Καλλιτέχνης ή τζαζ;

Screen Shot 2015-04-20 at 11
© flickr: Rebecca Bentliff© flickr: Rebecca Bentliff

Ξυπνάς το πρωί. Άλλοι τρώνε πρωινό, πίνουν καφέ, παίρνουν τσάντα, πάνε δουλειά. Εσύ ανάβεις τσιγάρο, πίνεις βότκα, ξύνεις μολύβια, τα βάζεις σε σειρά, ξεκινάς και γράφεις. Άλλοι κοιτάζουν την ατζέντα τους για να δουν το πρόγραμμά τους, εσύ σκαρώνεις στίχους σε χαρτί τουαλέτας. Άλλοι ντύνονται για να πάνε στη δουλειά τους, εσύ φοράς τη μεταξωτή κόκκινη ρόμπα σου και κάνεις βόλτες στη γειτονιά σου μιλώντας με την άυλη μούσα σου. Άλλοι τρέχουν να προλάβουν το μετρό, εσύ στέκεσαι σε στάση κατακόρυφου, με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω, προσπαθώντας να κατεβάσεις την επόμενη μεγαλοφυή ιδέα. Αυτή τη ρημαδιασμένη έμπνευση που θα σου δώσει μια υποψηφιότητα για Πούλιτζερ, για Χρυσό Φοίνικα, την επόμενη συμμετοχή στη Μπιενάλε ρε αδερφέ…

Φίλοι, συγγενείς, γκόμενοι, απλοί γνωστοί και περαστικοί, σε κοιτάνε με μισό μάτι, κάνουν το σταυρό τους, μουρμουρίζουν, λες και βλέπουν κανέναν δαιμονισμένο όταν κάνεις τα δικά σου, όταν μουρμουρίζεις τις σκέψεις σου, όταν πηγαινοέρχεσαι γύρω από τον άξονά σου, προσπαθώντας να «τσακώσεις» την ιδέα. Σου λένε ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη σου και σου χτυπάνε ελαφρά την πλάτη, προτρέποντάς σε να πας σε κάποιον ειδικό για να ηρεμήσεις. Καμιά φορά κοιτάζεις το είδωλό σου στον καθρέφτη και κατακλύζεσαι από διχασμένες σκέψεις του τύπου «Ιδιοφυΐα ή Psycho; Τελετουργικό έμπνευσης ή ψυχαναγκασμός; Καλλιτέχνης ή τζάζ;»

Οι παρακάτω περιπτώσεις θα σε βοηθήσουν να ξεδιαλύνεις τον εσωτερικό σου διχασμό:

Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, συνήθιζε να γράφει σε ξεχωριστά κομμάτια χαρτιού και στη συνέχεια τα κόλλαγε με κερί σε μια περγαμηνή.
Η Βιρτζίνια Γουλφ, συνέγραφε κάθε πρωί, για δυόμιση ώρες, σε ένα υψηλό θρανίο με κεκλιμένη επιφάνεια, έτσι ώστε να έχει μια πανοραμική θέα της δουλειάς της.
Ο Φρίντριχ Σίλερ έκρυβε σάπια μήλα μέσα στα συρτάρια του γραφείου του γιατί η μυρωδιά τους ήταν γι’ αυτόν πηγή έμπνευσης!
Όμως το μενού περιλαμβάνει και πολλούς ζωγράφους, που μεταξύ μας, είναι πολύ ιδιαίτερες… ψυχές!
Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ (ορθώς: Φαν Χοχ) φαίνεται πως αρκετά συχνά έτρωγε τις μπογιές του και έπινε το νέφτι του.
Ο “I don’t do drugs, I am dgugs” Σαλβαντόρ Νταλί, ως γνήσιος σουρεαλιστής ζωγράφος έβρισκε έμπνευση στα όνειρά του. Έτσι, καθώς τον έπαιρνε ο ύπνος, κρατούσε στο χέρι του ένα κλειδί, ακριβώς επάνω από ένα μεταλλικό πιάτο. Όταν άρχισε να κοιμάται πιο βαθιά, το κλειδί έπεφτε από το χέρι του στο πιάτο, ο ήχος τον ξυπνούσε και έτσι επέστρεφε στη δουλειά.
Τέλος, ο Ουίλιαμ Τέρνερ έφτυνε τα έργα του για να δέσουν έτσι καλύτερα μεταξύ τους οι μπογιές.

Προτού, λοιπόν, αυτοδιαγνωστείς με συμπτώματα «βασανιστικής μη ισορροπημένης καθημερινότητας» μήπως να σκεφτείς πρώτα ότι είσαι απλά καλλιτέχνης;