Μια Κυριακή παρέα με Ελάφια

Ο δρόμος για την Πάρνηθα είναι ένας από τους ομορφότερους της Αττικής. Περνάς ανάμεσα από τα λιγοστά σπίτια που πραγματικά βρίσκονται χαμένα ανάμεσα στα δέντρα, λίγο πριν φτάσεις στο υπερσύχρονο κτήριο του τελεφερίκ, το μέσο που θα σε μεταφέρει μακριά από την τσιμεντούπολη, σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά στην Αθήνα.

Από την πρώτη στιγμή που θα ξεκινήσει το τελεφερίκ θα νιώσεις ότι πας σε έναν άλλο κόσμο. Θα κοιτάξεις κάτω μήπως συναντήσεις κάποιο από τα είδη θηλαστικών που ζουν στην Πάρνηθα. Όχι δεν είναι μόνο το ελάφι που θα δεις. Αν είσαι τυχερός ένα μικρό κοπάδι από Κρι-Κρι θα βρίσκεται σε ένα μικρό ξέφωτο. Η Πάρνηθα φιλοξενεί ένα μεγάλο αριθμό από το είδος αυτό προερχόμενο από την Κρήτη.

Φτάνεις στο καζίνο. Οι συνεπιβάτες σου στο τελεφερίκ, ας είναι νωρίς το πρωί της Κυριακής, κατευθύνονται προς αυτό. Και όμως αυτός ο ναός του τζόγου είναι η είσοδος του Εθνικού Δρυμού. Παράδοξο πραγματικά! Μόλις περάσεις την πόρτα αυτό που θα αντικρίσεις δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Όσοι έζησαν τη μεγάλη φωτιά του 2007 θυμούνται το μαύρο σύννεφο που κάλυψε την Αττική και το κόκκινο χρώμα του ουρανού πάνω από την Πάρνηθα. Θα σταθείς εκεί και θα αντικρίσεις, τόσα χρόνια μετά, την καταστροφή. Θα νιώσεις απελπισία γιατί δεν θα ζήσεις να δεις την Πάρνηθα όπως ήταν πριν την καταστροφή που προκάλεσε ο άνθρωπος. Χρειάζονται 50-60 χρόνια για να φτάσει το έλατο σε ένα ικανοποιητικό μέγεθος αφού πρώτα μεγαλώσει για 3 χρόνια στο φυτώριο.

Γέννηση, θάνατος, πόνος, μοναξιά, νοσταλγία παίρνουν μορφή.

Θα ξεκινήσεις την περιήγηση από αυτό ακριβώς  το σημείο. Θα φτάσεις  στο παλιό σανατόριο όπου ανάμεσα στους αρρώστους που έζησαν σ’ αυτό  ο Γιάννης Ρίτσος. Είναι το μέρος που έγραψε την «Εαρινή Συμφωνία». Λίγο πιο δίπλα θα δεις μερικούς κορμούς δέντρων. Δεν θα καταλάβεις τι είναι μέχρι να πλησιάσεις. Γλυπτά από καμένους κορμούς το ένα κοντά στο άλλο. Ένα μικρό πάρκο τέχνης για τους ανθρώπους που έζησαν στο σανατόριο. Γέννηση, θάνατος, πόνος, μοναξιά, νοσταλγία παίρνουν μορφή.

Θα πάρεις το δρόμο για το καταφύγιο. Η θέα από το σημείο είναι αξεπέραστη. Θες να κάτσεις ώρες ολόκληρες εκεί πίνοντας καφέ κάτω από τον ήλιο ενώ το χειμώνα ακούς ότι είναι ακόμα πιο όμορφα, δίπλα στο μεγάλο τζάκι της σάλας. Από εκεί θα ξεκινήσεις για το μονοπάτι που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Θα ακούσεις τα πουλιά που ειδοποιούν το ένα το άλλο για την ανθρώπινη παρουσία στο χώρο τους. Θα περπατήσεις για 1 ώρα περίπου. Θα κοιτάς γύρω σου μήπως δεις κάποιο ελάφι αλλά και τα διάφορα είδη δέντρων που συναντάς. Θα φτάσεις σε ένα μεγάλο ξέφωτο. Εκεί μπορεί να συναντήσεις κάποιο ελάφι. Δεν φοβούνται τον άνθρωπο. Αντίθετα φαίνονται να αδιαφορούν για την παρουσία του εκέι. Θα έρθουν να φάνε από τα χέρια σου. Όχι δεν θα έπρεπε, είναι άγριο ζώο. Θα πλησιάσουν και τον κυνηγό!

Θα πάρεις τον δρόμο της επιστροφής. Πίσω στο καζίνο και στο τελεφερίκ. Το ίδιο μέσο που σε έφερε στην όαση αυτή, το ίδιο τώρα σε πηγαίνει πίσω στην τρέλα της πόλης. Σκέφτεσαι ότι έπρεπε να είχες έρθει νωρίτερα. Υπόσχεσαι ότι σίγουρα θα ξαναέρθεις…

Μερικές αλήθειες:

Η Πάρνηθα βρίσκεται 20χλμ. από την Αθήνα
Μαζί με τα όρη Πεντέλη, Υμηττός και Αιγάλεω – Ποικίλο περικλείει την πρωτεύουσα και τα περίχωρά της
Με το Β.Δ. 644/1961 ιδρύθηκε ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας
Η φωτιά του 2007 κατέστρεψε 10.500 στρ. πευκοδάσους, 21.800 στρ. ελατοδάσους και 4.300 στρ. αείφυλλων πλατύφυλλων.