Σχολικός εκφοβισμός

bullying-small
bullying-small

Ο σχολικός εκφοβισμός (bullying) παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις στην Ελλάδα. Σύμφωνα με έρευνες 1 στους 3 μαθητές έχει πέσει θύμα εκφοβισμού από συμμαθητές του και 1 στους 2 γίνεται μάρτυρας ή συμμετέχει σε παρόμοια περιστατικά.

Τα στοιχεία αυτά κατατάσσουν την Ελλάδα στην 4η θέση μεταξύ των χωρών της Ευρώπης, στις οποίες παρατηρείται το φαινόμενο αυτό.

Πολλοί συγχέουν το σχολικό εκφοβισμό με το πείραγμα, το αστείο ή με κάποια αντιπαράθεση μεταξύ των μαθητών. Το πρόβλημα όμως, δεν είναι τόσο απλό. Ο εκφοβισμός δεν συνίσταται στο απλό αστείο ή στον τσακωμό και την ένταση της στιγμής, αλλά στη συνεχή άσκηση ψυχολογικής κ σωματικής βίας. Συνήθως τα παιδιά που υπερέχουν σωματικά είναι εκείνα που εκφοβίζουν τα πιο αδύναμα.

Tο παιδί που πέφτει  θύμα εκφοβισμού επιλέγει την απομόνωση, βιώνει το άγχος και το φόβο, ενώ παρουσιάζει άρνηση για το περιβάλλον του σχολείου

.Μεγαλώνοντας πολλές φορές αναπτύσσει αντικοινωνική συμπεριφορά και αντιμετωπίζει συναισθηματικά προβλήματα. Επίσης αξίζει να σημειωθεί πως λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας έχει αναπτυχθεί ραγδαία κ ο διαδικτυακός εκφοβισμός (cyber bullying), ο οποίος μπορεί να γίνει πιο σοβαρός, διότι  παίρνει  μεγαλύτερες  διαστάσεις.

Σε κάθε πρόβλημα όμως αντιστοιχεί μια λύση. Tο φαινόμενο μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα. Κρίνεται αναγκαία η άμεση συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών, γονέων και παιδιών. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερωθούν ώστε ν’ αναγνωρίζουν στο παιδί τους τα «σημάδια» του εκφοβισμού, τα οποία συνήθως είναι: μεταπτώσεις στη συμπεριφορά, άρνηση για το σχολείο, πτώση της επίδοσης στα μαθήματα, κακή ψυχολογία ακόμη και διαταραχές στον ύπνο. Όταν παρατηρούν αυτά τα σημάδια, θα πρέπει να ενημερώνουν τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι οφείλουν να παρεμβαίνουν άμεσα.

Επιπλέον οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν  να δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στη διεξαγωγή ομαδικών δραστηριοτήτων, για να καλλιεργηθεί η σύμπνοια μεταξύ των μαθητών και να εξομαλύνονται τυχόν εντάσεις και ανταγωνισμοί. Γονείς και εκπαιδευτικοί να πείσουν τους μαθητές, ώστε να μη φοβούνται και σιωπούν όταν υφίστανται οι ίδιοι βία, αλλά ούτε και όταν συμβαίνει σε κάποιο συμμαθητή τους. Επιπροσθέτως θα έπρεπε να προβλέπεται η θέση του σχολικού ψυχολόγου σε όλα τα σχολεία, ώστε να δίνονται οι σωστές συμβουλές και κατευθύνσεις. Η Πολιτεία θα μπορούσε να θεσπίσει ένα ειδικό σώμα σχολικών εποπτών, οι οποίοι έχοντας ειδική εκπαίδευση, δεν θα λειτουργούν ως φορείς καταστολής, αλλά θα παρεμβαίνουν διακριτικά, εκεί όπου θα παρατηρούνται ακραία φαινόμενα λεκτικής και σωματικής βίας.

Όσον αφορά το διαδίκτυο θα πρέπει να υπάρχει έλεγχος από τους γονείς, για να είναι η πλοήγηση ασφαλής, ούτως ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια εκφοβισμού. Είναι επιτακτική ανάγκη, οι μαθητές να συνειδητοποιήσουν πως τη δύναμή τους δεν είναι σωστό να την «εξασκούν» στους αδύναμους, αλλά αντίθετα θα πρέπει να τους προστατεύουν.

Tα παιδιά διδάσκονται πολλά μαθήματα μέσω του σχολικού προγραμματισμού, το σπουδαιότερο όμως «μάθημα» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν διδάσκεται…

Εν κατακλείδι αξίζει να τονισθεί ότι τα παιδιά διδάσκονται πολλά μαθήματα μέσω του σχολικού προγραμματισμού, το σπουδαιότερο όμως «μάθημα» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν διδάσκεται… Ίσως πρέπει τελικά να «διδαχθεί», γιατί όπως είχε πει ο Μένανδρος «πράγματι χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος!»