H Παναγία των άπιστων

εκκλησία2
εκκλησία2

Κρατούσα από το χέρι το μικρό μου αδελφό,να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο.  Η απορία της παιδικής του αθωότητας για τη γυναίκα που ζητιάνευε δίπλα στο φούρνο της γωνίας, με βρήκε απροετοίμαστο. Απέφυγα να απαντήσω με ανεύθυνα κλισέ και προσπάθησα να δώσω μια διαφορετική ερμηνεία.

Από καιρό είχα απορρίψει μέσα μου,την επίκληση στο Θεό, που έχει για όλους.  Σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους, σε κάθε γωνιά της γης. Αυτούς που καθημερινά πεθαίνουν από ασιτία και αρρώστιες. Εκείνους που βλέπουν τα παιδιά τους να σκοτώνονται από βόμβες και πυρά ή σκοτώνονται οι ίδιοι και τα αφήνουν πίσω, μικρά και απροστάτευτα.

Ήρθαν στο μυαλό μου,τα χιλιάδες θύματα κυκλωμάτων σωματεμπορίας και μαστροπείας… Εκείνες οι γυναίκες που αναγκάζονται καθημερινά,να ανέχονται στο κορμί και στη ψυχή τους την ατίμωση, για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να επιβιώσουν.

Για αυτούς άραγε,που είναι ο Θεός;

Είναι μήπως τέκνα ενός κατώτερου Θεού ή πιθανόν να ανήκουν σε μια ειδική κατηγορία,για την οποία δε περισσεύει η θεία αγάπη. Εντάσσονται σε κάποια άλλη υποκατηγορία,που τη θυμόμαστε όποτε προλαβαίνουμε και σαν καλοί χριστιανοί κάνουμε το σταυρό μας,για να τους βοηθήσει ο Θεός και να τους προσέχει η Παναγία.

Και ακριβώς εκεί χάνουμε τη πραγματική ουσία,της φαινομενικής μας πίστης. ‘Όταν αποποιούμαστε το μερίδιο της συλλογικής ευθύνης που μας αναλογεί,για τη δημιουργία και την ανοχή αυτής της κατάστασης, αυτοαναιρούμαστε χωρίς καμία αμφιβολία.
Μπροστά στην αποτρόπαια εικόνα,ο κόσμος που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του στο καθρέπτη, υποβαθμίζει τη πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο και μια πιο δίκαιη κοινωνία σε μια σειρά από τελετουργικές υποχρεώσεις,που αποσκοπούν στην ικανοποίηση της προσωπικής ψευδαίσθησης, που έχει ανάγκη ο καθένας από εμάς, για να αντιτάξει ως ανάχωμα απέναντι στη προσωπική του αδυναμία και ανευθυνότητα, αναφορικά με ένα διαρκές έγκλημα που τελείται, απέναντι στην ουσία της πίστης μας. Τη προσβολή της αγάπης και του σεβασμού προς τον πλησίον μας.

Για μένα η Μεγαλόχαρη, δε βρίσκεται σε μεγαλεπήβολους ναούς, δε τη συναντάς σε εκδηλώσεις και πανηγύρια.

Της Παναγίας λαμπάδες θα ανάψουν, εκκλησίες θα φωτιστούν, τραπέζια θα γίνουν και οι κατανυκτικές δηλώσεις, θα δώσουν και θα πάρουν. Για μένα η Μεγαλόχαρη, δε βρίσκεται σε μεγαλεπήβολους ναούς, δε τη συναντάς σε εκδηλώσεις και πανηγύρια. Βρίσκεται στα δακρυσμένα μάτια της μάνας που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της, στο ζαρωμένο βλέμμα του πατέρα που έχασε το βλαστάρι του. Και δεν είναι εικόνισμα, ούτε δόγμα. Αγάπη είναι και πίστη σε μια καλύτερη κοινωνία, από ανθρώπους που έμαθαν να στηρίζονται στον εαυτό τους και ψάχνουν την ουσία της χριστιανοσύνης μέσα σε ένα πλήθος, το οποίο βολεύεται να τους αποκαλεί άπιστους, γιατί δε φιλούν χέρια δεσποτάδων και δε ψήνουν φανουρόπιτες.