Η φαντασίωση του Πολυτεχνείου

4749490186_0b59a10b96_b
4749490186_0b59a10b96_b

«Το Πολυτεχνείο είναι στις μέρες μας πιο επίκαιρο από ποτέ» είπε ο αριστερός συνάδελφος χθες στο αμφιθέατρο και εκείνη την ώρα ένιωσα να επιστρέφω πίσω στα μαθητικά μου χρόνια, κάθε χρόνο τα ίδια, λίγο πριν αποφασιστεί «δημοκρατικά» μια ακόμα κατάληψη.

Σίγουρα, ο συνάδελφος δεν είναι καινούριος στο άθλημα. Είναι μάλλον στο επάγγελμα «Επαναστάτης», θα ξεκίνησε από το Γυμνάσιο την καριέρα του, όταν με ξέφρενο ενθουσιασμό έκλεινε την πόρτα του σχολείου με λουκέτα, θρανία και καρέκλες και ύψωνε το λάβαρο της Επανάστασης.

Τα φυλλάδια με τα αιτήματα της κατάληψης έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στο γραφείο μου, ίσως να ναι μάλιστα ό,τι πιο επαναστατικό υπάρχει στο δωμάτιό μου. Γραμμένα με θυμό και πάθος, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και «μανιφέστα». Κάλυπταν πάντα ένα ευρύ φάσμα θεμάτων: από τις πολυαγαπημένες τυρόπιτες ως την κατάργηση του ορίου των απουσιών και την αύξηση της χρηματοδότησης της Παιδείας.

Θαύμαζα στις γενικές συνελεύσεις την ευφράδεια των συμμαθητών μου που συντόνιζαν τις καταλήψεις.

Μιλούσαν με πρωτοφανείς αντιφάσεις, γενικολογίες και όμως αυτό το έκαναν να φαίνεται σαν κάτι πραγματικά σπουδαίο. Είχαν μάθει καλά το ποίημα από το σπίτι και ας διακήρυτταν ότι η παπαγαλία δεν κάνει καλό… Βέβαια, όποτε δε μπορούσαν να απαντήσουν σε κάποια ερώτηση, ξεσπούσαν σε ύβρεις και απειλές.

Υπήρχαν και οι γονείς των επαναστατών-όχι βέβαια του Συλλόγου Γονέων- που κάθε χρόνο εμφανίζονταν στις καταλήψεις. Πάντα ένας από αυτούς οργισμένος φρόντιζε να βρίσει τους αγανακτισμένους γονείς που ζητούσαν να ανοίξει το σχολείο, πάντα υπήρχε ένας που έπαιρνε λαλίστατα το μέρος των μαθητών, υπερασπιζόμενος τα αιτήματα, και πάντα υπήρχε ένας πατέρας με προϊστορία που φώναζε «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», κάνοντας λόγο για ένα νέο Πολυτεχνείο από τις κινητοποιήσεις των μαθημάτων.

Για ποια Παιδεία μιλάμε, όμως, όταν κλείνει ένα σχολείο και όλοι τρέχουν στα φροντιστήρια; Για ποια Παιδεία μιλάμε, όταν, κάποιοι εκμεταλλεύονται παιδιά δεκατριών χρονών και φροντίζουν με κλειστά σχολεία να προωθήσουν μικροκομματικά συμφέροντα; Κατηγορούμε το βρώμικο σχολείο, όταν εμείς οι ίδιοι πετάμε τα σκουπίδια κάτω, κατηγορούμε την καθαρίστρια για τις βρώμικες τουαλέτες όταν κάνουμε πρώτα τα πάντα για να είναι βρώμικες, κατηγορούμε τον καθηγητή ότι δεν μας έμαθε Μαθηματικά όταν εμείς ή δεν τον αφήναμε να κάνει μάθημα ή απλά κοιμόμασταν.

Κάθε φορά που τελείωνε μια κατάληψη, θυμάμαι την εικόνα του σχολείου: παντού αποτσίγαρα, υπολείμματα τροφής, σπασμένα θρανία και καρέκλες(δημόσια περιουσία;), βαμμένοι τοίχοι με συνθήματα(ως ανάμνηση μιας ακόμα πάλης επαναστατικής, αν μη τι άλλο). Γιατί μας αρέσει η Ελευθερία, συγγνώμη η Ασυδοσία.

Κάθε φορά που υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα υπάρχουν δυο στάσεις: η μία είναι να εντείνεις το αδιέξοδο, πολλαπλασιάζοντας το, και η άλλη να φροντίσεις με όλες σου τις δυνάμεις, όσο μπορείς, να βελτιώσεις την κατάσταση. Δυστυχώς, αν και η δεύτερη είναι η πραγματική επανάσταση, στην Ελλάδα θεωρείται «προβατισμός» και έτσι έχουμε αφεθεί στη δίνη παρανόμων πράξεων, όπως οι καταλήψεις, που δεν καταφέρνουν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο.

Η γενιά μας που ήρθε αντιμέτωπη με το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης έχει καθήκον να αποδείξει ότι δεν είναι μια «χαμένη γενιά», αλλά μια γενιά που θα διαπρέψει και θα διαθέσει την ικμάδα της για να αλλάξει πολλά κακώς κείμενα. Η δική μας γενιά δεν πρέπει να είναι μια «γενιά Πολυτεχνείου», δηλαδή συμβιβασμένη και χρεοκοπημένη, οικονομικά και ηθικά.