Ο κυρίαρχος Αλέξης Τσίπρας

© flickr: teacher dude© flickr: teacher dude
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μπορεί να χάνει επικοινωνιακές μάχες, κυρίως επειδή οι γύρω του δεν αντιλαμβάνονται το βαθμό της ευθύνης που κουβαλάνε, αλλά ρεαλιστικά μιλώντας, ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό.

Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος αδιαμφισβήτητα θα μείνει στην ιστορία για τους καταστροφικούς χειρισμούς του περασμένου καλοκαιριού, θα βγάλει άνετα το καλοκαίρι στο Μέγαρο Μαξίμου αναμένοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης ως το τέλος του 2016, σύμφωνα με τους Υπουργούς του. Γιατί όμως μετά από τόσες αστοχίες και τις διαψεύσεις του ίδιου του του εαυτού, ο Αλέξης Τσίπρας δεν καταρρέει; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα των αντιπάλων του, οι οποίοι διάβασαν την προηγούμενη Κυριακή δημοσκόπηση σύμφωνα με την οποία το 37.6% των αναποφάσιστων θα καθορίσει τη στάση του ανάλογα με την πορεία της κυβέρνησης Τσίπρα. Σχεδόν 4/10 αναποφάσιστους λοιπόν, του δίνουν μία ακόμα ευκαιρία να τους δικαιώσει. Πίστη στις ικανότητες του; Δυσπιστία ακόμα προς την Αντιπολίτευση; Διαχείριση του εγωισμού κάθε ψηφοφόρου; Δε μπορεί να είναι ξεκάθαρο.Για να φτάσουμε ως εδώ όμως, ο Αλέξης Τσίπρας είχε φροντίσει να διαφυλάξει τα νώτα του. Σημείο κλειδί ήταν οι εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου. Με μία κίνηση υψηλού ρίσκου, ο Πρωθυπουργός έσυρε τη χώρα σε εκλογές, απεγκλωβίστηκε από σχεδόν το 1/3 της τότε Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, το οποίο αρνούνταν να συναινέσει στα Μνημόνια και τους αντικατέστησε με πρόσωπα της δικής του εμπιστοσύνης. Όσοι εξελέγησαν βουλευτές με τη λίστα του ΣΥΡΙΖΑ, στην πλειοψηφία τους δεν είχαν ούτε πολιτικά γραφεία. «Χρωστούν» στον Αλέξη Τσίπρα και θα είναι οι τελευταίοι που θα εγκαταλείψουν το καράβι και μαζί τα βουλευτικά προνόμια, τα οποία ουδόλως απαρνήθηκαν. Αυτό το «153» λοιπόν, που καταγράφει η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή, είναι ίσως η πιο συμπαγής Κοινοβουλευτική Ομάδα που γνώρισε η χώρα την τελευταία χρόνια.

Όπως μεταχρονολογημένα αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, η κομβικότητα των περασμένων εκλογών είναι σημαντικότερη από όσο τότε νομίζαμε. Μια εξέλιξη στην οποία η συνεισφορά του μετώπου του ΝΑΙ – δια τις ασυνεννοησίας του – ήταν εμφανής. Από τη μία ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης που ως υπηρεσιακός αρχηγός δεν είχε την ισχύ να μπει σε διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία ενός συμπαγούς ευρωπαϊκού πόλου, από την άλλη το.. χάος της Κεντροαριστεράς, όλα συντέλεσαν στην κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος υπό τη διαίρεση των υπολοίπων μπόρεσε εύκολα να βγει ενισχυμένος από όλη αυτή τη διαδικασία.

Αν σ’ αυτά συνυπολογίσει κανείς και μία τάση κρατιστών εντός της ευρύτερης Κεντροδεξιάς, η οποία απεχθάνεται οτιδήποτε περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις και όσα θα μπορούσαν να αποτελέσουν συστατικά μιας περισσότερο ριζοσπαστικά φιλελεύθερης Νέα Δημοκρατίας, τότε ο δρόμος μοιάζει ορθάνοιχτος για την Κυβέρνηση.

Ένας δρόμος που δεν πρόκειται να κλονιστεί από όσα «Παραιτηθείτε» και αν γίνουν, γιατί έχει τα θεμέλια του στους Αγανακτισμένους. Και όσο οι πολιτικές δυνάμεις επιμένουν να παίζουν στο ίδιο γήπεδο και με τους ίδιους κανόνες με τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας δοξάστηκε, τόσο το παιχνίδι θα ξεκινά με γκολ από τα αποδυτήρια. Ο στόχος όσων πιστεύουμε σε ένα διαφορετικό δρόμο, θα είναι να υπερβούμε τις μάχες του παρελθόντος και να φέρουμε τη συγκυβέρνηση απέναντι σε όσα απεχθάνεται.  Την Παιδεία, την Εργασία και τον Ανταγωνισμό. Και αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρουμε. Είτε μ’ αυτά τα κόμματα, είτε μέσω της μετεξέλιξης τους.