Η ιστορία γράφεται από ηγέτες, ανίκανους ή παράφρονες

Αν ρωτούσε κανείς στην αυγή του 21ου αιώνα έναν οποιοδήποτε άνθρωπο στον πλανήτη, πως θα μπορούσε να αποσταθεροποιηθεί ένα κράτος σας τις ΗΠΑ, πιθανότατα δε θα μπορούσε να σας δώσει ξεκάθαρη απάντηση. Είναι ίσως η πιο αναπάντεχη ερώτηση που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, καθώς μιλάμε για τη χώρα με το πιο φιλελεύθερο Δίκαιο, τις ισχυρότερες και βαθύτερα θεμελιωμένες θεσμικές δομές αλλά και μια οικονομία που άντεξε σε ισχυρές κρίσεις, όπως η φούσκα των στεγαστικών δανείων.

Αν σχηματικά ήθελε να απεικονίσει κανείς την κατάσταση αυτή, η πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ μοιάζει με ένα μεγάλο καράβι που πλέει ηγεμονικά στον παγκόσμιο ωκεανό και μικρή σημασία για την πορεία του  – στο τέλος της ημέρας –  έχει ποιος βρίσκεται στη γέφυρα σε κάποια στιγμή της ημέρας. Το τιμόνι λίγες μοίρες δεξιά ή λίγες μοίρες αριστερά ελάχιστη σημασία έχει. Η χαραγμένη πορεία μέσα από βαθιά θεσμικές διαδικασίες θα ακολουθηθεί πιστά.

Όλα αυτά, ίσχυαν μέχρι πριν την προεκλογική περίοδο για το χρίσμα των δύο κομμάτων. Αδύναμες υποψηφιότητες, καμπάνιες μικρής ισχύος και ακόμα μικρότερες προσδοκίες για το μέλλον. Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η μάχη θα κριθεί μεταξύ ενός αμφιλεγόμενου βαθύπλουτου επιχειρηματία, ο οποίος έκανε ρεσάλτο στη διαδικασία εκλογής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με όπλα του το λαϊκισμό, τη μισαλλοδοξία, την απέχθεια για κάθε τι που θυμίζει το παλιό πολιτικό σύστημα και μιας απατημένης συζύγου που απέτυχε ως Υπουργός Εξωτερικών, παραβιάζοντας τα πρωτόκολλα ασφαλείας και ταυτόχρονα δεν κατάφερε παρά να εμπνεύσει ελάχιστους στη μάχη εναντίον ενός 74χρονου πολιτικού που εμφανίστηκε περισσότερο φρέσκος απ’ ότι αυτή.

Αδιαμφισβήτητα καμία από τις δύο υποψηφιότητες δε γεννά προοπτική, κάτι που ήδη έχει ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά των δελφίνων των δύο κομμάτων για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2020. Οι ΗΠΑ όμως σε τι κατάσταση θα βρίσκονται τότε; Πόσο κομβική μπορεί να αποδειχθεί για το μέλλον μιας υπερδύναμης μια καταστροφική προεδρία, σε μια περίοδο που ο πλανήτης προσπαθεί να μπει σε μια νέα εποχή, όπου ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομία και κλιματική αλλαγή δοκιμάζουν τις ισορροπίες ισχύος παγκόσμια;

Μια χώρα που για σχεδόν 70 χρόνια κυριάρχησε στο παγκόσμιο σύστημα με ηγεμονικό τρόπο, θα μπορούσε να ταξιδεύει στον παγκόσμιο ωκεανό με ανάλογη ισχύ, αν απλά ταξίδευε στον αυτόματο. Ελάχιστα θα μπορούσαν να αλλάξουν και ακόμη λιγότερα θα έχανε αν λειτουργούσε σε safety mode. Με μια διχαστική Προεδρία όμως αμφιλεγόμενης ικανότητας, ίσως τελικά η βαλβίδα που κρατάει το σύστημα σταθερό στις ΗΠΑ να αρχίζει να δονείται και μένει να δούμε αν θα την απορρίψει το βαθύ αμερικανικό σύστημα με τα πανίσχυρα θεμέλια.

Μένει να αποδειχθεί αν ο αμφιλεγόμενος Donald Trump εννοεί όσα λέει ή απλά είναι καλός ηθοποιός και αντίστοιχα αν οι σχέσεις της Hillary με το βαθύ κατεστημένο είναι τόσο ισχυρές που θα καλύψουν τις ηγετικές της αδυναμίες. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα υπάρξει μια διαφορετική εποχή. Αυτό που θα βγει από την κάλπη στις 8 Νοέμβρη, ίσως να είναι απλά το τέλος της Ιστορίας και η αρχή μιας περιόδου άλλης.

Η εξέλιξη όμως στην παγκόσμια ιστορία, κάπως έτσι δεν έρχεται; Μέσα από μεγάλες προσωπικότητες, ανίκανους ηγέτες ή παράφρονες…