Ζούμε για να δουλεύουμε;

fotia
fotia

Το είχα δει πρώτη φορά σε μια στάση. «Η δουλειά είναι σκλαβιά» είχε γράψει ένας τύπος με μακριά μαλλιά και παχύ μαρκαδόρο. Σκέφτηκα πολλές φορές το ίδιο όταν έπρεπε να ξυπνήσω στις 7 παρά, την ώρα που οι φίλοι μου γυρνούσαν από τη διασκέδαση. Πόσα βράδια άλλωστε δεν είχαμε εξημερωθεί κάπου ανάμεσα σε γέλια, δυνατή μουσική και αλκοόλ.

Και ξαφνικά, ξεκινάς να δουλεύεις και σοβαρεύεσαι. Μένεις μέσα το Σάββατο, μιζεριάζεις κάθε Κυριακή απόγευμα γιατί τελειώνει γρήγορα η μέρα. Πατάς το διακόπτη και τέρμα όλα; Deadlines, άγχος, νεύρα… Ζεις για την Παρασκευή και μισείς τη Δευτέρα. Κι’ όμως όταν μείνεις εκτός δουλειάς για τρεις μέρες νιώθεις άβολα. Νιώθεις ότι μένεις στην απέξω μην κάνοντας τίποτα.

Δουλειά αυτή η μάστιγα. Από τη μια σου τρώει την ψυχή και από την άλλη δε μπορείς δίχως τις καθημερινές της προκλήσεις. Κάπου στα 25 μας λέγαμε πως θα θέλαμε να δουλεύουμε σε μεγάλες επιχειρήσεις με φανταχτερά γραφεία. Σχεδόν 5 χρόνια μετά δουλεύουμε όπου βρούμε για να μπορούμε να ονειρευόμαστε την Παρασκευή.
Κάπως έτσι δεν είναι τα όνειρα όμως; Πρώτα σε γλυκαίνουν, δε θες να ξυπνήσεις και μετά ακούς την ηλεκτρική σκούπα που σε προσγειώνει απότομα.