Το Γερμανικό fairplay

Δε θα έλεγα ποτέ πως είμαι φαν των Γερμανών. Σίγουρα εκτιμώ ένα καλοψημένο σνίτσελ ή μια καλή κρύα μπύρα, αλλά δε θα αποκαλούσα ποτέ τον εαυτό μου φαν της γερμανικής κουλτούρας. Υπάρχει όμως ένα θέμα φιλοσοφίας με το οποίο ταυτίζομαι 100% και χθες ήρθε με «βάναυσο» τρόπο στην επικαιρότητα. Μιλάω φυσικά για το 1-7 του χθεσινού ημιτελικού και το εν μέρει fair play που έκαναν οι Γερμανοί. Και λέω εν μέρει fair play, γιατί για περίπου ένα 20λεπτο κατέβασαν ταχύτητα.

Η έννοια του fair play προέρχεται από το δικό μας «ευ αγωνίζεσθε».

Δηλαδή, το πως συναγωνίζεσαι με κάποιον/κάποιους αντιπάλους με στόχο την νίκη χωρίς δόλια ή παράπλευρα μέσα δια της ευγενούς άμιλλας, σεβόμενος πρώτα τον εαυτό σου, μετά τους αντιπάλους και εν τέλει τους κανόνες. Κατά την άποψή μου, δεν υπάρχει τίποτα πιο υποτιμητικό από το να μην παίζει ο αντίπαλος στο 100% των δυνατοτήτων του. Δεν βρίσκω τίποτα σεβάσμιο και ευγενές στο να μειώνει ηθελημένα την απόδοση της η μια ομάδα ώστε να μην εξευτελίσει τον αντίπαλο. Αντιθέτως με αυτόν τον τρόπο μειώνεις ακόμα περισσότερο τον άλλο, υπονοώντας πως δεν είναι άξιος ούτε να σε κάνει να αγωνιστείς σωστά για να κερδίσεις. Δεν υπάρχει κανένα fair play και κανένα «ευ αγωνίζεσθε» σε αυτήν την πράξη.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κουβέντα που είχα πρόσφατα με έναν Γερμανό δημοσιογράφο για το 1-5 των Άγγλων μέσα στο Μόναχο τον Σεπτέμβριο του 2001. «Σεβόμαστε πολύ περισσότερο την Αγγλία μετά από εκείνο το ματς» μου είπε κάνοντάς με να αναρωτηθώ γιατί. «Γιατί μας βοήθησαν να καταλάβουμε πόσο πολλές αλλαγές χρειάζεται το ποδόσφαιρό μας για να πάει μπροστά». Δεν χρειάζεται όμως να πηγαίνουμε μακριά. Ακόμα και ο Ότο Ρεχάγκελ, δήλωσε πως το σημαντικότερο του παιχνίδι στον πάγκο της Ελλάδας, ήταν το πρώτο του. Να σας θυμίσω, πως ήταν μια ήττα με 5-1 από την Φινλανδία τον Σεπτέμβριο του 2001, επίσης! Συγκεκριμένα είχε πει πως «έμαθα πολλά από εκείνο το παιχνίδι. Ενώ οι άλλοι γύρω μου πίστευαν πως τα έχω χαμένα, εγώ μελετούσα πόσο καλύτερα μπορούμε να παίξουμε». Το αποτέλεσμα αυτής της φιλοσοφίας το ξέρουμε όλοι.

Οι Γερμανοί εχθές έκαναν fair play για 70 λεπτά. Αγωνίστηκαν δηλαδή στο μέτρο που μπορούσαν με στόχο να πετύχουν γκολ και να μην δεχθούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φάση στο 90’, όπου η Γερμανία δέχθηκε «το γκολ της τιμής» από τους Βραζιλιάνους. Μπορούσε κάποιος να δει πως πράγματι οι Γερμανοί παίχτες ήταν ενοχλημένοι σαν το σκορ να ήταν 2-0 και να γινόταν 2-1. Και το γεγονός αυτό, πως έπαιξαν με ένταση σε όλο τον αγώνα, είναι το καλύτερο παράσημο για την Σελεσάο.

Είναι το καλύτερο παράδειγμα σεβασμού που μπορείς να λάβεις από του Γερμανούς. Γιατί το ίδιο περιμένουν να πάθουν και αυτοί από σένα, όταν ο τροχός θα γυρίσει. Φαντάζομαι και οι Βραζιλιάνοι την ίδια φιλοσοφία έχουν, αλλιώς δεν εξηγείται το γιατί να πετύχουν 14 γκολ εναντίον της Νικαράγουα το 1975.