Μία πολιτική ανάλυση διαφορετική από τις άλλες

election2
election2

Παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή τις αναλύσεις των κομματικών επιτελείων για τις περιφερειακές εκλογές αυτής της Κυριακής. Όπως είναι φυσικό λοιπόν, όλοι πιστεύουν ότι κέρδισαν, φυσικά και το μήνυμα ελήφθη και… πάμε για την ανατροπή στις επόμενες.

Αυτό που αποδεικνύεται πάντως για ακόμα μία φορά είναι ότι κανένας κομματικός σχηματισμός αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να ελέγξει, στα πρότυπα του παρελθόντος, την ελληνική κοινωνία. Κάποιοι το έχουν αποδεχτεί, άλλοι συνεχίζουν να το επιδιώκουν υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας.

Αυτό συμβαίνει επειδή αυτή η κοινωνία μαστίζεται από τη φτώχεια και την ανεργία (υπενθυμίζεται ότι το ελληνικό ΑΕΠ έχει χάσει περισσότερο από το 25% σε περίοδο, μάλιστα ειρήνης) η οποία κοινωνία σταδιακά απογαλακτίζεται από το ιρλανδοσουηδικό, ελληνικού μοντέλου, σοσιαλισμό των προηγούμενων ετών. Είναι μία κοινωνία δυναμική, χαοτική, όπου οι αποφάσεις της δεν λαμβάνονται με κάποιο ορθολογικό κριτήριο ούτε καν ιδεολογικό. Και σε αυτό το σημείο παρουσιάζεται ένα ακόμα παράδοξο. Ότι ενώ ο κόσμος δεν επιλέγει με ιδεολογικά κριτήρια, εντούτοις εκείνοι οι κομματικοί σχηματισμοί που προτάσσουν την ιδεολογία είναι που παρουσιάζουν τα καλύτερα αποτελέσματα όπως η Χ.Α. και το ΚΚΕ.

Σε μία δεύτερη σκέψη ίσως θα ήταν καλό οι του Ποταμιού να προτάξουν μία ιδεολογία μπροστά (θα ήθελα κοινωνικό φιλελευθερισμό) γιατί αλλιώς δεν θα έχουν διάρκεια μεγαλύτερη του ενός έτους.

Ακούω τις τελευταίες μέρες πολλούς να μου λένε ότι βλέπουν επιλογές ήττας σε πολλές περιπτώσεις και αναρωτιούνται για ποιο λόγο δεν επιλέχθηκαν άλλα πρόσωπα τα οποία θα είχαν καλύτερη τύχη στις εκλογές. Και σκέφτομαι ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν αυτές οι επιλογές είχαν οδηγήσει τον κυβερνητικό σχηματισμό σε μία ευρεία νίκη. Ο μη-έλεγχος φέρνει τη νίκη, όσο περίεργο κι αν ακούγεται.

ο Τσίπρας προσπαθεί να εντάξει στο χώρο του «όλους τους καλούς» προηγούμενων σοσιαλιστών επενδυτών, κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών και ψεκασμένων κινούμενων ψηφοφόρων

Η «ανατροπή», φυσικά, του έτερου κομματικού σχηματισμού δεν ήρθε. Και αυτό συνέβη επειδή ο Τσίπρας προσπαθεί να εντάξει στο χώρο του «όλους τους καλούς» προηγούμενων σοσιαλιστών επενδυτών, κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών και ψεκασμένων κινούμενων ψηφοφόρων. Προσπαθεί να ελέγξει όσο το δυνατόν περισσότερα, δηλαδή, προκειμένου να κυβερνήσει. Όσο το κάνει αυτό και δεν μετεξελίσσεται σε ένα ιδεολογικό σχηματισμό, εισακούοντας τις προτάσεις της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν πρόκειται να πετύχει την ανατροπή που ευαγγελίζεται. Και αυτό επειδή η λέξη ανατροπή είναι ιδεολογική, δεν είναι κυβερνητική. Και όσο και αν την ευαγγελίζονται δεν θα προέλθει από το παραπάνω σύνθεσης 20% (που θα ήταν δικτατορία της «αριστεράς», η οποία αριστερά δεν χαρακτηρίζει αυτό το συνονθύλευμα) στην Ελλάδα της Ε.Ε., στην Ε.Ε. του κόσμου.

Και η πόλωση η οποία δημιουργείται, ο «τοπικός» εμφύλιος δεν έχει να κάνει με τη σύγκρουση των ιδεολογιών, όπως κάποιοι προσπαθούν να συγκρίνουν με το 1945 αλλά με την πολύ απλή σκέψη «Μας δουλεύουν, αυτοί δεν είναι/ήταν που…;».

Στις ευρωεκλογές λοιπόν, καλό θα ήταν οι της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να βάλουν την ιδεολογία μπροστά και να μην υποστηρίζουν μεγαλόστομους λαϊκισμούς αν θέλουν να καταφέρουν κάτι καλύτερο από τους προκατόχους τους του 2009. Τότε που με την κρίση του καπιταλισμού, με το φιγουράρισμα των Μαρξ και Ένγκελς σε όλα τα συντηρητικά περιοδικά και εφημερίδες οικονομικών αναλύσεων, με τη σωτηρία τραπεζών με χρήμα των πολιτών, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν πάνω από 4,8%.

Και αν θέλουν να κυβερνήσουν, καλό θα ήταν να πουν την αλήθεια για μια φορά, ότι αυτή η ανατροπή δηλαδή θα οδηγήσει στην εξαθλίωση, χειρότερη της τωρινής, με το σκεπτικό ότι σε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια η κατάσταση ίσως να βελτιωθεί. Και όχι να παρουσιάζουν το απλοϊκό ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια.

Την ερχόμενη Κυριακή λοιπόν θα φανεί κατά πόσο μερικοί έχουν τη δυνατότητα να πουν την αλήθεια, όχι στο λαό της Ελλάδας, ξεχάστε τα της πατρίδας στην οποία αναφέρθηκε και η αριστερή κυρία Δούρου, αλλά στους πολίτες της Ευρώπης. Και εκεί ίσως να δούμε πράγματα τα οποία θα μας εκπλήξουν.