Οι πολυπόθητοι 180, μια παλιά αμαρτία

parliament
parliament

Μεγάλος  θόρυβος  έχει  ξεσπάσει  στο  πολιτικό  σκηνικό  της  χώρας  σχετικά  με  την  εκλογή   του  νέου Προέδρου  της  Ελληνικής Δημοκρατίας  το  Μάρτιο  του  2015.  Το  Σύνταγμα  της   χώρας,  το  οποίο  ψηφίστηκε το  1975,  προβλέπει  πως  στη  τρίτη  και  τελευταία   ψηφοφορία  της  Βουλής  Πρόεδρος  προκύπτει  με  180  ψήφους υπέρ  με  σκοπό  τη   σύμπνοια  των  δυνάμεων  του  Κοινοβουλίου  και  τη μεγαλύτερη  δυνατή  συναίνεση.  Αν   δεν  προκύψει  και  τότε  το  πολυπόθητο  νούμερο,  προκηρύσσονται  εκλογές  χωρίς  να   απαιτείται  η προσυπογραφή  του  Διατάγματος  για  τη  διάλυση  της  Βουλής  από  τον   Πρωθυπουργό.

Τους  τελευταίους  μήνες  πολιτικοί  όλων  των  κομμάτων  απαντούν  σε  ερωτήσεις   δημοσιογράφων,  θέτουν ονόματα  προσωπικοτήτων στο  τραπέζι  της  προεδρικής   εκλογής,  οριοθετούν  τον  πολιτικό  χώρο  από  τον οποίο θα  προέρχεται  η  κατάλληλη   επιλογή, αποκλείουν  την  πιθανότητα  να  ψηφίσουν  αυτοί  ή  το  κόμμα  τους  και άλλοι   πάλι  αναλύουν  τις  συνθήκες  κάτω  από  τις  οποίες  θα στηρίξουν  κάποια  επιλογή.

Όλα  τα  παραπάνω  ξεκινούν  από  την  εκφρασμένη  πρόθεση  της  αξιωματικής   αντιπολίτευσης  (ΣΥΡΙΖΑ)  να  μη ψηφίσει  υπέρ οποιουδήποτε  ονόματος  υποστηριχθεί   από  την  Κυβέρνηση,  ακόμη  και  στην  περίπτωση  που  αυτό είναι  ιστορικό  στέλεχος  της   Αριστεράς,  προκειμένου  να  οδηγηθεί  η  χώρα  σε  εκλογές  και  να  εκλεγεί πρώτη  φορά   κυβέρνηση  της  ‘’Αριστεράς’’.

Φυσικά  το  έργο  αυτό  είναι  παλιό  και  το  πιο  πρόσφατο  παράδειγμα  αποτελεί  η   περίπτωση  της επανεκλογής  του  σημερινού Προέδρου  και  πρώην  κορυφαίου   υπουργού  των  κυβερνήσεων  Α.  Παπανδρέου  τη δεκαετία  του  1980,  που  ο  τότε  αρχηγός   της αξιωματικής  αντιπολίτευσης  (ΠΑΣΟΚ)  Γ.  Παπανδρέου  δήλωνε πως  θα  τον   καταψηφίσει  με  σκοπό  να  προκηρυχθούν  εκλογές  και αμέσως  μετά  να  τον  εκλέξει   Πρόεδρο όντας  αυτός  πλέον  Πρωθυπουργός.  Μπορεί  βέβαια  ποτέ  να  μην  έφτασε  η   Κυβέρνηση Καραμανλή  σε  αυτό  το σημείο,  αφού  προκήρυξε  εκλογές  το  φθινόπωρο  του   2009  αλλά  η  παρατεταμένη  εκλογολογία  της  έδωσε την χαριστική  βολή.

Το  γεγονός  πως  αποτελεί  επιταγή  η  εκλογή  του  πρώτου  πολίτη  της  χώρας  με  180   βουλευτές,  δε σημαίνει  ότι  αυτό  μπορεί  να  είναι αφορμή  για  πολιτικό  εκβιασμό  αλλά   για  πολιτική  συναίνεση  και μόνο.  Βλέπετε,  ο  εθνάρχης  Κωνσταντίνος  Καραμανλής  -­‐ο   εμπνευστής  του  Συντάγματος  του  1974-­‐   ήταν ένας  μετριοπαθής  πολιτικός  που   αποζητούσε  σε  όλη  την  πορεία  του   τη  συναίνεση, όπως  για  παράδειγμα με  την   νομιμοποίηση  του  ΚΚΕ  και  με  άλλα  τόσα,  οπότε  το  βασικό  του  ζητούμενο  ήταν  αυτό   ασχέτως εάν εν  τέλει  ήταν  ο  πρώτος  που  θα  έπεφτε  στη  ‘’λούμπα’’  των  μικροπολιτικών   συμφερόντων  του  Ανδρέα Παπανδρέου  στην  προεδρική εκλογή  του  1985.

