Η αποδόμηση της μιζέριας

o-MAN-LEAVING-HOUSE-SUITCASE2
o-MAN-LEAVING-HOUSE-SUITCASE2

Ήλθε να κάτσει λίγο στη παρέα μας, για να μας χαιρετίσει. Το άλλο πρωί πετούσε για Γερμανία. Εκεί μένει τώρα, βρήκε δουλειά σε μια Τράπεζα και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ήπιαμε ένα ποτό και δώσαμε ραντεβού για τα Χριστούγεννα, στην επόμενη επιστροφή του στη πατρίδα.

Εκείνο το βράδυ αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια στο σπίτι. Ήθελα να περπατήσω λίγο. Ο Βασίλης με είχε βάλει σε σκέψεις. Οι
ικανοποιητικότατες συνθήκες διαβίωσης, ο αξιοπρεπέστατος μισθός, η ασφάλεια που του παρέχει ο εργοδότης. Η αν θέλετε πιο απλά, η απτή ανταμοιβή των κόπων του. Σκέφτηκα αμέσως, όλα αυτά τα παιδιά, που φεύγουν από την Ελλάδα ,για να αναζητήσουν κάπου αλλού, μια καλύτερη τύχη και να διεκδικήσουν αυτά που πραγματικά τους αξίζουν. Αυτούς τους νέους, που παίρνουν τη μεγάλη απόφαση, να αφήσουν το πατρικό τους σπίτι και τη χώρα που γεννήθηκαν για άγνωστο χρονικό διάστημα, προκειμένου να καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους.

Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους τους θαυμάζω. Για ένα και μόνο λόγο. Γιατί πολύ απλά, προτίμησαν να πάρουν πάνω τους μια ευθύνη που δε τους αναλογεί καθ ολοκληρίαν, χωρίς να βολευτούν σε δικαιολογίες και  κλισέ. Γιατί βρήκαν το ψυχικό σθένος, να κοιτάξουν τη ζωή κατάματα και απέναντι σε ένα Κράτος, που δεν ανέλαβε ποτέ τις ευθύνες του, δίδαξαν αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα.

Μέσα στις δυσκολίες της ζωής, ανακάλυψαν την ίδια της την ουσία και μετέτρεψαν τη μάχη για την επιβίωση, από αυτοσκοπό σε πρόκληση

Και δε μιλάω μόνο για τα παιδιά που έφυγαν για το εξωτερικό. Υπάρχουν αντίστοιχοι μαχητές της ζωής και εντός των συνόρων, που εργάζονται τίμια και μοχθούν, για να τα βγάλουν πέρα. Αυτό είναι και το κοινό τους σημείο. Η εργατικότητα, η αγωνιστικότητα, η όρεξη για προσφορά και αυτή η ανάγκη να νοιώσουν, έστω και για λίγο, πως επιβραβεύονται οι κόποι που
έκαναν αυτοί και οι οικογένειές τους.

Αυτά τα νέα παιδιά, δε σταμάτησαν ούτε λεπτό, να ελπίζουν και να προσπαθούν. Πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους, αγωνίστηκαν και κάθε μέρα δικαιώνονται όλο και περισσότερο. Μέσα στις δυσκολίες της ζωής, ανακάλυψαν την ίδια της την ουσία και μετέτρεψαν τη μάχη για την επιβίωση, από αυτοσκοπό σε πρόκληση. Μας αποδεικνύουν καθημερινά, πως

υπάρχει ελπίδα αρκεί να το κυνηγάς και διαψεύδουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τους αβανταδόρους της μιζέριας. Γιατί επέλεξαν το δύσκολο και όχι το απλό. Διάλεξαν τη προσπάθεια, απέρριψαν τη γκρίνια.

Οι πραγματικές μάχες της ζωής, δε δίνονται σε Κοινοβούλια και συσκέψεις. Δίνονται σε γραφεία και εργοστάσια, σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού

Οι πραγματικές μάχες της ζωής, δε δίνονται σε Κοινοβούλια και συσκέψεις. Δίνονται σε γραφεία και εργοστάσια, σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού. Από νέους ανθρώπους ,που έχουν αξιοπρέπεια και ήθος. Αυτούς που προτίμησαν να δώσουν τη δική τους μάχη και να βασιστούν στον εαυτό τους και μόνο. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, γιατί επέλεξαν να ρισκάρουν για να πάρουν αυτό που τους αξίζει, δίχως να ασχοληθούν με όσους πήραν αυτά που δεν άξιζαν, χωρίς να ρισκάρουν τίποτα.