Οι Φοιτητικές Εκλογές, η οπισθοδρόμηση, το μαχαίρι και το καρπούζι

Τα τελευταία 10 χρόνια, δύο φοιτητικές εκλογικές αναμετρήσεις ξεχωρίζουν, εκείνη της 9ης Μαΐου 2007 και η αυριανή, της 13ης Μαΐου 2015. Συνδέονται και συμπληρώνονται ιστορικά, υπό διαφορετικές συνθήκες, αλλά υπό τα ίδια ζητήματα, είτε κεκτημένα, είτε ζητούμενα!

Το 2007, έπειτα από 4 μήνες καταλήψεων, στις περισσότερες σχολές χωρίς διακοπή μεταξύ Χριστουγέννων και Πάσχα, με χαμένες χειμερινές εξεταστικές, οι φοιτητές προσήλθαν στις κάλπες και ανέδειξαν τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πρώτη δύναμη. Σε πείσμα πολλών, ξαφνικά το «κίνημα», το «ποτάμι» που «πίσω δε γυρνά», η «επανάσταση για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία» βρέθηκε στον πάτο. Το αποτέλεσμα απέδειξε ότι όσα έγιναν στο όνομα του «αγώνα» ενάντια στον τότε Νόμο Πλαίσιο, στερούνταν τόσο πολιτικής αξιοπιστίας, διαδίδοντας ανακρίβειες, κινδυνολογίες και ψέματα, όσο και πολιτικής σοβαρότητας, με προτάσεις που –όταν υπήρχαν- υπερασπίζονταν το χειρότερο συντηρητισμό. Διατήρηση Ασύλου, διατήρηση φοιτητών 25ου έτους, όχι στο πολλαπλό σύγγραμμα και πολλά άλλα που μόνο κάποια πρυτανικά συμφέροντα συχνά εξυπηρετούσαν, πάντως όχι τους φοιτητές.

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι, με μέντορες τους τότε, πολλοί εκ των οποίων ήδη βρίσκονται στην πολιτική, έρχονται να πουν στους φοιτητές, ως Κυβέρνηση πια και εδώ είναι ο κίνδυνος, ότι κακώς καταργήθηκε το άσυλο της ανομίας, κακώς ξεκίνησε μια εκκαθάριση των αποδεδειγμένα ανενεργών φοιτητών, κακώς θεσπίστηκε ένα όριο φοίτησης, κακώς δόθηκε δυνατότητα επιλογής βιβλίου κόντρα στα συμφέροντα των Καθηγητών και των Διοικήσεων, κακώς αναβαθμίστηκαν τα Erasmus, κακώς αναγνωρίζονται πανευρωπαϊκά και παγκοσμίως τα ελληνικά πτυχία, κακώς γίνονται προσπάθειες διασύνδεσης των ΑΕΙ με την αγορά εργασίας, να τα γυρίσουμε όλα πίσω.

Η φετινή συγκυρία είναι καθοριστική, καθώς οι κύριοι αυτοί πλέον κρατάνε το μαχαίρι και χρειάζονται και το καρπούζι! Μόνο μέσω της μαζικής συμμετοχής, της αφύπνισης όσων απέχουν και της κινητοποίησης όλων των φοιτητών σε μια πανστρατιά δημιουργικής αντίστασης, θα διατηρηθούν τα κεκτημένα και πάνω σε αυτά θα διεκδικηθούν τα περισσότερα. Δυστυχώς, ο στόχος είναι πρωταρχικά να διατηρηθούν τα κεκτημένα. Να μη γυρίσουμε πίσω στο χειρότερο χθες.

Ήδη στην ευρύτερη πολιτική σκηνή υλοποιείται η εκτόνωση όλων των ιδεολογικών «απωθημένων», μεταναστευτικό, ασφάλεια, επενδύσεις, ιδιωτική πρωτοβουλία, διόγκωση Δημοσίου. Στην Παιδεία, ήδη ήρθαν στην επιφάνεια πολλά από αυτά που κίνησαν τις τότε καταλήψεις. Ιδέες, που αν εξελιχθούν σε πολιτικές πράξεις, θα ανοίξουν το δρόμο της επιστροφής σε ένα χθες που με θυσίες, πρόσφατα άρχισε να ξεπερνιέται. Τα ζητήματα είναι και ηθικά, όπως το Άσυλο, είναι και πρακτικά, όπως η σκέψη αντικατάστασης των ECTS με διδακτικές μονάδες, που θα λειτουργήσουν ως «ξένη γλώσσα» μεταξύ των Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων και θα προκαλέσουν αποξένωση, αναξιοπιστία, μπλοκάρισμα Erasmus και Μεταπτυχιακών.

Η αυξημένη συμμετοχή προς στήριξη της υπεύθυνης εκπροσώπησης που πλέον μόνο η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πρεσβεύει, φέτος δεν είναι απλά χρήσιμη για το φοιτητικό κίνημα, αλλά επιβάλλεται. Μια πρωτιά της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι σημαντική, μια σαρωτική επικράτηση με αύξηση και της προσέλευσης στις φοιτητικές κάλπες, θα είναι καθοριστική. Θα κρούσει εντός αλλά και εκτός Παιδείας το καμπανάκι, που θα θυμίσει προς κάθε κατεύθυνση οπισθοδρόμησης, ότι η Ευρωπαϊκή ταυτότητα της Ελλάδας και φυσικά των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν διαπραγματεύεται, τουλάχιστον όχι για να γυρίσει πίσω.