Το Πολυτεχνείο, η μηχανή της Μεταπολίτευσης και το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ

30-politehnio-19731
30-politehnio-19731

17 Νοέμβρη σήμερα. Η Δημοκρατία χρωστάει πολλά στη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», αλλά η «γενιά του Πολυτεχνείου» χρωστάει ακόμα περισσότερα στη χώρα, που εν ονόματι της συνεισφοράς της στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, εν συνεχεία επί τρεις δεκαετίες αποτέλεσε τη γενιά που βίασε και τη χώρα και τη Δημοκρατία.

Η γενιά του Πολυτεχνείου εδραίωσε και διατήρησε για 40 και πλέον χρόνια τις παθογένειες που τώρα καταδικάζει. Με τον ερχομό των μνημονίων όλοι έγιναν αγανακτισμένοι και σκεπτόμενοι, χωρίς πάντως να φαίνεται να σταματά η κυκλική φάρσα της ιστορίας, όπως φάνηκε με τη δοκιμή του πειράματος ΣΥΡΙΖΑ.

«Δώστα όλα», τάξε, βόλεψε, τακτοποίησε, μοίρασε, θα εκλεγείς, ήταν το δόγμα 1980-2009. Μια εξέλιξη στη δουλειά, μια αύξηση, κάποιο επίδομα έγκαιρης προσέλευσης ή και τυφλού οδηγού, δυο διασυνδέσεις για κάποια «εξυπηρέτηση», στραβά μάτια στη φοροδιαφυγή και όλα καλά. Ένα εκλογικό σώμα με έλλειψη σοβαρής πολιτικής σκέψης, που ακόμα και όταν εξέλεγε ικανούς Πρωθυπουργούς, την ίδια στιγμή τους «αφόπλιζε» με τις επιλογές σε επίπεδο Βουλευτών αποτελώντας ένα στρατό ψηφοφόρων που από τη μια απαιτούσαν επανίδρυση του κράτους και από την άλλη δεν ήθελαν να καταλάβουν ότι «δε γίνεται ομελέτα αν δε σπάσεις αυγά».

Αυτό που ζει η χώρα τα τελευταία χρόνια, είναι ο καρπός αυτής της νοοτροπίας. Τα μνημόνια που κρίθηκαν αναπόφευκτα και τα ασπάστηκε εν τέλει ακόμα και η εναλλακτική και για πολλούς ελπιδοφόρα Αριστερά, έκαψαν και καίνε ξερά και χλωρά.

Από το 1980 έως το 2010 ή και έως σήμερα, ποιος αναρωτήθηκε αν οι πολιτικές υποσχέσεις υποθηκεύουν το μέλλον της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που για να έχει 1.000.000 δημόσιους υπαλλήλους δανειζόταν και μάλιστα χωρίς παραγωγή και χωρίς ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα; Απαξιώθηκαν θεσμοί, ο μέσος «έλα μωρέ», υποστηρίζοντας ότι ιδεολογίες δεν υπάρχουν, στράφηκε σε κόμματα διαμαρτυρίας με το ρηχό επιχείρημα «χειρότερα δε γίνεται» και «δεν έχω τίποτα να χάσω». Έτσι προέκυψε το τρέχον πείραμα ΣΥΡΙΖΑ ως αποτέλεσμα μιας  νοοτροπίας που θέλει το πρόβλημα να λύνεται με αλλαγή μηχανής, ενώ χρειάζεται μόνο καθαρό καύσιμο…

Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν επέλεξε ποτέ τη ριζική ανανέωση προσώπων με κριτήρια αξιοσύνης και διαδρομής, ώστε να εξυγιανθούν τα κόμματα και να παταχθεί η πολιτική διαφθορά στην πηγή της. Φυλακή να είχε κάνει ο άλλος, για ένα ρουσφέτι οι περισσότεροι θα τον ξαναψήφιζαν.

Η νέα γενιά από την πλευρά της οφείλει να τερματίσει την απαξίωση και την αδιαφορία και να ανεβάσει τον πήχη. Αναζητάμε πολιτικά επιχειρήματα και ρεαλιστικές προτάσεις. Μας νοιάζει η Ελλάδα, η Α.Ο.Ζ., τα ενεργειακά, η λαθρομετανάστευση ως κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα και όχι ως ρατσιστικό κόμπλεξ, η ανεργία, η παιδεία, η υγεία, η νεανική επιχειρηματικότητα, η δημιουργία, η αξιοποίηση δυνατοτήτων, η εθνική αξιοπρέπεια, η κοινωνική ανάταση, οι ίσες ευκαιρίες, η ανάπτυξη. Είναι εξοργιστικό να μας λένε «κοίτα να φύγεις έξω, εδώ είναι μόνο για διακοπές», εκπρόσωποι της γενιάς που επί δεκαετίες επιβράβευσε τις πολιτικές που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για αυτό. Υπάρχει «Πολυτεχνείο» να αγωνιστεί γι αυτά;

