Κυβέρνηση της Αριστεράς

_tsipras_demenos
_tsipras_demenos

Όσο περνούν οι μέρες και πλησιάζουμε στις εκλογές, όσο κι αν κλείνει η ψαλίδα στις δημοσκοπήσεις, κατά πάσα πιθανότητα όλα δείχνουν ότι πρώτο κόμμα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα το οποίο πριν το ξέσπασμα της κρίσης πάλευε κάθε φορά να είναι στη Βουλή και πλέον με την επίμονη αντιμνημονιακή και λαϊκιστική ρητορική του βρίσκεται μια ανάσα από την εξουσία.
Το ότι διάγουμε ιστορικές μέρες είναι αναμφισβήτητο. Η παγκόσμια οικονομική κρίση στάθηκε μια καλή ευκαιρία όχι μόνο να καταδειχθεί η ανάγκη για αναδιάρθρωση της οικονομίας και του κράτους, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αλλά και να φανεί το αδιέξοδο μιας κοινωνίας που αρνείται καθημερινά και επίμονα να αποδεχθεί ότι οι καιροί άλλαξαν και ότι αν δεν αλλάξουμε και εμείς, τότε είμαστε καταδικασμένοι να υποστούμε την ολική κατάρρευση.

Νομίζω όμως πως πλέον έφτασε η ώρα της Αριστεράς

Οι πολίτες δείχνουν πλέον πως δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και προτιμούν τις ανεδαφικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το 2009 πίστεψαν ότι «Λεφτά Υπάρχουν». Θεωρούν πως ακόμη και αν το συγκεκριμένο κόμμα δεν κάνει και όλα από όσα λέει, σίγουρα παραπάνω θα κερδίσουν από ότι με την σημερινή κυβέρνηση.
Δε θα είναι πρωτότυπο αν αναρωτηθώ στο παρόν που το κόμμα αυτό θα βρει τα λεφτά, αν αναρωτηθώ αν το κράτος είναι η λύση ή το πρόβλημα, αν θα μας οδηγήσει στη χρεοκοπία και άλλα τέτοια. Τέτοιου είδους προβληματισμοί εκτίθενται καθημερινά από τους ειδήμονες.
Νομίζω όμως πως πλέον έφτασε η ώρα της Αριστεράς. Έφτασε η ώρα που πρέπει να γκρεμιστεί η ψευδαίσθηση της εναλλακτικής πρότασης απέναντι στα μνημόνια, η ψευδαίσθηση του μπαταχτσή που ενώ χρωστάει θα επιβληθεί και που δεν είναι δικό του το πρόβλημα αλλά των δανειστών του, η ψευδαίσθηση της Αριστεράς που θα τρομοκρατήσει τις αγορές και θα καταφέρει να επιστρέψει την Ελλάδα σε επίπεδα 2004.
Καλώς ή κακώς, να επιστρέψουμε στο παρελθόν δε γίνεται αλλά ακόμα και αν γινόταν τότε σίγουρα αργά ή γρήγορα πάλι θα φτάναμε στα Μνημόνια, γιατί απλά δεν υπήρχε τότε ούτε ο μακροπρόθεσμος οικονομικός σχεδιασμός ούτε η πυγμή από τους κυβερνώντες για να αλλάξουμε.
Θα πρέπει ως λαός να προσαρμοστούμε στο διεθνή κόσμο όπως αυτός εξελίσσεται, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι στον αφανισμό. Όσο αρνούμαστε να αλλάξουμε, δέσμιοι των φαντασιώσεων μας, τόσο στεκόμαστε οι ίδιοι τροχοπέδη στην επιτυχία της χώρας και την προσωπική ευημερία μας.

Μόνο όταν γκρεμιστούν όλες οι ψευδαισθήσεις της κοινωνίας, θα μπορέσει η οικονομία να κινηθεί προς τα εμπρός και να τεθούν τα θεμέλια ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους που θα είναι αξιοκρατικό και δίκαιο.

Όσο στο μυαλό του Έλληνα υπάρχει η προοπτική ότι κάτι μπορεί να αλλάξει εύκολα, ότι μπορεί δηλαδή η ζωή του να βελτιωθεί με την παλιά συνταγή της αποτυχίας, των δανεικών, του μεγάλου Δημοσίου, τόσο πιο σθεναρά θα αντιστέκεται σε καθετί μεταρρυθμιστικό.
Κάθε απόφαση του λαού στις εκλογές θα είναι απολύτως σεβαστή ως προϊόν γνήσιας δημοκρατικής βούλησης. Ελπίζω πως ο λαός στο τέλος δε θα διακινδυνεύσει τις θυσίες του, ούτε θα τις πετάξει στο καλάθι των αχρήστων. Δε θα επιτρέψρει να αποδειχθεί πως αυτές ήταν «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη». Ελπίζω πως δε θα χρειαστεί να γκρεμιστεί τελείως η χώρα, για να γκρεμιστούν και οι ψευδαισθήσεις του λαού μαζί. Καλή ψήφο!