Η παιδεία στο χείλος της καταστροφής

Ενώ έχουμε φτάσει στο 2015 και η ελπίδα όλων ήταν το ελληνικό πανεπιστήμιο να έχει ξεπεράσει τα νοσηρά σημάδια του παρελθόντος και με αξιώσεις να συναγωνίζεται τα ανώτατα ιδρύματα του εξωτερικού, παρολαυτά συνεχίζουμε να μιλάμε για τις πληγές του και να προσπαθούμε να αποτρέψουμε τις αναχρονιστικές απόψεις των κυβερνώντων.

Τι περιμένουμε άραγε από ένα πανεπιστήμιο που η κρατική χρηματοδότησή του αντί να αυξάνεται, στα χρόνια της κρίσης παρουσιάζει μείωση της τάξης του 70%; Και ενώ όλα παρουσιάζονται δυσοίωνα η ελληνική κυβέρνηση έρχεται με μία πράξη νομοθετικού περιεχομένου να δώσει την χαριστική βολή ζητώντας τα αποθεματικά των πανεπιστημίων.

Τελικά μήπως δεν θέλουμε να έχουμε τριτοβάθμια εκπαίδευση; Μήπως επιδιώκεται η οριστική διάλυσή της;

Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ενώ οι κυβερνώντες βλέπουν διάφορα τμήματα ανά την επικράτεια να προοδεύουν και να διεκδικούν κάθε χρόνο μία καλύτερη θέση διεθνώς, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα τμήματα της Ιατρικής Αθηνών και των Πολιτικών Μηχανικών της Πάτρας που είναι μέσα στα 100-150 καλύτερα τμήματα παγκοσμίως, το μόνο που κάνουν είναι να τα διασύρουν διεθνώς. Κορυφέα επιστημονικά περιοδικά, όπως το ‘’Nature’’, κάθε εβδομάδα εξαπολύουν βολές με άρθρα τους κατά της ελληνικής κυβέρνησης που όχι μόνο δεν στήριζει την έρευνα, αλλά όπως χαρακτηριστικά αναφέρει δείχνει έλλειψη σεβασμού στην έρευνα. Σίγουρα ο τίτλος της λιγότερο επιστημονικά φιλικής χώρας στην Ευρώπη που της αποδίδεται, καθώς διαθέτει μόλις το 0.6% του ΑΕΠ για την έρευνα, δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικός.

Και αν νομίζετε ότι μόνο αυτά απασχολούν την παιδεία έρχεται και το νομοσχέδιο Μπαλτά που όχι μόνο δεν δίνει λύσεις στα ουσιαστικά προβλήματα της παιδείας αλλά οδηγεί 40 χρόνια πίσω. Διαβάζοντας το σχεδίου νόμου φαίνεται έκδηλα η διάθεση υποβάθμισης του πτυχίου του ελληνικού πανεπιστημίου με την εξίσωση των διδακτικών μονάδων με τις πιστωτικές μονάδες του Ευρωπαϊκού Συστήματος Μονάδων Κατοχύρωσης Μαθημάτων (ECTS), καθιστώντας τις μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό ως ουτοπία. Η επαναφορά των ανενεργών φοιτητών που το 95% αυτών είναι αποδεδειγμένα ανενεργοί, οι πολιτικές εξαρτήσεις στην λειτουργία των ΑΕΙ, καθώς και η υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας παιδείας που αποτελούν προπύργιο της τριτοβάθμιας (στόχευση των Πρότυπων Δημόσιων Σχολείων, εισαγωγή της κοµµατικής λογικής στα όργανα της σχολικής ιεραρχίας, κατάργηση της αριστείας σε βάρος των κοινωνικά αδύναμων) οδηγούν την Παιδεία σε όλο το φάσμα της σε ένα περιβάλλον που απουσίαζει η αξιοκρατία, η αξιολόγηση και η αριστεία ολοένα και απομακρύνεται.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον υποβάθμισης της Παιδείας, στόχος όλων μας θα πρέπει να είναι να σταθούμε ενάντια σε πρακτικές που την οδηγούν στην δεκαετία του 1980. Μέσα από την δημόσια διαμαρτυρία μας και μέσα από θεσμικά όργανα φαίνεται πιο επιβεβλημένη από ποτέ η διατύπωση της εναντίωσής μας σε τέτοιες πρακτικές, που ωθούν στην απώλεια των κεκτημένων και των προσπαθειών των τελευταίων ετών για ένα καλύτερο σύστημα εκπαίδευσης. Τέτοιες λογικές είναι που καθιστούν τη χώρα μας λιγότερο ανταγωνιστική και οδηγούν τους νέους μακριά της. Αυτή η στιγμή ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να αφυπνιστούμε και να δώσουμε την ώθηση που χρειάζεται προς την σωστή κατεύθυνση. Την κατεύθυνση της αριστείας και της διεθνής καταξίωσης.