Η υλοποίηση του πειράματος ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί σε ένα αρνητικό συμπέρασμα και σε ένα θετικό γεγονός. Το αρνητικό συμπέρασμα είναι ότι ο κόσμος δε διδάχθηκε αρκετά από το «δώστα όλα», από το «ας πρόσεχαν», από το χαμένο όνειρο της επανίδρυσης ενός κράτους χωρίς «νταβατζήδες» και από το «λεφτά υπάρχουν». Κατά συνισταμένη ως χώρα επιμένουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε και να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς κανένα κόστος.

Το θετικό γεγονός είναι ότι με το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ τελειώνει οριστικά η Μεταπολίτευση που ξεκίνησε το Νοέμβρη του ’73. Το αριστερό «αλάθητο» απομυθοποιήθηκε και τα μετεμφυλιακά κόμπλεξ «κάθε δεξιός φασίστας, κάθε αριστερός δημοκράτης» σταδιακά εγκαταλείπονται.

Πιστέψαμε ότι πρέπει να αλλάξουμε μηχανή, μα το καύσιμο παρέμεινε σκάρτο και η μηχανή πάει από επισκευή σε επισκευή και τελικά; Για απόσυρση, για πώληση ανταλλακτικών…

Νοθευμένο καύσιμο είναι ο κακός συνδικαλισμός του προσωπικού βολέματος ή της reception εισόδου στην πολιτική. Επικίνδυνα καυσαέρια εκπέμπονται όταν ανέκαθεν οι πρόεδροι των μεγάλων συνδικάτων είναι στελέχη κάποιου κυβερνητικού κόμματος και έχουν επιδιώξεις και εξαρτήσεις. Η μηχανή ζορίζεται όταν οι συντεχνίες κάθε φορά που θίγονται βυθίζουν τη χώρα στο χάος και με τη βοήθεια των media ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, χωρίς να είναι βέβαια αυτό λόγος να έχεις μόνο 4 media! Καίγεται όταν οι  Βουλευτές βλέπουν την πολιτική ως πελατειακή συναλλαγή και «δεν τραβάει» όταν ο πολίτης επιβραβεύει αυτήν την τακτική.

Αν κάποιος περιέγραφε με δέκα λέξεις τη Μεταπολίτευση, η μία σίγουρα θα ήταν η «μίζα». Μίζες στα νοσοκομεία, στα φάρμακα, στα δημόσια έργα, στη γραφειοκρατία του δημοσίου, στην πολεοδομία, υπερκοστολογήσεις, γρηγορόσημα, λαδώματα, ελεγκτικοί μηχανισμοί ανύπαρκτοι ή διεφθαρμένοι και ένα γιγάντιο δημόσιο που στήθηκε για να εδραιώσει κομματική πελατεία, τσακίζοντας τη δημιουργικότητα και κατά συνέπεια την ανάπτυξη μιας χώρας, όνειρο των πολιτών της οποίας έως σήμερα ήταν «μια θέση στο δημόσιο»… Κατά τα άλλα, όχι, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί! Ο νέος αντί να σχεδιάζει μια δική του δουλειά, μια νέα ιδέα, να σκέφτεται και να δημιουργεί, μεγάλωνε με προσανατολισμό μιας θέσης στο δημόσιο. Έτσι σήμερα ακόμα και αν αλλάξει στάση, δεν υπάρχει έδαφος.

Η «μηχανή» της μεταπολίτευσης έβγαλε πολλά χιλιόμετρα με νοθευμένο καύσιμο. Οι πολιτικοί πουλούσαν, οι πολίτες αγόραζαν. Οι πολιτικοί πρότειναν, οι πολίτες νομιμοποιούσαν! Ο πολίτης πρέπει να αρχίσει πια να αξιολογεί προτάσεις και πρόσωπα με αυστηρούς όρους πολιτικής και όχι παροχολογίας, υποσχέσεων ή ακόμα και με όρους life style και «κούγκι».

Σήμερα τα τανκς είναι εκεί που πρέπει να είναι με το ρόλο που πρέπει να έχουν και το Πολυτεχνείο είναι ήσυχο, ειδικά τώρα που οι ελάχιστοι που το ενοχλούσαν καίγοντας σημαίες χθες συνέχισαν το γκρέμισμα των μεταπολιτευτικών κόμπλεξ χειροκροτώντας τον Μπαράκ Ομπάμα. Μένει να αρχίσουν να μιλάνε για την Ελλάδα, λίγο σαν κι αυτόν.-