Μια ρητορική που έγινε νόρμα κοντά σε ένα ακριβό ποτό

Λένε ότι η ειλικρίνεια είναι ένα ακριβό ποτό, με ιδιόμορφη και διακριτική γεύση. Δε ζαλίζει, δε μεθάει και δεν εθίζει. Μας φέρνει όμως σε μια κατάσταση πικρού, πλην όμως χρήσιμου, ρεαλισμού.

Στους μνημονιακους χρόνους (sic) η ρητορική της αδυναμίας ανάληψης των ευθυνών όλων μας έγινε νόρμα. Κι όχι άδικα. Υπήρξαν ιδανικές συνθήκες για αυτήν την μετάλλαξη. Από την μια οι “κακοί” Ευρωπαίοι, η γρήγορη, αλλά πολλές φορές αναποτελεσματική, δημοσιονομική προσαρμογή κι από την άλλη η ανικανότητα του πολιτικού κόσμου να συνεννοηθεί ακόμα και σε βασικούς αρμούς που ορίζουν την χάραξη μιας κοινής πολιτικής που σκοπό θα έχει να βγάλει την χώρα απ’ το αδιέξοδο που έχει εισέλθει τα τελευταία χρόνια. Πρόσφατο προϊόν αυτής της αδυναμίας θα μπορούσε να πει κάνεις πως είναι η εκλογή του τωρινού κυβερνητικού σχήματος.

Νομίζω πως θα εθελοτυφλούσε κανείς αν δε παραδεχόταν ότι η κυβερνητική πλειοψηφία επένδυσε πολιτικά σ’ αυτό. Το ότι καλείται να το διαχειριστεί είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα που χρήζει εκτενέστερης ανάλυσης και ίσως παρούσα χρονική στιγμή να μην το επιτρέπει. Αντιθέτως δε, υποδαύλισε την κατάσταση κι αυτό είναι κάτι που εξαργύρωσε με τρεις – αν όχι τέσσερις- επάλληλες εκλογικές νίκες. Όμως πως πείθεις τους αγρότες που κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ ότι πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, που ακυρώνουν την νόρμα που καθιέρωσες, την ώρα που πριν λίγο καιρό ανέβαινες στα τρακτέρ μαζί τους;  Αρχικά αρκετά ενδιαφέρον ερώτημα, όμως σε μια δεύτερη ανάλυση ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Η ειλικρίνεια των εκατέρωθεν συνομιλητών έχει πάει έναν μακρινό περίπατο.

Σίγουρα το πολιτικό προσωπικό έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης, αλλά δε φταίει μόνο αυτό. Το ίδιο ισχύει και για το ευρωπαϊκό πλαίσιο στο οποίο βρισκόμαστε και δοκιμάζεται εν μέσω μιας προσφυγικής κρίσης που φαίνεται να επαναπροσδιορίζει πολλά πράγματα στην Ευρώπη.

Όμως, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχουμε όλοι εμείς. Εμείς που αρνούμαστε εν συνολω δηκτικά και επιδεικτικά να πιούμε το ποτό της ειλικρίνειας. Ο μεγαλύτερος εχθρός μας δεν είναι οι Ευρωπαίοι ή η δυσκίνητη κρατική μηχανική ή ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Εκείνος που πιστεύει σε αφορισμούς, σε λογικές ανευθυνότητας και εσχάτως δε σε συνομοσιωλογικες θεωρήσεις. Που ναι μεν όταν βρίσκεται στο άνοιγμα της ψαλίδας εμφανίζεται ως “δυτικοτερος του δυτικου” όμως στην αντίθετη περίπτωση ως “ανατολικοτερος του ανατολιτη”. Που απορρίπτει την συγκριτική μάθηση, δεν δέχεται την αμφισβήτηση και επικαλείται συνεχώς ένα ένδοξο, αλλά μακρινό, παρελθόν, που αρκείται σε ρομαντικές διαπιστώσεις και όντας αδρανής αδυνατεί να αλλάξει. Ίσως τούτο το απίθανο σινάφι μας να σωθεί μόνο αν ειλικρινά νικήσει τον εαυτό του και έρθει αντιμέτωπος με την πικρή πραγματικότητα. Να δοκιμάσει το ποτό της ειλικρίνειας.