Η Τούμπα που κρύβεις μέσα σου

ab29974fec18a9fca52d35cd3510bc1c_XL
ab29974fec18a9fca52d35cd3510bc1c_XL

Πάνε περίπου τρία χρόνια που αποφάσισα να μην ξανακάτσω στο πέταλο. Βαρέθηκα, μεγάλωσα, αισθάνθηκα ότι το μπινελίκι μου είναι πλέον κουραστικό. Για σχεδόν 5 χρόνια έζησα στον 3ο όροφο πολυκατοικίας που στο ισόγειο «φιλοξενούσε» σύνδεσμο του ΠΑΟΚ. Αμπαλαέα. Συνεπώς, μέχρι τα 25 μου, τα είχα σχεδόν δει όλα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο Μήτσος ακόμα θυμάται που τον έμπασαν κάτι «περίεργοι» σε ένα ψιλικαντζίδικο και του ζητούσαν ταυτότητα σε ένα ματς με τον Ηρακλή. Ο Μελέτης τότε που μας πήραν στο κατόπι στο Καυτατζόγλειο και ο Νίκος το μπινελίκι που φάγαμε μέσα στη Θύρα 4, επειδή ως «ΠΑΟΚτζήδες» ανάμεσα σε ΠΑΟΚτζήδες πήραμε τηλέφωνο να ρωτήσουμε αν ήταν πέναλτι η φάση. Κάθε Κυριακή ο Έλληνας, δεν πάει στο γήπεδο για να διασκεδάσει. Πάει να βγάλει τα προβλήματα του. Να ξεσπάσει για τη δουλειά που έχασε, τη γκόμενα που τον ζαλίζει ή να εκδικηθεί για το παραμύθι που του έχουν πουλήσει. Παθιάζεται όχι μ’ αυτό που βλέπει, αλλά με τη φαντασίωση που πλάθει στο μυαλό του.

Την ίδια ώρα, κάπου σε ένα παράλληλο σύμπαν, η Μπαρτσελόνα εύχεται στη Ρεάλ Μαδρίτης συγχαρητήρια για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ισπανίας. Οι Ισπανοί άραγε είναι τίποτα παγωμένοι φλώροι από τη Σκανδιναβία; Τίποτε άμπαλοι ψαράδες από τα Νησιά Φερόε που στον ελεύθερο τους χρόνο συμπληρώνουν τον πρώτο γύρο των προκριματικών του Champions League; Ή μήπως δεν έχουν οικονομική κρίση, ανεργία, κατασχέσεις σπιτιών; Οι ερωτήσεις ρητορικές φυσικά.

Πάνε περίπου τρία χρόνια που αποφάσισα να μην ξανακάτσω στο πέταλο. Βαρέθηκα, μεγάλωσα, αισθάνθηκα ότι το μπινελίκι μου είναι πλέον κουραστικό

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι οι «άλλοι». Δεν είναι οι επιχειρηματίες που διοικούν τα club. Αυτοί μπορεί να ανέχονται για τους δικούς τους λόγους ή να αδυνατούν να ελέγξουν το πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση όμως, στο ρυθμό τους αν θέλουμε χοροπηδάμε. Το θέμα είναι καθένας που πάει στο γήπεδο. Το άτομο, όχι ο όχλος. Ο καθυστερημένος που πετάει μπανάνες στο Σαλίνο και το Σισέ, ο βλάκας που μπαίνει στο γήπεδο για να χτυπήσει ποδοσφαιριστές και ο προβληματικός που την ώρα που η ομάδα του πασχίζει να γυρίσει ένα ματς πετάει μέσα ένα καπνογόνο. Αυτός που το μυαλό του φτάνει να κρυφτεί πίσω από μια κουρτίνα για να συνεχιστεί το μάτς και γίνεται ρόμπα σε όλο το πανελλήνιο.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι πρωτίστως παραγόντων. Είναι πρόβλημα φιλάθλων. Σε ένα μαγαζί που έχει προβληματικούς ιδιοκτήτες, δεν δίνει σημασία κανείς. Εδώ όμως, η ψυχοσύνθεση εκατομμυρίων ανθρώπων αλλάζει από ένα γκολ.Η διαφθορά στο σύστημα ή η ποδοσφαιρική ανυπαρξία, θα ήταν γυμνές από δικαιολογίες όμως, αν στην κερκίδα όλα ήταν καλά. Αν μπορούσα να πανηγυρίσω ένα 4-0 επί του οποιουδήποτε χωρίς τη γνωστή γκρίνια για τα επεισόδια, τα οποία δεν τα κάνει κανένας πρόεδρος συνήθως, αλλά τύποι που νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν κουμάντο με την αγάπη που μπορεί να κουβαλάμε όλοι μας.

Να δούμε συνεπώς και επιτέλους τον εαυτό μας. Η κάθε «Τούμπα», είναι κρυμμένη μέσα μας. Σε πολιτικούς, οπαδούς και παράγοντες. Αν δε θελήσουμε να την αποβάλουμε, είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζούμε. Αθλητικά πάντως, δε θα μας πάρει κανείς σοβαρά στον υπόλοιπο κόσμο.

Α! Και κάτι ακόμα που διάβασα και είναι σωστό. Σε όλο τον κόσμο στις κερκίδες κυριαρχούν οι φιγούρες ποδοσφαιριστών, προνονητών κλπ. Εδώ αν αύριο ο Πανιώνιος πάρει το Μέσι, στην κερκίδα θα έχουμε πανό που θα γράφει ACAB. Δείγμα πως δε μας ενδιαφέρει αυτό που βλέπουμε, αλλά πάμε στο γήπεδο για να πολεμήσουμε όσα αισθανόμαστε ότι μας καταπιέζουν.