία από τις συγκεντρώσεις, που πλέον μάλλον δε θέλει να θυμάται.