Ο αθλητισμός δεν ενώνει πάντα

0,,17996586_303,00
0,,17996586_303,00

Ο αθλητισμός δεν ενώνει πάντα. Ήμουν από αυτούς που η εθνική Ελλάδος έχει καλομάθει τόσο καιρό και έχοντας ως δεδομένη την νίκη μας απέναντι στη Βόρειο Ιρλανδία, αποφάσισα να παρακολουθήσω το παιχνίδι της Σερβίας με την Αλβανία. Ένα κλίμα τεταμένο εδώ και μέρες, με προκλητικές δηλώσεις και από τις δύο πλευρές. Η Σέρβικη αστυνομία, φοβούμενη προβοκάτσια, απαγόρευσε σωστά την είσοδο Αλβανών φιλάθλων στο γήπεδο, τονίζοντας πως όποιος Αλβανός θα προσπαθήσει να εισέλθει στο γήπεδο θα συλληφθεί. Ακολούθησε μια φρενήρη επίθεση των Αλβανικών μέσων, μέχρι που ο Κοσσοβάρος επιχειρηματίας, Μπέσικ Μπένζ, έταξε πριμ 1€ εκατ. ευρώ στην Ομοσπονδία της Αλβανίας σε περίπτωση νίκης!

Το παιχνίδι πολύ σκληρό, με δυνατά μαρκαρίσματα, αλλά σε καμία περίπτωση αντιαθλητικό. Στο 40’ κάνει την εμφάνιση του ένα τηλεκατευθυνόμενο ελικοπτεράκι που «κρατούσε» την σημαία της Μεγάλης Αλβανίας. Ο κόσμος στην εξέδρα άρχισε να φωνάζει αντι-αλβανικά συνθήματα και το παιχνίδι διεκόπη καθώς το ελικοπτεράκι μπορούσε ανά πάσα στιγμή να προσγειωθεί στο κεφάλι κάποιου παίχτη. Όταν λοιπόν το τηλεκατευθυνόμενο άρχισε να χάνει ύψος, ο Μίτροβιτς (παίχτης των Σέρβων) έπιασε την σημαία, την κατέβασε –και μπορείτε να παρατηρήσετε πεντακάθαρα στα αμέτρητα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο- πως ακόμα και όταν κατέβηκε η σημαία, δεν δίνει καμία σημασία σε αυτήν, παρά συνεχίζει να τραβάει το σχοινί ώστε να κατέβει και το ελικοπτεράκι για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Εκείνη τη στιγμή του επιτίθενται δύο παίχτες της Αλβανίας για να του πάρουν την σημαία από τα χέρια (λες και είναι «βρώμικα» τα χέρια του για να αγγίζουν την σημαία της Μεγάλης Αλβανίας) και επέρχεται γενική σύρραξη, με είσοδο οπαδών, ξύλο και εν τέλει την οριστική διακοπή του αγώνα.

Φήμες έκαναν λόγο για σύλληψη του αδερφού του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Έντι Ράμα ως υπαίτιου χειρισμού του ελικοπτέρου από τα επίσημα του σταδίου.

Αυτό που δεν είναι όμως φήμη, είναι η υποδοχή ηρώων των Αλβανών παιχτών στα Τίρανα. Μέχρι και ο πρωθυπουργός έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα «για τους παίχτες που αγωνίστηκαν σαν ήρωες στο Βελιγράδι και υπερασπίστηκαν τις αθλητικές αξίες και στους οποίους το αλβανικό έθνος οφείλει ευγνωμοσύνη». Θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους μας πως η αλυτρωτική Μεγάλη Αλβανία (που υπήρχε πάνω στη σημαία, και όχι η κανονική σημαία της Αλβανία) περιέχει και ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας μέσα σε αυτήν. Οι εξελίξεις πλέον κινούνται με ραγδαίους ρυθμούς και πολλοί ειδικοί φοβούνται για κλιμάκωση της έντασης μέσω απαντήσεων των ακροδεξιών Σέρβων, για την «προσβολή» που δέχτηκαν μέσα στο σπίτι τους.

Εάν σκέφτεστε το ενδεχόμενο της ραγδαίας κλιμάκωσης είναι πολύ μακρινό, να σας θυμίσω πως ένας άλλος πόλεμος, κάποια χρόνια πριν, κάπως έτσι ξεκίνησε. Ήταν ένα μεσημέρι του Μαΐου, το 1990. Το ντέρμπι μεταξύ της Ντινάμο Ζάγκρεμπ και του Ερυθρού Αστέρα, είναι έτοιμο να ξεκινήσει όταν ξαφνικά οι 3.000 οπαδοί του Αστέρα, γνωστοί και ως Delije-Γενναίοι, αρχίζουν και σπάνε τα καθίσματα του γηπέδου προχωρώντας απειλητικά προς το πέταλο των «καλόπαιδων» της Ντινάμο, γνωστοί και ως Bad Blue Boys. Η Γιουγκοσλάβικη αστυνομία, δεν κάνει καμία κίνηση να τους σταματήσει και ξεκινάνε τα επεισόδια να παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Οι παίχτες του Ερυθρού Αστέρα φυγαδεύονται με ελικόπτερο από το γήπεδο, ενώ οι –άκρως πολιτικοποιημένοι- παίχτες της Ντινάμο παίρνουν μέρος στα επεισόδια!

Έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη όλων όσων έχουν δει τα βίντεο από εκείνη τη «μάχη» που κράτησε μια ώρα, το περιστατικό όπου ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν –μετέπειτα αρχηγός της εθνικής Κροατίας και μέλος της μεγάλης Μίλαν της δεκαετίας του ’90- εφορμά με κλωτσιά πάνω σε έναν αστυνομικό ο οποίος έχει συλλάβει έναν οπαδό της Ντινάμο στο κέντρο του γηπέδου. Η σεζόν συνεχίστηκε κανονικά, σαν να μην συνέβη τίποτα και ο Ερυθρός Αστέρας πήρε το πρωτάθλημα αφήνοντας την Ντινάμο στη δεύτερη θέση. Στις 29 Μαΐου του 1991, ο Ερυθρός Αστέρας κατέκτησε το προτελευταίο Κύπελλο Πρωταθλητριών (πριν μετονομαστεί σε Τσάμπιονς Λίγκ), όμως ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία είχε ξεκινήσει –και επίσημα- πριν από δύο μήνες, στις 31 Μαρτίου του 1991.

10561676_10152742869459871_1210063809296712881_n

Σήμερα, έξω από το γήπεδο Μάξιμιρ της Ντινάμο Ζάγκρεμπ, υπάρχει μια πλακέτα που αναγράφει: «Στους οπαδούς της ομάδας μας, που ξεκίνησαν τον πόλεμο με τη Σερβία σε αυτό το γήπεδο στις 13 Μαϊου, 1990». Χθες, σε ένα γήπεδο λίγα εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά, τα παιδιά αυτού του πολέμου, δυστυχώς δεν πήραν κανένα μάθημα για τις επιπτώσεις που έχουν οι ενέργειές τους πάνω στους λαούς και τα έθνη που εκπροσωπούν.