Ο ανθρωπισμός δε μπαίνει σε ζυγαριά

φωτογραφία 3
φωτογραφία 3

Ο Αύγουστος και γενικότερα το θέρος κατά τον Ουμπέρτο Εκο δεν έχει ειδήσεις, ο φετινός όμως Ιούνιος δε θυμίζει τους προηγούμενους (με εξαίρεση αυτούς που είχαμε εκλογές), όπου αυτό το κλίμα θερινής ραστώνης επικρατούσε κατά κόρων τόσο στην ελληνική κοινωνία , όσο και στο ναό της αστικής μας δημοκρατίας βεβαίως βεβαίως.

Μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού και σε μια χρονική περίοδο όπου η Βουλή , όπως κάθε χρόνο άλλωστε οδηγείται προς το κλείσιμο της, έχοντας λάβει χώρα και ο πρόσφατος ανασχηματισμός όπως επίσης και οι άρσεις ασυλίας, με τους βουλευτές μας να κανονίζουν τις καλοκαιρινές τους εξορμήσεις , έπεσε σα κεραυνός εν’ αιθρία η κατάθεση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ κύριου Κουράκη και κυρίας Κατριβάνου «υπέρ» του αιτήματος του φυλακισμένου Σάββα Ξηρού , μέλους του σκληρού πυρήνα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη ,αναφορικά με τη μετατροπή της ποινής του από ισόβια κάθειρξη σε κατ’οίκον περιορισμό.

Η θέση των δύο βουλευτών προκάλεσε ένταση και σε καμία περίπτωση αίσθηση τόσο εντός του κοινοβουλίου, όσο και εντός της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας , με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τους φίλα προσκείμενους στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δημοσιογράφους να επικαλούνται ουκ ολίγες φορές την έννοια του ανθρωπισμού και τη ρήση «η δημοκρατία δεν εκδικείται»…

Ο Αύγουστος και γενικότερα το θέρος κατά τον Ουμπέρτο Εκο δεν έχει ειδήσεις ,ο φετινός όμως Ιούνιος δε θυμίζει τους προηγούμενους

Μάλιστα…

Θα έρθω λοιπόν κύριοι «ιεροκήρυκες» του ανθρωπισμού να σας φέρω στο μυαλό δυο ρητά το ένα του πιο σύγχρονου Σαρτρ όπου πιστεύω πως ταιριάζει «γάντι» στη περίπτωση του Σάββα Ξηρού , αναφέρει πως «ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος γι’ αυτό το λόγο και απόλυτα υπεύθυνος για τις πράξεις του» και το άλλο του αρχαίου Ισοκράτη, που ορίζει πιστεύω με σαφήνεια την έννοια του δημοκρατικού καθεστώτος και του πως αυτό πρέπει να περιχαρακώνεται και να προλαμβάνει τους κινδύνους-απειλές που μπορεί να το οδηγήσουν στη διάλυση του, αυτό λέει πως «η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία». Επειδή όμως και τα δυο παραδείγματα που προανέφερα παραμένουν καλώς ή κακός απλά γνωμικά και ρήσεις σοφών, θα έρθω στο πιο κοντινό παρελθόν και θα γίνω ποιο συγκεκριμένος…

Ο κ. Σάββας Ξηρός ήταν αυτός που είχε ως σκοπό της ζωής του το διασυρμό του καθεστώτος της αστικής νομιμότητας, τώρα βλέπουμε τόσο από πλευράς του, όσο και από πλευράς του αδερφού του επίσης τρομοκράτη κ. Χριστόδουλου Ξηρού την εκπληκτική της χρήση. Στη περίπτωση μάλιστα του δευτέρου υπήρξε αφ’ ενός η συστηματική χρήση της αστικής νομιμότητας μέσω του καθεστώτος των αδειών προς τους φυλακισμένους από τη διεύθυνση των φυλακών και αφ’ εταίρου η προσπάθεια εκ νέου διασυρμού της μέσω της εξαφάνισης του προ μηνών και εν συνεχεία της παρουσίασης του μέσω ενός αρκούντος χιουμοριστικού και συνάμα απειλητικού οπτικοακουστικού υλικού.

