Οι Πολιτικοί και οι Συνδικαλιστές δεν πρέπει να είναι ισόβιοι

Μεταπολίτευση
Μεταπολίτευση

Η «Νέα Μεταπολίτευση» δε θα έρθει με καμία μεταρρύθμιση ή εξυγίανση, όσο δε γίνονται βαθιές τομές στο θεσμικό πλαίσιο που διέπει θεμελιώδεις δομές της Δημοκρατίας σε επίπεδο προσώπων. Η διατήρηση του ισχύοντος πλαισίου μπορεί ανά πάσα στιγμή να βυθίσει ξανά τη χώρα στο παρελθόν που αγωνίζεται να προσπεράσει. Μια «Νέα Μεταπολίτευση» λοιπόν, θα παραμείνει στη σφαίρα του επικοινωνιακού, ξύλινου πολιτικού λόγου, αν δεν υπάρξει μια Συνταγματική Αναθεώρηση που θα αλλάζει άρδην το έως σήμερα κατεστημένο της έννοιας του Βουλευτή, του Υπουργού και του Συνδικαλιστή.

Ασυμβίβαστο. Ο Υπουργός να μην είναι Βουλευτής. Το Υπουργικό σχήμα να αποτελείται από ανθρώπους καταξιωμένους, με μόρφωση, επαγγελματική διαδρομή και γνώση της κοινωνίας, που δε θα είναι εκλεγμένοι Βουλευτές. Σε μια ιδανική Δημοκρατία, πράγματι, δεν πειράζει ο Υπουργός να είναι εκλεγμένος Βουλευτής. Στην Ελλάδα όμως, όταν ο Υπουργός είναι και Βουλευτής, δε συγκρούεται με συμφέροντα, δε δυσαρεστεί τους ψηφοφόρους του, ενστικτωδώς προτάσσει την πολιτική του επιβίωση και διστάζει να αναλάβει πρωτοβουλίες, ενώ συχνά υποτάσσεται σε ισχυρά συντεχνιακά συμφέροντα για να μην ξεβολέψει λίγους, επειδή έχουν επιρροή στους πολλούς.

Αντίστροφα, ο Βουλευτής να μην μπορεί να γίνει Υπουργός γιατί τότε παύει να «βουλεύεται». Μετατρέπεται σε ακόλουθο του «ΝΑΙ σε όλα» και του «ΟΧΙ σε όλα» σε κάθε παρωδία ονομαστικής ψηφοφορίας στο Κοινοβούλιο. Ακόμα και όταν επικαλείται λόγους δημοκρατικής συνείδησης και ανεξαρτητοποιείται διαφωνώντας, συχνά το κίνητρο έγκειται σε ένστικτο πολιτικής επιβίωσης, ή σε μη ικανοποίηση φιλοδοξιών. Οι πολιτικές «μεταγραφές» το αποδεικνύουν συνεχώς.

Η ανανέωση προσώπων είναι κινητήρια δύναμη δημιουργίας, αξιοκρατίας και διαφάνειας

Όρια και προϋποθέσεις θητειών. Το ίδιο το Σύνταγμα υπονομεύει την ποιότητα της Δημοκρατίας, επιτρέποντας την επανεκλογή χωρίς περιορισμό θητειών. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που κατά κοινή ομολογία είναι ένα σύμβολο χωρίς ρόλο, έχει όριο δύο θητειών, ενώ ο Βουλευτής, που αποτελεί τη μαγιά του Κράτους, δικαιούται να πολιτεύεται όσο θέλει. Το Σύνταγμα πρέπει να θωρακίζει το πολιτικό σύστημα από την ασυδοσία της μακροχρόνιας παραμονής στην «καρέκλα». Η ανανέωση προσώπων είναι κινητήρια δύναμη δημιουργίας, αξιοκρατίας και διαφάνειας. Υφίσταται ισότητα, όταν σε κάθε εκλογική περιφέρεια υπάρχουν αυτοί που «βγαίνουν πάντα» και κάθε νέα υποψηφιότητα μετράει «κουκιά» για να δει αν μπορεί να εκλεγεί στην τελευταία εκλόγιμη θέση, ανάλογα με τα ποσοστά του Κόμματος; Το Σύνταγμα θα έπρεπε να εξαναγκάζει την ανανέωση, ώστε να κυκλοφορεί φρέσκος αέρας και να μη σαπίζει το σύστημα.

