Ιδεολογικά απωθημένα και η επόμενη μέρα των 100 δόσεων

P1020677
P1020677

Το ιδεολογικό τίμημα της ελπίδας για πιο διεκδικητική διαπραγμάτευση στο οικονομικό πεδίο, πιθανώς θα είναι μεγαλύτερο από το όποιο, τελικό, οικονομικό όφελος για τη χώρα. Ιδίως αν η διαπραγμάτευση καταλήξει σε συνέχιση του προηγούμενου μνημονίου με ελάχιστες, ή καθόλου βελτιώσεις, χωρίς ανάκαμψη, οικονομική και ψυχολογική, το τίμημα θα μείνει χωρίς αντίκρισμα.

Αυτό το ιδεολογικό τίμημα είναι οι δηλώσεις Υπουργού για τους κουκουλοφόρους στις φοιτητικές εκλογές, πως «είναι θέμα ωριμότητας της ακαδημαϊκής κοινότητας να τα λύνει» και «αλίμονο αν καλείται η αστυνομία κάθε φορά», που επαναφέρει το ιδεολογικό απωθημένο του Ασύλου χωρίς διακρίσεις, την ώρα που ήδη υπήρχαν τραυματίες στο ΑΠΘ. Είναι τα ιδεολογικά απωθημένα σε θέματα τρομοκρατίας, ασφάλειας, θρησκείας. Είναι ιδεολογικές ακροβασίες στο μεταναστευτικό και την ευρύτερη δημόσια τάξη, είναι τα απωθημένα της Μπολόνια στην πρόσφατη σκέψη κατάργησης των ECTS έναντι διδακτικών μονάδων στα ελληνικά ΑΕΙ, που εγείρουν λειτουργικούς κινδύνους συνεργασίας με τα Ευρωπαϊκά. Άλλος θέτει θέμα μεταφοράς του Αγίου Φωτός, μάλιστα 11 μήνες πριν το Πάσχα, άλλος θέμα εικόνων στα σχολεία, όλοι μαζί θέμα λειψάνων Αγίων, άλλος θέμα ελεύθερης εισόδου μεταναστών, αφοπλισμού της αστυνομίας, νομιμοποίησης της κάνναβης

Ταυτόχρονα ο πολιτικός πολιτισμός σέρνεται σε υπό του μηδενός επίπεδα, με τα γνωστά, συνεχή ρεσιτάλ κομματικού ρεβανσισμού και ιδεολογικού ναρκισσισμού στελεχών με ρόλους κομβικής δημοκρατικής και συνταγματικής σημασίας, ακτινοβολώντας στην κοινή γνώμη μισαλλοδοξία και ιδεολογικά κόμπλεξ, καλυμμένα με τη δηθενιά του «χαλαρού» στυλ, που «τη λέει» σε όλους εν ονόματι κάποιου αλάθητου.

Έφτασε να σχολιαστεί δημόσια ως υπονόμευση της Αριστεράς η λεζάντα δελτίου της ΝΕΡΙΤ στο Μουντιάλ, ότι η Εθνική «μπήκε με το αριστερό».

Αναρωτιέται κανείς αν εκτός των άλλων πρόκειται και για παρανοειδή διαταραχή –πολιτικής- προσωπικότητας… Σε κάθε περίπτωση, συγκαταλέγονται και αυτές οι εικόνες στο ιδεολογικό κόστος της «ελπίδας».

Το ιδεολογικό «γήπεδο» λοιπόν, που περιέχει το τίμημα για όσους έδωσαν ψήφο αποκλειστικά με οικονομικά κριτήρια, χρήζει πιο προσεκτικών χειρισμών, με σεβασμό σε πάγιες αρχές και αξίες, που η κοινωνία δεν διαπραγματεύεται. Η κυβέρνηση ψηφίστηκε για να κάνει οικονομική και όχι ιδεολογική επανάσταση. Όλοι οι εκλογικοί συσχετισμοί από το 2010 και έπειτα αποτελούν οικονομικό και όχι ιδεολογικό βαρόμετρο.

