#Παραιτηθείτε ή #Αγανακτισμένοι_2.0 ;

Κάτι λιγότερο από δέκα μέρες μας χωρίζουν από την προγραμματισμένη, αντικυβερνητική  διαδήλωση στις 15 Ιουνίου 2016. Το hashtag #παραιτηθειτε είναι εδώ και μέρες trending στο Twitter δείχνοντας αν μη τι άλλο ότι υπάρχει πραγματικά ενδιαφέρον από τους πολίτες, τη λεγόμενη σιωπηλή πλειοψηφία, να αντιδράσει και να σπάσει τη σιωπή της. Από την άλλη παρατηρούμε αρκετές, απελπισμένες ομολογουμένως προσπάθειες κυβερνητικών κύκλων να υποβαθμίσουν τη διαδήλωση αυτή προσδίδοντάς της κομματικά χαρακτηριστικά.

Η αρχή έγινε πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου μετά την προκήρυξη του καταστροφικού και ανούσιου όπως αποδείχθηκε δημοψηφίσματος από τον πρωθυπουργό της χώρας Αλέξη Τσίπρα. Πολίτες από όλη την Ελλάδα, άνθρωποι της εργασίας και όχι «επαγγελματίες» αγωνιστές κατέβηκαν για πρώτη φορά ίσως στη ζωή τους στους δρόμους, κατέκλυσαν πλατείες και διαδήλωσαν υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Οι «Μένουμε Ευρώπη» έδωσαν ένα μήνυμα πολιτισμού με τις απόλυτα ειρηνικές συγκεντρώσεις τους, μακριά από τη βαρβαρότητα, το μίσος, τον εθνολαϊκισμό και τις υπερβολές των αντιμνημονιακών διαδηλώσεων του παρελθόντος. Ας θυμηθούμε για λίγο τις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων: Το 2011 συνθήματα για προδότες, γερμανοτσολιάδες και κρεμάλες αντηχούσαν στην Πλατεία Συντάγματος. Άνθρωποι που εξέφραζαν στείρα οργή και αγανάκτηση από το χώρο της άκρας Αριστεράς μέχρι της άκρας Δεξιάς, χωρίς να προτείνουν όμως μια ρεαλιστική πολιτική λύση για το μέλλον της Ελλάδας.

Οι Αγανακτισμένοι σήμερα έχουν εκλείψει από τον ελληνικό πολιτικό χάρτη. Ο λόγος είναι ιδιαίτερα απλός: Ουδέποτε διέθεταν ομογενή πολιτικά χαρακτηριστικά, δεν εξέφρασαν ποτέ κοινή ανάλυση για το πώς φτάσαμε ως εδώ και κυρίως δεν επικράτησε ποτέ στις τάξεις τους συγκεκριμένο σχέδιο για την έξοδο της Ελλάδας από την εποχή των μνημονίων. Το «αντιμνημόνιο» αποτέλεσε τη μόνη συνδετική τους κονία, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς μετά την αποτυχημένη διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου με τις υπογραφές Τσίπρα – Καμμένου.

Δυστυχώς το κίνημα των #παραιτηθειτε κατά τη γνώμη μου διαθέτει περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τους «Αγανακτισμένους» του 2011 παρά με τους «Μένουμε Ευρώπη» του 2015 και από ότι φαίνεται τείνει να επαναλάβει τα ίδια λάθη

  1. Απευθύνεται σε ανθρώπους με ανομοιογενή πολιτικά χαρακτηριστικά. Είναι μάλλον αυτονόητο ότι σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα από την Λαϊκή Ενότητα μέχρι τη Χρυσή Αυγή επιθυμεί την παραίτηση του κυρίου Τσίπρα.
  2. Προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του ελληνικού λαού από τα βάρβαρα και άδικα μέτρα των κυβερνώντων. Μέτρα τα οποία θα είχαν αποφευχθεί αν η κυβέρνηση δεν έτρεφε αυταπάτες κατά δήλωση του κύριου πρωθυπουργού.
  3. Δείχνει με τρόπο απόλυτο ότι ως πολίτες έχουμε καταλάβει ελάχιστα πράγματα μετά από έξι χρόνια μνημονίων και περικοπών. Από το 2010 και μετά κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν διαρκώς αλλά ως κράτος επιστρέφουμε πάντα στην ίδια αφετηρία. Μετά από έξι ολόκληρα χρόνια το εκλογικό σώμα και το πολιτικό προσωπικό δεν έχουν αποφασίσει ακόμα με πιο μείγμα πολιτικής θα προχωρήσουν για να βγει η Ελλάδα από το τέλμα. Μείωση κράτους; Ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ιδιωτικοποιήσεις; Δραχμή; Αν δεν απαντηθούν από τους πολίτες αυτά τα βασικά ερωτήματα και αν δεν τεθούν κοινά αποδεκτοί, υπερκομματικοί στρατηγικοί στόχοι, η χώρα μας είναι καταδικασμένη να βυθίζεται στην κρίση και την ύφεση. Έστω λοιπόν ότι πρωθυπουργός ικανοποιεί το αίτημα των συγκεντρωμένων στις 15 Ιουνίου και ανακοινώνει την παραίτησή του. Μετά τι κάνουμε;

Όχι λοιπόν, το βασικό ζητούμενο σήμερα δεν είναι η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Οφείλουμε σαν πολίτες να κοιτάξουμε την επόμενη μέρα, να προετοιμάσουμε τη διάδοχη κατάσταση και να καταρτίσουμε μετά από έξι χρόνια περικοπών ένα ρεαλιστικό μείγμα πολιτικής, μακριά από ευχολόγια και λαϊκισμούς.  Σε μια αστική δημοκρατία η προοπτική για το αύριο  επιβάλλεται να  προκύψει μέσα από κοστολογημένες προτάσεις  και αναλογιστικές μελέτες κομμάτων και όχι μέσα από λαϊκές συνελεύσεις πλατειών.

Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη άλλη μια γενιά Αγανακτισμένων, δε χρειάζεται στις πλατείες σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, λαϊκοδεξιούς και φιλελεύθερους σε προσωρινές – ανίερες συμμαχίες με στόχο να ξορκίσουν τον κοινό εχθρό. Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν στα αδιέξοδα του σήμερα. Ήρθε η ώρα πολίτες και πολιτικοί να επικεντρωθούμε στο τι θα πράξουμε αύριο και όχι στο ποιος θα φύγει σήμερα, να διαμορφώσουμε υπερκομματικές συμμαχίες πάνω σε κοινούς προγραμματικούς, πολιτικούς στόχους και όχι στην κοινή επιδίωξη για ανατροπή της υπάρχουσας, ανίκανης ομολογουμένως κυβέρνησης.