Ο γιαλός ξαναγίνεται στραβός… ιστορίες του Alibaba

ali_baba2
ali_baba2

Πολλά τα γεγονότα της εβδομάδας που μας πέρασε. Πολύς κόσμος επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στη Σκωτία, Champions και UEFA League, Lady Gaga… Α ναι συνέβη και η αρχική δημόσια προσφορά (IPO) της Alibaba στη Wall Street.

Μερικά εισαγωγικά για τον αναγνώστη για να κατανοήσει το μέγεθος της σημασίας αυτού του γεγονότος. Μία εταιρία λοιπόν (στην προκειμένη η AliBaba) η οποία έχει ως κύρια δραστηριότητα την πώληση προϊόντων μέσω του διαδικτύου για καταναλωτές και επιχειρήσεις, κατά κύριο λόγο κινεζικών προϊόντων (σε πολλές περιπτώσεις αντιγραφών επώνυμων δυτικών προϊόντων). Πέρα από το «κινέζικο» του όλου εγχειρήματος, εδώ δημιουργούνται και κάποια ακόμα προβλήματα. Η εταιρία Alibaba ανήκει σε έναν Κινέζο, τον Τζακ Μα, μέσω μίας εταιρίας με έδρα τα Κεϋμαν (οι Κινέζοι είναι ιδιαίτερα «αριστεροί» όσον αφορά τις ιδιωτικές εταιρίες) η οποία διαχειρίζεται το υπόλοιπο σχήμα μέσω μερικών περίπλοκων μηχανισμών. Το υπόλοιπο σχήμα είναι οι taobao.com, alipay.com, tmall.com και άλλες διαδικτυακές αγορές που απευθύνονται σε καταναλωτές. Ανά πάσα στιγμή που η κινεζική κυβέρνηση αποφασίσει να μπει στην εταιρία, έχει απόλυτο δικαίωμα να το κάνει επιφέροντας με αυτόν τον τρόπο τη σύγχυση και την ταλαιπωρία των διεθνών επενδυτών της.

Η εταιρία λοιπόν πριν εισέλθει στο χρηματιστήριο αποτιμάται στα 68 δολάρια ανά μετοχή. Εδώ λοιπόν ξεκινάει το πανηγύρι. Πριν η εταιρία αποφασίσει να εισέλθει σε ένα χρηματιστήριο απευθύνεται σε επενδυτικές τράπεζες (underwriters) οι οποίες αναλαμβάνουν την αποτίμηση της μετοχής και την προώθησή της σε ενδιαφερόμενους επενδυτές. Οι επενδυτικές τράπεζες πληρώνονται αρκετά καλά (στην περίπτωση της Alibaba πληρώθηκαν με 200 εκατομμύρια δολάρια). Με αυτό τον τρόπο όμως, υπάρχει μία σύγκρουση συμφερόντων απέναντι πρώτον στην επιχείρηση (η οποία ζητάει να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερο κεφάλαιο δηλαδή αρχική υψηλότερη τιμή) και απέναντι στους πελάτες της επενδυτικής τράπεζας (οι οποίοι επιζητούν να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος δηλαδή χαμηλότερη αρχική τιμή). Με λίγα λόγια μετά την αρχική προσφορά, η μετοχή έφτασε να διαπραγματεύεται στα 92,7 δολάρια ή ένα μικρό κέρδος της τάξης του 36% για ορισμένους «καλούς» πελάτες των επενδυτικών τραπεζών. Λίγες φωνές ακούστηκαν ότι ίσως η πρώτη αποτίμηση να ήταν εσκεμμένα χαμηλή ώστε να επιτευχθεί αυτό το κέρδος για τους επενδυτές όπως έχει γίνει στο παρελθόν, ας πούμε ξανά, εσκεμμένα (δες ETOYS).

Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη τακτική (καθόλα νόμιμη) είναι ότι όταν η μετοχή φτάσει στο 92 (όπως στην περίπτωση μας) αναπόφευκτα θα πέσει στο μέλλον, επιβαρύνοντας με αυτό τον τρόπο εκείνους τους μακροπρόθεσμους επενδυτές οι οποίοι ακολούθησαν την αρχική φρενίτιδα. Είναι ένα είδος φόρου για όσους δεν έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες, δεν είναι δηλαδή πελάτες της επενδυτικής τράπεζας (υπόψιν αυτοί οι πελάτες είναι καλοί-πρέπει να γίνει απόσβεση στα 200 εκατομμύρια). Είναι ένας πολύ συμπαθητικός τρόπος το 1% των πλουσιότερων στις ΗΠΑ να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το υπόλοιπο 99%.

Σε ένα δεύτερο στάδιο βέβαια 5000 φτωχοί Κινέζοι που δούλευαν για την εταιρία έγιναν πλούσιοι με τις προνομιούχες μετοχές που κατείχαν από το 2012 (οι οποίες, 2 χρόνια πριν είχαν αποτιμηθεί στην ίδια τιμή με αυτή της IPO στις 19 Σεπτεμβρίου του 2014).

Πολλοί ίσως να γνωρίζουν ή να έχουν ακουστά ότι το Facebook όταν πραγματοποίησε την IPO στη WallStreet ήταν η μεγαλύτερη IPO εταιρίας διαδικτύου φτάνοντας την κεφαλαιοποίησή της στα 104 δισεκατομμύρια δολάρια. O Alibaba λοιπόν, συγκέντρωσε περίπου 22 δισεκατομμύρια δολάρια, φτάνοντας σε κεφαλαιοποίηση (αξία δηλαδή της εταιρίας) τα 168 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πάλι χτίζεται αέρας πάνω στον αέρα

Ένα από τα συμπεράσματα που βγαίνουν στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι πάλι χτίζεται αέρας πάνω στον αέρα όπως σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν όπου και η παγκόσμια οικονομία κλονίστηκε από τις παρόμοιες μεθόδους σε ακίνητα, κρατικά ομόλογα και πάει λέγοντας όταν αυτός ο αέρας έφυγε. Για το αν η εταιρία αυτή έχει τις δυνατότητες να προσφέρει μία αξιόπιστη επενδυτική ευκαιρία μακροπρόθεσμα στους επενδυτές, αυτό χρειάζεται τεχνικές αναλύσεις τις οποίες εγώ δεν έχω την ικανότητα να κάνω. Κάτι όμως βρωμάει…και ιδιαίτερα από το γεγονός ότι το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ είχε αρνηθεί το 2013 να δώσει «γη και ύδωρ» στην εταιρία.

Ο γιαλός δυστυχώς παραμένει στραβός, και η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να αρμενίζει κατά αυτό τον τρόπο.