Δεν υπάρχει λόγος να εκλέγονται στην ίδια εκλογική περιφέρεια 8, 9, 10 βουλευτές του ίδιου Κόμματος

Μείωση αριθμού Βουλευτών. Πολλοί Έλληνες πολιτικοί έχουν ταχθεί κατά καιρούς υπέρ της μείωσης της εκπροσώπησης, αλλά οι 300 δύσκολα θα αποφασίσουν να γίνουν λιγότεροι. Δεν υπάρχει λόγος να εκλέγονται στην ίδια εκλογική περιφέρεια 8, 9, 10 βουλευτές του ίδιου Κόμματος. Όλοι ψηφίζουν «ΝΑΙ σε όλα» ή «ΟΧΙ σε όλα». Κάποιοι ομολογούσαν ότι δεν είχαν διαβάσει καν το Μνημόνιο! Η διαφοροποίησή τους περιορίζεται στις ρητορικές τους ικανότητες. Αναπαράγουν σχεδόν όλοι τις θέσεις του Κόμματός τους. Συνδυαστικά με την εκπροσώπηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο πολίτης έχει στην υπηρεσία του Περιφερειάρχη, Περιφερειακούς Συμβούλους, Δήμαρχο, Δημοτικούς Συμβούλους, Διαμερισματικούς Συμβούλους και Βουλευτές. Είναι εξαιρετικά ογκώδες το όλο σύστημα και εκ του αποτελέσματος χωρίς κανένα λόγο. Σημειώνεται ότι το ισχύον Σύνταγμα επιτρέπει χωρίς αναθεώρηση τη μείωση σε 200.

Εν ενεργεία διοικητικά στελέχη Συνδικάτων, Επαγγελματικών ή Ασφαλιστικών φορέων, Πρυτάνεις κ.α., να απαγορεύεται να κατέλθουν υποψήφιοι Βουλευτές ή να τοποθετηθούν σε κρατική διοικητική θέση πριν την παρέλευση κάποιων ετών και να τεθούν μέγιστα όρια θητειών.

Συνδικαλισμός. Ο Συνδικαλισμός είναι βασικό συστατικό της ελληνικής κατάντιας. Ο «συνδικαλισταράς» εργατοπατέρας που θεωρεί το συνδικαλισμό ως reception εισόδου στην πολιτική, ή ως εργαλείο προσωπικού βολέματος και προσαρμόζει τις απαιτήσεις και τις δράσεις των εργαζομένων ανάλογα, πρέπει να αφοπλιστεί. Επίσης πρέπει να αφοπλιστούν διοικήσεις ρεμούλας σε Επιμελητήρια και ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν εγκατασταθεί στην κορυφή της πυραμίδας αφού έχτισαν το κατάλληλο σύστημα και αντί να εκπροσωπούν συμφέροντα των συναδέλφων τους, απλά τακτοποιούνται οι ίδιοι συναλλασσόμενοι με την εξουσία. Ποιος ξεχνά το «κατέβασμα διακόπτη» της ΔΕΗ σε κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία που έθιγε συμφέροντα, ή το κόψιμο της χώρας στα δύο κάθε φορά που απειλούνταν τα συμφέροντα αγροτοσυνδικαλιστών; Ποιος ξεχνά τις πολύμηνες καταλήψεις των ΑΕΙ με πρόσχημα τα φοιτητικά θέματα, όταν θίχτηκε το αυτοδιοίκητο και τα συμφέροντα των Πρυτάνεων; Πώς θα αφοπλιστεί λοιπόν το κακό σκέλος του Συνδικαλισμού των λίγων; Με το προαναφερθέν ασυμβίβαστο και το όριο θητειών. Στα πανεπιστήμια ένας εν ενεργεία Κοσμήτορας Σχολής απαγορευόταν να θέσει υποψηφιότητα για Πρύτανης Ιδρύματος. Τέτοιες προϋποθέσεις χρειάζονται παντού. Εν ενεργεία διοικητικά στελέχη Συνδικάτων, Επαγγελματικών ή Ασφαλιστικών φορέων, Πρυτάνεις κ.α., να απαγορεύεται να κατέλθουν υποψήφιοι Βουλευτές ή να τοποθετηθούν σε κρατική διοικητική θέση πριν την παρέλευση κάποιων ετών και να τεθούν μέγιστα όρια θητειών.

Δυστυχώς, μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα μπορούσαν να γίνουν μόνο μέσω χρεοκοπίας, Μνημονίων και Διεθνούς ελέγχου. Όταν τις σχεδίαζαν ελληνικές Κυβερνήσεις, οι πόλεις καίγονταν προκαταβολικά, τα Πανεπιστήμια έκλειναν, το Δημόσιο παρέλυε στο βωμό αυτής της αλληλεπίδρασης Συνδικαλιστή- Βουλευτή- Υπουργού.

Το Σύνταγμα και τα συστήματα εκπροσώπησης δεν φτιάχτηκαν από ηλίθιους, ούτε για ηλίθιους!

Αν υπάρχει κάτι εναλλακτικό που μπορεί να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα με όλα τα παραπάνω, αυτό θα ήταν μόνο η αφύπνιση του τεράστιου ποσοστού του εκλογικού σώματος που έμαθε να κοιμάται και να αδιαφορεί. Το Σύνταγμα και τα συστήματα εκπροσώπησης δεν φτιάχτηκαν από ηλίθιους, ούτε για ηλίθιους! Όταν ο πολίτης απέχει από εκλογικές διαδικασίες, είτε σε Κοινοβουλευτικό, είτε σε Συνδικαλιστικό επίπεδο, έρχεται αρχικά η στασιμότητα, καταλήγοντας σε εδραίωση σκάρτων προσώπων και καταστροφικών νοοτροπιών.