Η δική μου Εθνική Ελλάδος

καραγκούνης2
καραγκούνης2

Το τελευταίο 48ωρο έχω βρεθεί απέναντι σε ένα τέτοιο information overload με απόψεις γύρω από την εθνική, που αδυνατώ να συλλάβω τις σκέψεις πολλών συμπατριωτών μου. Σε Twitter, Facebook, αθλητικά site, εφημερίδες και ραδιόφωνα άκουγες/διάβαζες τον καθένα να γράφει την άποψή του με τόση παρορμητικότητα που σε έκανε να αναρωτιέσαι για τον σκοπό των απόψεων και των θέσεων που πολλοί έπαιρναν.

Οι trendy αυθεντίες έκαναν την εμφάνισή τους και εδώ. Δηλαδή άτομα που γίνονται ειδικοί στο ποδόσφαιρο και την εθνική, επειδή είναι στη μόδα. Άσχετα αν τις υπόλοιπες 320 μέρες του χρόνου δεν έχουν ασχοληθεί με οτιδήποτε σχετικό με το ποδόσφαιρο, τώρα είναι απόλυτοι και παντογνώστες. Είναι φυσικά οι ίδιοι που σε κάθε μεγάλο και σημαντικό γεγονός γίνονται αυθεντίες της στιγμής.

Όλα άρχισαν μετά το παιχνίδι με την Κολομβία, όπου –όπως πάντα-χωριστήκαμε σε δύο «κυρίαρχα» στρατόπεδα. Αυτούς που αναθεμάτιζαν κάθε προσπάθεια που έγινε από την ομάδα και αυτούς που στεκόταν μόνο στο γεγονός πως η τύχη μας γύρισε την πλάτη. Στο παιχνίδι με την Ιαπωνία, πάλι υπήρχε διαχωρισμός απόψεων. «Παίζαμε με 10 παίχτες και το παλέψαμε όσο πήγαινε» υποστήριζαν οι μεν, «η ομάδα δεν ήταν συγκεντρωμένη και έπρεπε να πάρει το ματς» ανέφεραν οι δε. Πάλι η αλήθεια κάπου στη μέση. Τελευταίο παιχνίδι με την Ακτή Ελεφαντοστού. Η εθνική μας τα κατάφερε και πήρε την πρόκριση.

Θα περίμενε κανείς να είναι η μόνη φορά που θα καταφέρουμε να το χαρούμε όλοι μαζί. Κι όμως, αποτύχαμε… Και όχι μόνο αυτό, αλλά έγινα μάρτυρας ενός πρωτοφανούς ανθελληνικού παροξυσμού στα social media. Μερίδα ατόμων άρχιζε να χαρακτηρίζει οποιαδήποτε δήλωση ή πανηγυρισμό για την πρόκριση της Εθνικής, ως εθνικιστική πράξη που υποδηλώνει στήριξη στην Χρυσή Αυγή.

 Η διαφορά ανάμεσα στον πατριώτη και τον εθνικιστή είναι η απουσία επιθετικού σχεδίου δράσης από τον πρώτο

Απογοητεύομαι με το επίπεδο όλων αυτών που προσπαθούν να πολιτικοποιήσουν οτιδήποτε σχετικό με τον αθλητισμό είτε από τη μια , είτε από την άλλη πλευρά. Αυτοί που τις γράφουν για κάποιο λόγο τις γράφουν και κάθε τεκμηριωμένη άποψη είναι σεβαστή. Η χρησιμοποίηση όμως επιχειρημάτων τύπου «οι χύτρες σφυρίζουν άρα όποιος σφυρίζει είναι χύτρα» δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει, είτε αυτοί που τα γράφουν έχουν το επίπεδο επιχειρηματολογίας μιας χύτρας, είτε είναι τόσο ημιμαθείς και τυφλοί από μίσος που οτιδήποτε δεν συμφωνεί μαζί τους είναι φασιστικό. Μιλώντας όμως με πολιτικά κριτήρια, θυμάμαι πως η διαφορά ανάμεσα στον πατριώτη και τον εθνικιστή είναι η απουσία επιθετικού σχεδίου δράσης από τον πρώτο. Επίσης, θυμάμαι πως η απόλυτη προσήλωση σε μια ιδέα και η απόρριψη οποιασδήποτε άλλης εναλλακτικής λέγεται πολιτική μισαλλοδοξία και είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό των φασιστικών καθεστώτων.

Αυτοί οι 11 μέσα στο γήπεδο είναι για 90 λεπτά η Ελλάδα

Άσχετα με το αποτέλεσμα του παιχνιδιού της Κυριακής με την Κόστα Ρίκα, άσχετα με την πορεία της εθνικής σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, άσχετα με το εάν προκριθούμε στο επόμενο Euro ή Mundial, άσχετα με οτιδήποτε ακραίο διαβάσω ή ακούσω, εγώ προσωπικά θα είμαι πάντα περήφανος για αυτήν την ομάδα και για αυτό που κατάφερε. Να με κάνει να καμαρώσω για την χώρα μου. Ειδικά εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές από κάποια οθόνη του εξωτερικού ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ. Αυτό το χαμόγελο ικανοποίησης όταν μιλάς με κάποιον φίλο ή συνάδελφο από άλλη χώρα, τη στιγμή που σου δίνει συγχαρητήρια για την πρόκριση, λες και εσύ πέτυχες το γκολ ή εσύ έκανες την απόκρουση στον αγώνα.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα, δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά αυτοί οι 11 μέσα στο γήπεδο είναι για 90 λεπτά η Ελλάδα. Είναι η προβολή του καθένα μας και όλων μας μαζί και οτιδήποτε κάνουν αυτοί μας ακουμπά όλους. Είναι ένα από τα λίγα αγνά και έντονα συναισθήματα ολοκλήρωσης που μπορεί να σου χαρίσει ο αθλητισμός και δεν θα αφήσω κανέναν «μισαλλόδοξο» να μου το ξεθωριάσει.