Μέχρι στιγμής, η κοινωνία, στους ρυθμούς της αγωνίας για την έκβαση των συνομιλιών και τη νέα συμφωνία, αφήνει στην άκρη –χωρίς να διαγράφει- τα ιδεολογικά «ρεσιτάλ». Η συνέχιση της ρύθμισης των 100 δόσεων αποτελεί τους τελευταίους μήνες το «όπιο» της κοινής γνώμης. Χιλιάδες πολίτες ανάσαναν και τα κρατικά ταμεία ενισχύονται με την καταβολή της πρώτης δόσης των χιλιάδων οφειλετών, που ρυθμίζουν τις οφειλές τους.

Το θέμα των 100 δόσεων μέχρι στιγμής αποτελεί τη ναυαρχίδα των επιχειρημάτων για τις προθέσεις της κυβέρνησης απέναντι στην τσακισμένη μεσαία τάξη, η οποία δεν έχει δει τίποτα περισσότερο. Κινήσεις έγιναν μόνο στην επαναλειτουργία της ΕΡΤ και την επαναπρόσληψη των καθαριστριών, εις βάρος –πάντα- του ιδιωτικού τομέα. Η ισορροπία ανοχής είναι λεπτή.

Στην Κυβέρνηση πρέπει να σκεφτούν τι θα γίνει όταν ένα μεγάλο μέρος οφειλετών θα χάνουν τη ρύθμιση εξαιτίας του όρου συνεπούς καταβολής των τρεχουσών οφειλών, κυρίως στα ασφαλιστικά ταμεία, όπου οι εισφορές ΔΕΝ εξαρτώνται από το εισόδημα.

Η ρύθμιση παλαιών οφειλών προϋποθέτει πληρωμή των τρεχουσών «γιατί κάποιοι έχοντες θα εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα και δε θα πληρώνουν κατ’ επιλογή ενώ μπορούν».

Αυτό δεν είναι επιχείρημα. Αφενός αποδεικνύει τη δεδομένη ανεπάρκεια ελέγχου, που ισοπεδώνει οριζόντια τα πάντα και αφετέρου, στα όρια του χιούμορ, πόσοι είναι οι εναπομείναντες, έχοντες Έλληνες;

Από τη στιγμή που, ερήμην αναπτυξιακών πρωτοβουλιών, τα εισοδήματά του ιδιωτικού τομέα δεν έχουν ανακάμψει ώστε ο ελεύθερος επαγγελματίας να μπορεί να πληρώνει τρέχουσες εισφορές, μαζί με τη συνεχιζόμενη φοροεπιδρομή ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, επιτηδευμάτων, τεκμηρίων, ΔΕΗ, θα χάνει αυτόματα τη ρύθμιση. Ξανά στο μηδέν ο επαγγελματίας, άδειο και το κρατικό «βαρέλι».

Τουλάχιστον για την ώρα, το «αντίκρισμα» στην οικονομία είναι περιορισμένο και δομημένο σε σαθρά θεμέλια. Οι 100 δόσεις, χωρίς άλλες ελαφρυντικές πολιτικές πρωτοβουλίες, θα χάνονται. Η επαναλειτουργία της ΕΡΤ και οι προσλήψεις απολυμένων, χωρίς αναπτυξιακές κινήσεις δε θα μπορούν να χρηματοδοτηθούν χωρίς νέα δανεικά. Με τα έως τώρα δεδομένα και την επιμονή αρκετών να παρεξηγούν τα ιδεολογικά όρια της λαϊκής εντολής βλέποντας το «πρώτη φορά» ως ευκαιρία εκτόνωσης απωθημένων, αναρωτιέται κανείς αν, στο γνωστό προεκλογικό σποτ, είχε δίκιο ο τύπος που έλεγε «εγώ θα αλλάξω χώρα» ή η κοπελίτσα που απαντούσε «εγώ θα αλλάξω τη χώρα»…