η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας

Κύριοι ινστρούκτορες του ανθρωπισμού, ο Σάββας Ξηρός έκανε τις επιλογές του έχοντας σώας τας φρένας, μετείχε σε εκτελέσεις, έβαζε βόμβες, έκανε ληστείες και τότε δεν επικαλούνταν κανένα ανθρωπισμό, κανένα σεβασμό και καμία αλληλεγγύη ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα των θυμάτων, μα είχε αρκεστεί να κρύβεται πίσω από προκηρύξεις και θεωρίες περί ταξικής πάλης. Δεν είναι λοιπόν λίγο οξύμωρο τώρα με τη σειρά του που βρίσκεται σε αυτή την «αδύναμη θέση» λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει, (από απόπειρα τρομοκρατικής ενέργειας που ο ίδιος διέπραξε) να αιτείται την αλληλεγγύη του αστικού καθεστώτος που τόσο πολύ απεχθανόταν;

Είναι αυτονόητο βέβαια όπως προείπαμε πως η Δημοκρατία, το πολίτευμα το οποίο σε αφήνει να καθορίζεις ελεύθερα το μέλλον σου μέσω της ψήφου σου δεν εκδικείται και είναι αυτονόητο πως ακόμα και ένας σκληρός τρομοκράτης θα πρέπει να έχει στο ακέραιο την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη και όλες τις συνθήκες υγιεινής, ποτέ όμως δε θα πρέπει να του ξαναδοθεί η ευκαιρία να σωδομήσει εις βάρος της, όπως στη περίπτωση του αδερφού του.

Τέλος νομίζω πως καλό θα ήταν να αναφέρουμε κάποια παραδείγματα στα οποία οι υπέρτατοι ιεροεξεταστές που ζητούν ανθρωπιστικές και αγωνιστικές για τα ανθρώπινα δικαιώματα περγαμηνές ,έκαναν πολλαπλές κυβιστήσεις και έβαλαν άπειρο νερό στο πορφυρό κρασί τους, κάποιες από αυτές ενδεικτικά είναι η στάση ανοχής στους τραμπουκισμούς αρχισυνδικαλιστών, στις αναφορές του βουλευτή τους Στάθη Παναγούλη για κρεμάλες, η στάση τους στα επεισόδια του Δεκέμβρη του 2008 και η παγερή τους αδιαφορία για τη καταστροφή περιουσιών, η στάση που κράτησαν στο ξυλοδαρμό του πρώην υπουργού Κωστή Χατζιδάκη, στο γιαούρτωμα του Θεόδωρου Πάγκαλου (επιφωνήματα επιδοκιμασίας κλπ), στα γεγονότα στις Σκουριές όπου οι επιτιθέμενοι που τραυμάτισαν ανθρώπους είχαν τη προστασία και τις επιδοκιμασίες του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ κ.α. Επειδή οι γενικεύσεις όμως ποτέ δε έκαναν καλό σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω πως τα παραπάνω δεν αφορούν σε καμία περίπτωση όλους τους βουλευτές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μα αυτούς που φορώντας το κοινοβουλευτικό μανδύα, θεωρούν πως κρύβουν τεχνηέντως «το μπαχαλάκια» της ψυχής τους.

Ο ανθρωπισμός δε μπαίνει σε ζυγαριά, ούτε έχει κομματικές ταυτότητες. Ειδικότερα στη χώρα μας, εκφραστές του υπήρξαν μεγάλοι διανοητές τόσο της Αριστεράς , όπως ο Πουλαντζάς και ο Ροδοκανάκης, όσο και μορφές της δεξιάς όπως ο Μανος Χατζιδάκις και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Γιατί η αποδοχή της προσωπικότητας του συνανθρώπου μας δεν έχει χρώμα , χρωματίζεται μόνο από το σεβασμό που θα δείξουμε προς αυτή.

Και φαντάζομαι πως όταν ο Χέμπερτ Σπένσερ και ο Ράλφ Έμερσον  όριζαν το ανθρωπισμό και τη σύγχρονη δημοκρατία , δεν είχαν το Κουράκη και τη Κατριβάνου κατά νου.