Κάποια  στιγμή  οφείλουν  συγκεκριμένες  πολιτικές  δυνάμεις  της   χώρας  μας,   που  λειτουργούν  ως  τυχοδιώκτες  και κοινοί   εκβιαστές, να  σταματήσουν  να  λειτουργούν  ως  τέτοιοι.

Κάτι  το  οποίο  προφανώς  κανείς  δεν  σκέφτεται  είναι  γιατί  από  το  1986  (συνταγματική   αναθεώρηση  με μείωση  αρμοδιοτήτων  στο ελάχιστο  του  Προέδρου  της  Δημοκρατίας)   και  μετά  ο  Πρόεδρος  της  Ελληνικής Δημοκρατίας  να  θέλει  180  και  πλέον  ψήφους   βουλευτών  υπέρ  -­‐τη  στιγμή  που  δεν  έχει  ουσιαστικό ρόλο-­‐,  όταν  η  Κυβέρνηση  της   χώρας  διατηρεί  την  πλειοψηφία  με  151  και έχει  όλες  ουσιαστικά  τις αρμοδιότητες  στα   χέρια  της.  Ή  ακόμα  γιατί  να  εκλέγει  η  Βουλή  τον  Πρόεδρο  της  Δημοκρατίας  και  όχι απευθείας  ο  λαός;

Θέλουμε ένα σύγχρονο ηγέτη Κράτους ή έναν παρωχημένο θώκο που θα παρίσταται στην παρέλαση και θα διοργανώνει τη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας;

 

Ποιο  θέλουμε   τελικά   να  είναι  το  προφίλ  του  Προέδρου  της   Ελληνικής  Δημοκρατίας;  Θέλουμε  ένα σύγχρονο  ηγέτη  Κράτους  ή   έναν  παρωχημένο  θώκο  που  θα  παρίσταται  στην  παρέλαση  και   θα  διοργανώνει τη  δεξίωση  για  την  αποκατάσταση  της   Δημοκρατίας;

Επίσης  σε  γενικότερο  πλαίσιο,  γιατί  να  υπάρχει  το  σύστημα  των  πρόωρων  εκλογών  και   με  το  οποίο  να παίζουν  οι  Κυβερνήσεις και  να  το  επιζητούν  τα  κόμματα  της   Αντιπολίτευσης  για  ‘’ψύλλου  πήδημα’’  και όχι  σταθερότητα  για  4  χρόνια,  γιατί  εξάλλου   γι’ αυτό  το  διάστημα  εκλέχτηκαν  από  το  λαό.  Και τέλος, είμαστε  ικανοποιημένοι   ύστερα  από  40  χρόνια  προεδρευομένης κοινοβουλευτικής  Δημοκρατίας  ή  μπορεί  να   λειτουργήσει  καλύτερα  και  προς  το  πεδίο  της  σταθερότητας   η  προεδρική   κοινοβουλευτική  Δημοκρατία  στο τόπο  μας;

Είμαστε ικανοποιημένοι ύστερα από 40 χρόνια προεδρευομένης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας ή μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα και προς το πεδίο της σταθερότητας η προεδρική κοινοβουλευτική Δημοκρατία στο τόπο μας;

 

Η  χώρα  χρειάζεται  ένα  σύγχρονο  αρχηγό  Κράτους  με  αυξημένες  αρμοδιότητες,  όχι   κατ΄ανάγκη  πολιτικό πρόσωπο,  με  όρεξη  για να προσφέρει  και  όχι  για  να  τελείωσει  με   τον  καλύτερο  τρόπο  και  άκοπα  την πολιτική  του  καριέρα.  Προφανώς  και  αυτός  μπορεί   να είναι  και  από  το  χώρο  της  Κεντροδεξιάς.  Οι παραπάνω  ερωτήσεις  αποτελούν  ίσως  τη   βάση  για  να  ξεκινήσει  ο  διάλογος  ή  απλά είναι  ένα  παραπάνω άρθρο  που  ενισχύει   ακόμη  περισσότερο  την  εκλογολογία…